نام کتاب : سرنوشت هستی 

نویسنده: .helga1980    کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

طراح جلد: hyden کاربر انجمن نودهشتیا

ویرایش :  _Azadeh_ کاربر انجمن نودهشتیا

خدا یا چه حکمتی هست که من توی خواب هم بیدارم و تو بیداری توی خواب! 

سنگینی بدی روی قلبم حس می کنم! همیشه فکر می کردم اینها علامت سکته باشه، ولی انگار خبری نیست! 

هیچ وقت دوست نداشتم نصفه شب از جام بلند شم، چه واسه ي آب خوردن، چه دستشویی! 

گلوم خیلی خشکه، ولی بدنم خشک تر. انگار از دیشب تا حالا روی این دنده خوابیدم! چرخیدم که بلند شم؛ خدایا این منم؟ اینجا کجاست؟ توي بغل یه مرد غریبه، اینم یه خواب و بیدار دیگه است؟

دادِ هستی، باعث شد رضا واسه ی چندمین بار از وقتی که سرش به بالش رسیده؛ اونم بعد از چند ساعت متوالی تنش و اتفاقات عجیب و غریب، از خواب بپره! چهره ی متوحش دختر جوان که سعی داشت از او فاصله بگیره؛ رضا را مجبور کرد از جا بلند شه تا مانع داد زدن مجدد او بشه! 

- آروم باش! خواهش می کنم آروم باش! برای بار دوم! اینجا خونه ی رضاست. رضا منم! تو دیشب اینجا موندی چون صلاح نبود برگردی بالا! الان اسم من توی شناسنامه ی توئه، پس بودن تو اینجا کاملا قانونیه و دیگه کسی نمی تونه از ما، سوال جواب کنه! 

رضا سریع رفت توی آشپزخونه تا یه لیوان آب قند بیاره، تا این شوک مجدد دوباره مجبورش نکنه واسه ی بار سوم، دکتر بقایی رو بکشونه اینجا! 

آروم! آروم! سعی کن بخوری! آهان! سعی کن نفس عمیق بکشی! خوبه. آفرین! سعی کن یه کم بخوابی! 

دراز می کشم. دلم می خواد بخوابم، واقعا بخوابم؛ اصلا بخوابم و دیگه پا نشم. شاید آرامش واسه ی منم معنی پیدا کنه! بدم میاد از نالیدن، با این همه مصیبتی که از بیست سالگی سرم ریخته، توی این هفت سال غر زدم به خودم، به خدا، ولی پیش بقیه یاد ندارم عز و جز کرده باشم، ولی دیگه دارم می بُرم. این آخری انگار زد روی دست همه ی مصیبت های زندگیم، منی که روی همه ی عیش و نوش زندگی چشم بستم، انگار که بهم حرومه؛ همش هم به خاطر اینکه باعث حرف و حدیثی نشم. بار اضافی بودم، اضافه تر نشم. نمی دونم اینم قسمتی بود.

پا می شم و می شینم، رضا هم می شینه.

- خوبی؟ چیزی می خوای؟ 

- می شه یه قرص خواب به من بدین آقای فرهادی؟ نمی تونم بخوابم.

- نه. سعی کن همین طور بخوابی، توی شرایطی نیستی که بتونی قرص بخوری، فشارت پایینه، کوبش قلبتم نامرتبه.

دوباره دراز می کشم.

چشمام رو می بندم که بخوابم. شاید بخوابم، ولی همه ی فکر و روحم پر می کشه به هفت سال پیش؛ زمانی که بالاخره فهمیدم چی هستم، چی بودم.

روزی که خانم بزرگ، از بس ایمان اس ام اس داد و صدای کلیک گوشیم بلند شد، پرسید کیه ول کن نیست؟ و من شوخی شوخی گفتم دوست پسرم داره حالتون رو می پرسه. از دستم کفری شد؛ بعد از بیست سال به قول خودش دندون سر جگر گذاشتن؛ دیگه تحمل رفتارهای غیر قابل تحمل من رو نداشت. دیگه پسری هم در کار نبود. به قول خودش وقتی پسرش ده ساله سینه ی قبرستون خوابیده، واسه ی چی باید دهنش رو ببنده؟ چرا نباید بگه تو به زور تپیدی توی این خانواده، که معلوم نیست اون مامان بابای کمونیست و توده ایت، چه غلطی کردند که سر به نیست شدند؛ تو هم با لطف پسرم اومدی توی این خانواده ی متدین که آدم بار بیای؛ ولی سر به راه نشدی. اگه اصل ریشه ی نوه هام خوب نبود، این ذات خراب تو اون ها رو هم بی دین می کرد. بگه عروسم تو رو به چشم بچه ی خودش دید؛ ولی هی با تو اغماض کرد که امروز بگی اینو نمی خوام اینو نمی پوشم؛ ازدواج نمی کنم، رابطه ی دختر و پسر باید آزاد باشه! دیگه بسه؛ حالا که این زن بیچاره توی بیمارستانه؛ تو هم کم کم جل و پلاست رو جمع کن، برو بشین توی ارثیه ی ننه بابات. دست از سر ما ور دار.

اون موقع بود که کم کم چشمم باز شد به اون چه که توی بچگی می دیدم و فکر می کردم طبیعیه! به این که خاله و عمه ها خیلی دوست نداشتند من شب ها خونشون بمونم؛ ولی هلنا و هدی رو بی حرف و حدیث نگه می داشتند. به گردنی و آویزهای قدیمی که خانم بزرگ هدیه می داد به هلنا، و من باید نگاه می کردم. گاهی که مامان گریه هام رو می دید، واسم به جاش یه چیزی می خرید؛ ولی خنزر پنزرهای داغون مادر بزرگ ها حالی می داد که بدلیجات جدید عمرا می تونستن بدن.

چشم های مشکیم همرنگ هلنا و هدی بود، ولی توی عکس ها دو تا چشم مشکی من داد می زد که این ته تغاری یه جور دیگست. من از مامان تبعیضی ندیدم، بابام که توی ده سالگی من رفت، رفت و شاید من رو بدون اینکه بدونم واسه ی بار دوم یتیم کرد. گریه نکردم، همیشه بدم میومد گریه کنم. تا گریه می کردم بینیم راه می افتاد، به فین فین می افتادم. همیشه ناراحتیم رو قورت می دادم. همین باعث شد خانوم جون اون روز کذایی بهم یادآوری کنه که دلت سنگه و عاطفه از مامان بابات بهت نرسیده، هلنا و هدی اون روزها کانادا بودند، با شوهراشون. من و مامان تنها بودیم، در واقع تنها بودم. با ناراحتی قلبی مامان و بستری شدنش توی بخش مراقبت های ویژه حقیقتا تنها بودم. سریع رفتم خونه، خونه ی مامان و هلنا و هدی، نه خونه ی من. نمی دونستم باید این بار دستمال دست بگیرم و دماغم رو پاک کنم یا راه بیفتم صحت حرف های خانوم بزرگ رو تایید بگیرم، ولی نه زار زدم، نه دوره افتادم بی پدر و مادر بودنم رو تحقیق کنم، نه دیگه واسم مهم بود کیم و چیم. توی اون تاریکی و غربت خونه ی بی مامان، فقط دلم مامان رو می خواست، که بیاد و بگه این ها حرف های هذیونی خانم بزرگه، و من باید فردا برم دانشگاه و به امتحان های آخر ترمم فکر کنم. ولی خیلی زود همه صحه گذاشتن روی هذیون خانم بزرگ. وقتي مامان رو رو به رفتن دیدند، ترس سهم بردن من از ارث هلنا و هدی، دهن همه رو باز کرد. فقط مامانم بود که با حال زار و نزار توی اون بیمارستان لعنتی، قربون صدقم می رفت و حلالیت می خواست. از من، منی که خودم به اندازه ی بیست سال باید حلالیت می طلبیدم. بهم گفت مامان بابام توی چه راهی رفتند؛ راهی که تهش هیچی نبود جز تردشون از خانواده ای که انگار توی این بیست سال، آب شدند رفتند توی زمین. از یتیمی من. از خونه ای گفت که واسم با چنگ و دندون از مصادره شدن حفظ کردند. از اینکه همه ی طلاهاش را به سه قسط تقسیم کرده و واسه ی هر سه تامون گذاشته.

اینکه اون روزا چی گذشت گفتن نداره. فوت مامان، گریه زاری هلیای پا به ماه که نمی تونست برای خاکسپاری بیاد ایران، هدی که با چه حالی یه هفته ای اومد و رفت، که زودتر بره لااقل هوای خواهر پا به ماهش رو داشته باشه، و منم که انگار اصلا نبودم، باز مه و مات بودم و بی اشک. هفته که تموم شد، گریه و عز و جز خاله و دایی هم تموم شد.

دیگه بازی رو شده بود. بعضی ها با مهربونی، بعضی ها با بغض و غرض نگران ارث و میراث بچه ها بودن. ولی نمی دونستن اون مامان که واسه ی من مادری کرد و مادریش رو در حقم تموم کرد، بچه هاش هم مثل خودشن. هلیا بار که به زمین گذاشت، با هدی حرف هاشون رو یکی کردند که خونه تا وقتی مجردی مال تو، بازنشستگی مامان به تو می رسه مال تو هم بمونه، تا سر و سامون نگرفتی از کرایه ی مغازه ها و کسب و تجارت بابا یک سوم مال تو. گفتند و من رو بیشتر شرمنده ی خودشون کردند. ولی نمی دونم چی بگم به اون پدر و مادری که بی توجه به وجود یه بچه، رفتن دنبال عقاید خودشون و من رو یه عمر مدیون این خانواده گذاشتند. بگم خدا نیامرزه یا بیامرزه که یه خونه واسه ی من گذاشتند که لااقل بتونم با فروشش، و عایدی اجاره ی بیست سالش که به حسابم بود، دیگه چشم امیدم رو از این خانواده ببرم. دست از سرشون بردارم که بی من یه هوایی تازه کنند. که خانم بزرگ این قدر لعن و نفرین نفرسته به روح مرده هام.

کسی رو نداشتم که باهاش حرف بزنم، ایمان بود، ولی بعد از دو سال دوستی، اونم تلفنی و اینترنتی، هنوز نمی تونستم هر چیزی رو بهش بگم. گرچه بودنش توی اون روزا واسم نعمت بود؛ منی که دیگه رسما بی کس بودم. توی اون دو سال با هم بودن، نشون داده بود به کم قانعه، به ندیدن و فقط تلفنی بودن، به گردش و تفریح نرفتن و فقط شبونه توی اینترنت درد و دل کردن، صبور بود واسه ی تو راه آوردن من یاغی و گریز پای به قول خودش؛ ولی بعد از فوت مامان دیگه مانعی نداشتم واسه ی بودن باهاش. دیگه مامانی نبود که بهم بگه کاری نکنم که مایه ی سرکوفت دور و وری ها بشم، گرچه حالا می فهمیدم واسه ی چی مامان ازم می خواست آسه برم و آسه بیام. واسه ی فروختن خونه ی پدریم دست به دامن ایمان شدم، واسه ی خرید خونه ی جدید و بنگاه رفتن و خرید تیر و تخته و رفت و آمد کارگر توی خونه؛ خونه که نه، یه آپارتمان صد متری. همش می ترسیدم حالا که می دونه تنهام بهم فشار بیاره واسه ی رفت و آمد بیشتر؛ واسه ی دیدن، واسه ی موندن. ولی برادری کرد واسم، اسم خواستگاری آورد، ولی من داغون تر از اون بودم که بدونم با زندگیم چکار باید بکنم. یه کلام گفتم نه و دیگه قصه ختم شد. بیشتر می دیدمش ولی بیرون از خونه. بعد از آوردن اسباب و اثاث خونم دیگه اونجا پا نذاشت. دو سال آخر درسم رو به هر مصیبتی بود گذروندم، ایمان فوق لیسانسش رو گرفت و به اصرار عموش واسه ی ادامه ی تحصیل، فاند تحصیلی از آمریکا گرفت که چند صباحی پیش عمو و مادر بزرگش بره. ازم خواست برم، ولی حسم می گفت این نزدیکی دیگه صلاح نیست. دارم شانس های زندگی اونم ازش می گیرم، دوباره باهاش دم از خواهر و برادری زدم. از اینکه حواسش رو جمع کنه بخت از کنارش رد نشه؛ می خندید و می گفت بخت من ور دلمه. می فهمیدم چی می گه، ولی امیدوارم بودم از سرش بیفتم. یه جورایی می خواستمش ولی رفتن توي فامیل قدیمی و بزرگ اون ها؛ با پیشینه ي درخشان خانوادگی من و به خصوص دو سال مجردی و تک و تنها بودن من، جور نبود. ایمان رفت دنبال سرنوشتش؛ منم اینجا شب و روز و بهم دوختم. یه کار نیمه وقت برنامه نویسی توي یه شرکت کامپیوتری، عصرا تدریس زبان تو آموزشگاه، شب ها خسته و کوفته خونه برگشتن و دوباره از نو. سرم توي لاک خودم افتاده بود. دیگه بعد از رفتن ایمان و ارتباط نصفه نیمه ای که هنوز گاهی توي نت باهاش داشتم؛ کسی رو توي زندگیم راه ندادم؛ چون می دیدیم وصل شدن و بریدن واسم مرگ شده. ایمان اولی بود، کاری کردم آخری هم باشه. توي محل کار به همه گفته بودم نامزد دارم و حرف و حدیث رو واسه ی خودم تعطیل کرده بودم.

نمی دونم چرا هر راهی رو که رفتم توش پر از هیچی بود برام. به همه دری می زدم واسه ی آرامش؛ ولی تنها چیزی که عایدم نبود همین آرامش بود. دوست دختری نداشتم و نمی خواستم هم که داشته باشم. اگه قبلا خیلی از رفتن توی جمع دخترا خوشم نمیومد، حالا دیگه نمی تونستم برم طرفشون، سلام به علیک نرسیده می خوان بگن بابات چکارست؟ خونتون کجاست؟ چند تا بچه این؟ این سوالای بی جواب فقط باعث عذاب من می شد. توی محیط کارم دخترا فکر می کردند خودم رو تافته ی جدا بافته می بینم؛ مردا هم که فکر می کردند توی خیال نامزد نداشتم غرق شدم که سلامشون رو به زور جواب می دم. فقط خودم داستان این سردی و فیس و افاده رو می دونستم. سال سوم از رفتن ایمان می گذشت و اونم انگار دیگه حوصله ی شنیدن حرف های تکراری و ناامیدی های من رو نداشت. بی چون و چرا، بی حرف و حدیث دیگه جوابی ازش نیومد و دیگه سوالی ازم نکرد. اوایل واسم خیلی سخت بود، شاید سخت تر از خیلی از عادت های زندگیم که به زور ترکشون کرده بودم؛ ولی خوب آدمیزاد بنده ی عادته، حتی اگه دلشم فراموش نکنه، یه جایی اون ته توهای ذهنش درگیر باشه، ولی بلده چطور بی همگان به سر کند. یه روز پدرام پسرِ خاله نازی اومد دم آموزشگاه و ازم خواست بعد از پنج سال برم زیارت مادرش، خالم، مثلا خالم! 

رفتم، رفتم تا کلی از اون خاطرات فراموش شده رو باز زنده کنم و خواب و خوراک چند ماهم رو بهم بریزم. 

خداییش می گن خاله بوی مادر رو می ده؛ بی راهم نمی گن؛ همون طور مهربان و صبور. ولی خوب مشکل این بود که من خودم تصمیم گرفته بودم شرم رو کم کنم. خاله گله کرد، گفت دورادور ازم یه خبرهایی گرفته، می دونه کجام، می دونه چکار می کنم. گفت روح خواهرش ناراحته که چرا هوام رو ندارن. ولی من بازم تشکر کردم و گفتم که چرا نمی رم، چرا نمیام. 

بعد از شام پونه سر حرف رو باز کرد؛ گفت که همه منتظر بودند من خودم بیام دنبال رد و نشون خانواده ی اصلیم، ولی ظاهرن حالا که دیدن من بی خیال تر از این حرفام، خودشون عزم کردن من رو برسونن به اصل و نصبم. 

یه آن ماتم برد؛ جدی چرا من این قدر بی خیالم؟ چرا نپرسیدم؟ چرا واسم مهم نبود کیم؟ چرا این قدر مغرورم که وقتی گفتند خانواده ی پدر و مادرم از من توی اون بیست سال خبر نگرفتند؛ منم یک کلام سنگ گذاشتم روشون؟ چرا؟!

نمی دونم از از سر کنجکاوی بود، عشق به ادامه تحصیل، خستگی از تکرار مکررات بود، یا همون بحران هویتی که می گن آدم ها همیشه دوست دارن هویتشون رو کشف کنند؛ که تا اسم این شد که پدرِ پدرم توی بحبوحه ندونم کاری پدر و مادرم، جلای وطن می کنه و زن و بچه هاش رو می کشونه می بره اروپا، منم دل زدم به دریا و تحصیل رو بهونه کردم و بار سفر بستم به سمت سوئد. از خانواده ی مادری که نشونی نبود، گفتم شاید دیدن خانواده ی پدریم باعث بشه کمی به دنیای آدم ها برگردم. گرچه اون ها عاطفه ای نداشتند که به من بدند و من رو آدم کنند؛ اگه داشتند اون ها باید پیگیر من می شدند توی این همه سال. 

توی فرودگاه چمدون به دست و کیف به کول، تک و تنها دوباره داغم تازه شد. دیدم حتی کسی رو ندارم که یه کاسه آب پشتم بریزه. پشیمون بودم از این سفر هول هولکی و بی دعوتنامه. 

از فرودگاه گتنبرگ که زدم بیرون، انتظار نداشتم توی شهریور بلرزم. نمی دونستم سپتامبر توی شمال اروپا واسه ی خودش یه پا پاییزه. چمدون لباسام رو روی زمین باز کردم که یک کت در بیارم، که ناخنم شکست. صدای لعنتی گفتنم سر یه خانم و آقای مسن رو به سمتم برگردوند، آقاهه اومد سمتم و به فارسی شروع کرد باهام حرف زدن. شنیده بودم ممکنه هر طرف رو کنی ایرانی ببینی، ولی نه به این زودی. خانمش کمکم کرد چسب زخم بزنم روی ناخنم؛ خودش هم در چمدون رو واسم بست. تشکر کردم که سوار اتوبوس شم و برم سمت شهر؛ ازم آدرس خونم رو پرسیدن؛ وقتی شنیدن باید برم هتل تا فردا که برم ثبت نام کنم و نامبر بگیرم و بتونم خونه کرایه کنم، اصرار کردند که شب برم خونه ی اون ها. مایل نبودم برم خونه ی غریبه، ولی اون موهای سپید نمی گذاشت شک به دلم راه بدم. شب اول رو به هر ترتیبی بود گذروندم تا فردا. فرخ و منیر خانم، مرد و زن بازنشسته ای بودند که سال ها بود ساکن سوئد بودند. بچه هاشون به سامون رسیده بودند و اون ها هم با هم دوران پیری رو می گذروندند. سر بسته قصه ی زندگیم رو واسشون تعریف کردم. خیلی بهم کمک کردن؛ هم توی یاد گرفتن دست و پا شکسته ی زبان سوئدی، هم خرید کردن. نذاشتند برم خونه ی دانشجویی بگیرم؛ با یه اجاره ی مختصر که به زور به اون ها می دادم، توی یکی از اتاقاشون موندم. شاید بعد از فوت مامان، می شه گفت بهترین دوره ی عمرم شد او دوره. دانشگاه خوب بود؛ هم کلاسی ایرانی هم داشتم؛ ولی من هنوز همونی بودم که دوست نداشتم بذارم همه از کارم سر در بیارن. وقتی می دیدم چطور هر شب توی خونه ی یکی از بچه ها دور هم جمعند، توی تعطیلات ژانویه با پرواز ارزون قمیت می رن دور اروپا، تابستون ها می رن کمپینگ؛ ته دلم می خواست منم آدم می بودم؛ می جوشیدم؛ می رفتم مثل اون ها، ولی نمی شد. یک سال از اومدنم می گذشت. ترم سه باید روی تزم کار می کردم، ولی جالب اینجا بود که یک بار هم نرفتم دنبال کس وکارم. هر بارم فرخ یادآوری می کرد، بهش می گفتم دیر نمی شه. ژانویه ی قبل فرخ و منیر به خاطر من جایی نرفتند، ولی این بار تصمیم داشتند برن آمریکا و اصرار داشتند منم تنها نمونم؛ یا برم استکهلم خونه ی دخترشون، یا واسه ی ویزا اقدام کنم و منم برم آمریکا. ولی دلم هیچ کدوم رو نمی خواست. اسم آمریکا من رو یاد ایمان می انداخت و استکهلم یاد جد و آبادم رو زنده می کرد. 

عجیب که همه ی روزهای خوب گذشتند. جالب این بود که توی اون دو سال دنبال کس و کارم نرفتم؛ و روزی که گریون از اون زن و مرد مهربون جدا شدم که برگردم؛ همونی بودم که بودم. هنوز بی کس کار، با این فرق که نایل به اخذ مدرک فوق لیسانس شده بودم و البته دو تا دوست به کلکسون دوستای انگشت شمارم اضافه شده بود. 

نمی دونم انگار عرق ملی هم ندارم؛ مثل بقیه ی چیزا. همه تا می رسن خاک وطن می گن هیچ جا وطن آدم نمی شه؛ که انگار من از این حس هم فارغم. همه جای دنیا آسمون یه رنگه، گاهی ابری؛ گاهی آفتابی؛ ولی بازم یه رنگه. 

به محض رسیدن رفتم خونه. توی این دو سال با اجاره ی ناچیزی داده بودم به یه زن و شوهر جوون، البته اون ها هم دانشجوی شهرستانی بودند و قرار بود از اتاق ها استفاده نکنند. یک سری چیزها رو هم توی زیر زمین گذاشته بودم. هفته ی قبل از اومدنم خونه رو خالی کرده بودند؛ و قرار بود سر راه بیان کلید رو تحویل بدند و چک ضمانتی تخلیه رو تحویل بگیرند. شکر خدا آدم های بی آزاری بودند و خونم رو خراب و ویرون نکرده بودند. به محض اینکه چمدون ها رو پشت در ول کردم روی زمین، در واحد کناریم باز شد و یه آقای حدودا سی و پنج - چهل ساله پرید بیرون. بابت سر و صدا عذرخواهی کردم و این آغازی شد به پایان زندگی بی دغدغه ی من، که فکر می کردم بدترین زندگی ممکنه. غافل از این که از هر بدی بدتر هم هست. 

- خارج تشریف داشتین؟

- بله؟

- ببخشید من خودم رو معرفی نکردم، حمیدرضا هستم، یه یک سالی هست همسایه هستیم، ولی خوب سعادت نبود زیارتتون کنیم. از مستاجراتون شنیدم تشریف ندارین. تنها برگشتین؟ 

- ممنون. خوشحال شدم. با اجازتون. 

- اجازه بدین بیارم. 

و تا بجنبم با چمدون وسط هال ایستاده بود. گیج و منگ بودم. من فقط دو سال نبودم، فکر نمی کردم فرهنگمون این قدر تغییر کرده باشه. ازش تشکر کردم و در و بهش نشون دادم، کلا خوب بلد بودم مزاحم دک کنم. کمی جا خورد ولی بالاخره تشریف برد. 

دو روز طول کشید تا جا بیفتم. ولی یه سری وسایل رو تپونده بودم توی انباری تا جای مستاجرام یکم باز شه. یادم اومد دفعه ی قبل زمانی که مجبور بودم کارگر بگیرم ایمان کنارم بود. نمی ترسیدم از اینکه مرد غریبه پا بذاره توی خونم، که بفهمه تنهام، ولی این بار نمی دونستم چکار کنم. یادم افتاد که آقای احمدی نگهبان ساختمان رو می تونم صدا بزنم که تا موقع رفتن کارگر توی خونه باشه، بهش زنگ زدم و هماهنگ کردم؛ اما رسیدن کارگر و حرف زدن من با آقای احمدی همزمان شد با رسیدن مزاحم. خودش رو انداخت وسط؛ من میارم، شما برو کنار، یه چیز درست تنت می کردی جلوی این کارگر، و منی که با دهن باز و شوک شده به این عوضی مزاحم که دیگه واقعا دیدنش واسم عذاب شده بود نگاه می کردم. 

جا به جایی اسباب اثاثیه اون روز گذشت، اما این همسایه جدید شد مایه ی سلب آسایش من. تا صدای کرکره های محافظ آپارتمانم بلند می شد، انگار پشت در نشسته بود در رو باز می کرد. چند بار یه خانم جوون رو دیدم از آپارتمانش اومد بیرون، تنم لرزید که نکنه زن و بچه دار باشه و این طور به من گیر داده، مطمئن بودم اگه کار بالا بگیره، متهم من هستم که زیر پای یه آدم زن و بچه دار نشستم. کم رو نبودم که از کسی بخورم، ولی این مسایل گاهی خیلی پیچیده می شن. 

دوباره برگشتم سر کار، البته فقط آموزشگاه می رفتم. پنچ شنبه شب بعد از اولین کلاسم، از در آموزشگاه اومدم بیرون که یهو جلوم سبز شد. چشمام از تعجب گرد شده بود. آخه این مرتیکه ی بی قواره که ده سال از من بزرگ تر نشون می داد چه ربطی به من داشت؟ اونم هنوز نرسیده، اومده بود رندی کنه که جلوی در آموزشگاه هاچ مز شم راه بدهم بهش، نمی دونست منی که هفت سال تک و تنها توی این جامعه زندگی کردم، واسه ی خودم مرد شدم. آن چنان دادی زدم و دست به گوشی بردم به 110 زنگ بزنم، که آقای رسولی مدیر آموزشگاه سر رسید و قضیه رو فیصله داد. بی خبر از همه جا بهم توصیه کرد زنگ بزنم نامزدم و با اون برم، تا این مردک مزاحم حساب کار دستش بیاد. تشکر کردم و به نامزد خیالیم زنگ زدم و تا دو ساعت توی خیابون ها پرسه زدم و فکر کردم. ولی زنگ خطر حمید خان واسم جدی بود، تصمیمم رو گرفتم که برم حق این مرتیکه رو بذارم کف دستش. مطمئن بودم به قول خانوم بزرگ؛ مرد که فاسد شد اول زنش می فهمه، بعد مادرش، بعد همه ی عالم، منم مطمئن بودم زن اون مردک حتما تا حالا هزار بار دو دو زدن چشمای شوهرش رو دیده؛ پس من اونی نیستم که ملاحظه ی بدبختی یه زن بیچاره و احمق رو بکنم. من نه پولش رو داشتم نه کسش رو که بتونم خونه بفروشم و خونه بخرم، اسباب کشی کنم و دردسر این کار رو گردن بگیرم، اونی که باید از اون خونه می رفت قطعا من نبودم. 

با توپ پر زنگ در خونش رو زدم. یه بچه ی چهار ساله در و باز کرد. 

- عزیزم می شه مامان رو صدا کنی؟

- سلام عزیزم، خوبی خوشگل خانم؟ ما می خواستیم بیایم خدمت شما! 

دیگه داشتم پس می افتادم، نمی دونستم چی می خواستم بگم، که یهو خود حمیدرضا هم خندون از اتاق زد بیرون. 

- سلام هستی خانم، امروز که ما رو سنگ روی یخ کردین، ولی ما همیشه مشتاق دیدار شما هستیم. 

انگار از شوک در اومدم، به درک که زنش خرد می شه، به درک که دلش می شکنه! 

- اتفاقا من در رابطه با مزاحمت امروزتون اینجام، اومدم بگم بار دیگه مزاحم من بشین بی تعارف به پلیس زنگ می زنم. 

- وا عزیزم چرا این قدر عصبانی هستی، این دادش گل من گلوش پیش شما گیر کرده، اینکه ناراحتی نداره. اگه اجازه بدی ما می خوایم واسه ی امر خیر خدمت برسیم. 

انگار آب یخ ریختن سرم، طرف مجرد از آب در اومد، دیگه مگه به این مفتی ها می شه دکش کرد. 

فوری کیفم رو برداشتم و بلند شدم، سعی کردم خودم رو نبازم، خیلی جدی زل زدم توی چشمای خواهره. 

- شما به من لطف دارین، ولی اگه زودتر گفته بودین می گفتم خدمتتون که من نامزد دارم. با اجازه! 

- خانم ما از پشت کوه نیومدیم، من نه حلقه دست شما دیدم، نه توی این یک ماه نامزدتون رو زیارت کردم؛ پس مطمئن باش من بی گدار به آب نمی زنم. این نازا رو هم خریداریم، اونم با کمال میل.

- آقای محترم من حرفم رو زدم، امیدوارم شما هم قصد نداشته باشین زندگی من رو بهم بزنین. 

سریع رفتم خونه. نفسم گرفته بود. تازگی ها وقتی خیلی عصبی می شدم نفسم تنگ می شد، تپش قلبم بالا می رفت، احساس می کردم دارم سکته می کنم. دو ساعتی پشت در روی زمین ولو شدم تا تونستم از جام کنده شم و برم توی تختم. صبح با صدای زنگ آپارتمان پا شدم. سرم سنگین بود. به زور رفتم دم در، این دیگه خارج از تحملم بود که این مردک با پرویی بیاد دم در آپارتمانم. ولی نمی تونستم کم بیارم؛ اگه می فهمید می ترسم اوضام بدتر می شد. سریع مانتوم رو تنم کردم و با غیظ در و باز کردم. 

- بفرمایید؟

- سلام صبح به خیر! 

- امرتون؟

- اومدم صبح بخیر عرض منم خدمتتون، بعدم بگم واستون عدسی گرفتم. 

ظرف عدسی رو پس زدم و خواستم در رو ببندم که پاش رو گذاشت لای در، زورم نمی رسید که در رو ببندم. 

در رو هل داد و دو قدم اومد توی خونه. حتی نمی تونستم داد بزنم. اگرم می زدم توی طبقه ی ما فقط دو تا آپارتمان بود که آبی برای من از اون یکی آپارتمان گرم نمی شد. 

- ببین هستی خانم، ما که نامزد شما رو ندیدیم؛ پس واسه ی پس زدن من این رو بهونه نکن. بعدم گیرم که نامزد داری، شوهر که نداری، سه سوته خَلاصه. بعدم من خواستمت؛ اینو هیچ کاریش نمی تونی بکنی. من الان سه هفته ست موندم خونه کار دلم رو یکسره کنم. 

- شما انگار فیلم فارسی زیاد نگاه می کنین. الان قرن بیست و یکه آقا؛ خیلی وقته این اداها منسوخ شده. 

- تو بگو مشکل من چیه؟ من رو هر دختری دست بذارم نه نمیاره! 

- واسه همینه توی این سن مجردین؟

- من رنگ و وارنگ دختر دورم بوده، نیاز نبوده زن بگیرم؛ ولی تا دیدمت انگار همونی بودی که من یه عمر دنبالش بودم. تو اگه راضی شی من سر تا پاتو طلا می گیرم، می دونی من تو کار جواهراتم، واسه ی همین توی یه نظر چشمم تو رو گرفت. 

- گمشو از خونه ی من بیرون. 

- اگه از خر شیطو ن پیاده شدی که شدی، وگرنه منتظر باش. 

- منتظر چی؟

- حالا! منتظرم عزیزم! بای. 

- برو بیرون. 

در رو که بستم انگار قبلم به زور یک در میون می زد. نفسم در نمیومد. این داستان واسه ی منِ سر به تو، خیلی زیادی بود. 

انصاف نبود. واقعا انصاف نبــــود. 

یه هفته به هول و ولا گذشت. همه چی آروم بود جز من؛ که هر لحظه منتظر یه اتفاق تازه بودم. پنج شنبه بود. بعد از مدت ها رفتم سر خاک مامان. چقدر جاش خالی بود. جای بابا هم، و شاید جای پدر مادر واقعی خودم بیشتر. 

تا رسیدم خونه، رفتم سریع ناهار بخورم، تا قبل از رفتن به آموزشگاه یه استراحتی کنم که تلفن خونه زنگ خورد. به محض جواب دادن به تلفن فهمیدم که همسایه از حال و احوال من غافل نبوده. 

- الو؟

- سلام هستی خانم، عزیزم نمی دونستم که مامان بابا به رحمت خدا رفتن، خدا رحمتشون کنه! 

- شما؟

- نگو که یه هفته ای حمیدرضا رو فراموش کردی. هستی جان من فکر کردم مامان بابا خارج از کشورن. پس خیلی تنهایی! خواهر برادر چی؟ اون ها کجان؟ اصلا خواهر برادر داری؟ 

وا رفتم، با سه چهار تا جمله بهم حالی کرد که سر از کار و زندگیم در آورده، از تنهایی و بی پناهیم. 

گوشی رو قطع کردم. دلم می خواست تلفن رو توی دیوار بکوبم که موبایلم زنگ زد. شماره ی ناشناس رو که دیدم فهمیدم حلقه ی محاصره چقدر داره تنگ می شه. 

لعنت به تو ایمان، لعنت به نبودنت، اگه بود لااقل الان کسی رو داشتم که زبون این مردک هرجایی رو ببندم. 

یه لحظه یاد پونه افتادم، اون قدیم ندیما با هم خوب بودیم، پدرام هم با اینکه خیلی توی فامیل خودش رو با بقیه قاطی نمی کرد، ولی پسر گلی بود. شاید وقتش بود که از کسی کمک بگیرم. این داستان به این راحتی حل شدنی نبود. 

ولی روی زنگ زدن به اون ها رو نداشتم. اول فکر کردم زنگ بزنم و پونه رو به یه بهانه ای دعوت کنم، گرچه هیچ خبری ازش نداشتم. شاید اصلا ازدواج کرده باشه، بچه داشته باشه؛ نمی دونم آخه بعد از دو سه سال زنگ بزنم چی بگم. کاش می شد مثل فیلم ها یه نفر رو کرایه کنم بیاد نقش نامزدم رو بازی کنه. 

جمعه صبح با هزار شک و تردید به پونه زنگ زدم، علی رقم انتظارم خیلی تحویل گرفت، حال و احوال کردم؛ از همه ی اهل خانواده، همه خوب بودند. چند تایی ازدواج کرده بودند، چند تایی بچه داشتند. از خانواده ی پدری من خبر زیادی نداشتند، ولی ظاهرن خانوم بزرگ بد جور از پا درد زمین گیر شده بود. نمی دونستم چطور بحث رو کش بدم که بتونم دعوتش کنم خونه، توی کش و قوس چه کنم و نکنم بودم که گفت شب مراسم نامزدی دوستشه و می خواد بره آرایشگاه. گفت اگه دوست دارم می تونم باهاش برم اونجا همو ببینیم و بیشتر حرف بزنیم. سریع قبول کردم. واسه ی شروع خوب بود. فکر کنم شاخ در آورد که چرا نه نیاوردم. گفتم این طوری سر رفت و اومد رو باش باز کنم. گفت میاد دنبالم، از خدام بود قدم اول رو برداره، ولی گفتم که خودم می رم. ولی اصرار کرد چون بارون میاد خوش بیاد، منم تن سپردم به شروع تقدیری جدید. 

ساعت نزدیک یازده بود که پونه رسید. آماده نبودن رو بهونه کردم تا بیاد بالا. امیدوار بودم که حمیدرضا از سر و صدای حفاظ آهنی که از دیشب هنوز باز نشده بود باز هم یه سرکی بکشه و حضور یه مهمان رو، یه آشنا رو توی خونه من حس کنه. 

- سلام، خوش اومدی. بیا تو. 

- سلام هستی جون. خوبی؟ 

- مرسی، مامان بابا خوبن؟ پدارم خوبه؟

- همه خوبن خانم بی معرفت. 

- راحت باش تا من سریع آماده شم. 

- چه خونه ی با حالی داری. آقا ماقا نداری هنوز تو؟

- نه بابا؛ کی میاد منو بگیره! 

- برو کلک، معلوم نیست کیو زیر سر گذاشتی که آسه می ری آسه میای. اگر از ترس گندی اخلاق خودت و اون خانوم بزرگ نبود، چند تا از پسرای فامیل تا حالا پاشنه در خونت رو کنده بودند. 

- کی مثلا؟

- بماند! 

- نه جدی کی؟ من که یاد ندارم از پسرای فامیل کسی به من نظر داشته باشه! 

- داشتند بیچاره ها! اون خانوم بزرگت همشون رو نشوند سر جاشون! 

- نمی دونم چرا خانوم بزرگ این قدر از من بدش میاد. راستی خودت دیدیش تازگی ها؟

- نه دو ماه پیش روضه خونی داشت. من دو شب رفتم. بیچاره از پاش خیلی اذیته! 

- خدا شفاش بده. خب، خودت چه می کنی؟

- بپوش دیرم شد. توی آرایشگاه واست می گم. آخه می دونی بنده هم دارم می رم قاطی مرغ ها! 

- شوخی؟

- نه به جان تو! 

- مبارک باشه، عکس این آقای خوشبخت رو نداری نشون بدی؟

- چرا. ولی اینجا نه! بدو بریم توی آرایشگاه. زود باش. 

سریع از در اومدیم بیرون. تا تونستم در و تخته رو به هم کوبیدم و خدا خدا می کردم این همسایه ی کوفتی از سوراخ در شاهد رفت و اومدم باشه. 

بارون شدیدی میومد، پونه هم عجله داشت که سریع به آرایشگاه برسیم. به محض خروج از ورودی پارکینگ، بی دقت به آقایی که از ورودی نگهبانی به سمت پارکینگ سرازیر شد، گاز داد و بی اغراق نصف آب اون حوضچه رو روی سر تا پای اون بدبخت خالی کرد. یه لحظه انگار دنیا توی چشمم تار شد. 

- پونــــه! 

- خدا مرگم بده. دیدی چی شد؟ همسایت رو ترکوندم. 

- پونه نگه دار. بذار بریم عذرخواهی کنیم، ترکوندی بدبخت رو. 

- نــــــه دیر می شه. 

- پونه؟

- کوفت؛ می شناختیش؟

- نه ولی حتما همسایست. 

- اگه نمی شناسیش که بی خیال بابا. 

- پونه!

- کوفت و پونه، ایشالا یه روزم اون تو رو خیس می کنه بی حساب می شین. 

قلبم تیر می کشید. ولی دیگه دو تا خیابون اون ورتر بودیم و کاری از دستم بر نمیومد. خدا خدا می کردم نره از نگهبان بپرسه این ماشین مال کدوم واحد بوده و یهو راه بیفته بیاد در خونه. 

رسیدیم آرایشگاه. پونه سریع رفت زیر دست آرایشگر؛ منم که واقعا قصدم از اومدن فقط بودن با پونه بود؛ سعی کردم از زیر پیشنهادهای خانم آرایشگر در برم که نتونستم. مجبور شدم مانیکور و پدیکور کنم ناخن هام رو. ابروهام رو همیشه مرتب نگه می داشتم و موهای صورتم مثل پرز بود و با یه تیغ خیلی سریع تمیز می شد و نیاز به بند نداشت. ولی موهام رو هفت سالی بود که کوتاه نکرده بودم. بدم نمیومد حالا که توفیق اجباری شده و پونه هم زیر دست این خانم آرایشگر جرات وراجی کردن نداره؛ منم وقتم رو پر کنم. موهام تقریبا تا زیر باسن رسیده بود. دلم تغییر می خواست، ولی موهام رو دوست داشتم. ازش خواستم بیست سانت کوتاهشون کنه، باورم نمی شد همین اندازه کوتاهی، چقدر سرم رو سبک کرده بود. خانم آرایشگر واسم خواب دیده بود موهام رو مش بزنه و فر کنه. نقشه ی دویست سیصد هزار تومنی واسه ی خودش داشت. ولی من عاشق موهای مشکیم بودم، که هر چی به کمر نزدیک می شد رو به خرمایی می رفت و مثل یک قاب مشکی دور صورت سفیدم رو می گرفت، و با ترکیب مشکی چشم و ابروم قیافه شرقیم رو کامل می کرد. ازش تشکر کردم و گفتم اگه نظرم عوض شد بهش سر می زنم. پونه هم بعد از دو ساعت که کارش تموم شد عزم رفتن کرد و حرف های ما ناتموم موند. انگار بیست سانت از موهای من زیاد ی بود که باید کوتاه می شد و سر تا پای اون آقای بیچاره که باید با گل یکی می شد. 

پونه من رو تا سر کوچه رسوند، ولی از ترس اون خرابکاری که کرده بود نیومد توی کوچه و از همون جا با هم خدا حافظی کردیم، و من امیدوار بودم بتونم اون و پدرام و حتی نامزدش رو به خونم بکشونم، تا جلوی حمیدرضا بی کس و کار نیام. 

به محض ورودم به قمست نگهبانی، حس کردم یه ماشین آهسته از پشت میاد. به عادت همیشگیم بی توجه کمی کنارتر رفتم که یه نیش ترمز زد و من صدای حمیدرضا رو از کنارم شنیدم. 

- مبارکه، شما خوشکل هستین، ولی من از هر گونه تغییر واسه ی خوشگل تر شدن خانوم استقبال می کنم. 

و گاز داد و رفت به سمت پارکینگ. 

چرا این آشغال فکر می کنه بامزه است؟ من نمی تونم درک کنم! از عصبانیت اینکه دنبال من و پونه اومده بوده کیفم رو بغل گرفتم که تا نیومده سریع برم بالا؛ چون دوست نداشتم احیانا توی آسانسور باهاش از نزدیک تنها بمونم. ولی تا رسیدم دم آسانسور، دیدم داره از پارکینگ میاد بالا. سریع از کنار آسانسور راه انباری ها رو پیش گرفتم و گفتم کمی اونجا معطل کنم تا بره توی خونش؛ منم بی صدا از راه پله برم بالا. 

دلم پیچ می زد، گشنم هم بود، ده دقیقه صبر کردم بعد کشون کشون رفتم دم آسانسور، دیگه نمی تونستم سر پا بایستم. فکر کردم تا طبقه ی پنج می رم و از اونجا از راه پله می رم که صدای در آسانسور، این مردک رو نکشه بیرون. طبقه ی پنجم از آسانسور بیرون اومدم و راه پله ها رو آروم رفتم بالا. ورودی طبقه ی شش رو که پیچیدم برم خونه، خشکم زد؛ وای خــــــدا جـــون! خدا لعنتت کنه پونه! خدا لعنتت کنه! 

مردی که دم در آسانسور ایستاده بود، همونی بود که پیش از ظهر پونه روی لباساش اون گند رو زده بود. قیافشو ندیدم، می دیدم هم شاید نمی شناختم؛ ولی با همون لباساش اونجا بود. یعنی می دونسته من کدوم طبقه هستم؟ من که تا حالا ندیده بودمش! 

نمی دونم کی یا چی بهم فرمون داد تا روش به سمت من بر نگشته، راه اومده رو به سمت طبقه ی پنجم برگردم پایین. هنوز از ورودی پنجم به سمت طبقه چهار نرفته بودم، که صدای خشک و عصبانی یه مرد میخکوبم کرد. 

- سرکار خانم! تشریف می برین؟ قبلش صبر کنین شاهکارتون رو ببینید. 

برگشتم سمتش. حتی صورتشم نشسته بود. فکر کنم از شدت عصبانیت از ساعت یازده و نیم تا حالا منتظر برگشتنم بوده. عرق سردی نشسته بود روی تنم. 

- من واقعا معذرت می خوام. باور کنین من راننده نبودم. گفتم بایسته از شما عذرخواهی کنه!

- می دونین ناهار کاریم به خاطر شما بهم خورد؟ می دونین چقدر ضرر کردم؟

- واقعا معذرت می خوام. نمی دونم دیگه چی بگم. 

هر چی من بیشتر عذر خواهی می کردم صداش بالاتر می رفت. 

- آقا خواهش می کنم. من آبرو دارم توی این ساختمون. الان همه می ریزن اینجا فکر می کنن چه خبر شده. من تا جایی که بتونم ضررتون رو جبران می کنم. 

با داد بعدیش احساس کردم یه وزنه به قلبم آویزون شده و داره قلبم رو می کشه پایین. نفسم سخت در میومد. احساس کردم دارم با سر میفتم زمین؛ که دستش من رو گرفت و کشید بالا. 

- چی شدین؟ چرا این جوری شدین؟ 

- چیزی نیست خوبم؛ بازم ببخشید، من بعد باهاتون صحبت می کنم. ببخشید. 

تا خواستم برم سمت راه پله ها دیدم چشمام دو دو می زنه؛ مجبور شدم بشینم روی زمین. 

نفهمیدم چی شد ولی چشم که باز کردم توی یه اتاق خواب غریبه بودم، دکتر بالای سرم بود و سرم توی دستم، و یه لحظه اون آقا رو دیدم که خدا رو شکر دیگه صورتش رو شسته بود و لباساش رو عوض کرده بود، تا من بیشتر از این خجالت نکشم. هنوز سوال نکرده دکتر جوابم رو داد، گفت فشار عصبی بهم وارد شده و افت فشار زیادی داشتم و اگه هوش نمیومدم باید می بردنم بیمارستان. 

- دخترم سابقه ی نفس تنگی یا مشکل قلبی داری؟

- وقتی تحت فشار باشم معمولا نفس تنگی می گیرم و تپش قلبم بالا می ره، ولی در حالت عادی مشکلی نداشتم تا حالا. 

- اکثر آدما توی شرایط نرمال مشکلی ندارند، مهم توی وضعیت های خاصه. حتما باید پیگیری کنی دخترم. 

- ممنون؛ حتما. 

- خوب جناب فرهادی خدا رو شکر هوش اومدند؛ ولی واسه ی احتیاط فردا ببریدشون بیمارستان تا نوار قلب بگیرند. تپش قلبشون خیلی نامرتبه. اگه بازم لازم شد خبرم کنید. به پدر هم سلام برسونین. 

- ممنون جناب بقایی. نمی دونم چطور تشکر کنم؛ روز تعطیلی لطف کردید. 

- زنده باشی پسرم. دختر گلم مواظب خودت باش. خداحافظ. 

دکتر رفت و من هنوز توی شوک بودم که چی شد و حالا باید چکار کنم. یعنی باید تا تموم شدن سرمم توی خونه ی یه مرد جوون غریبه بمونم؟ اصلا زن داره؟ اگه برسه چی باید بگم؟ و شاید بدتر از همه واسم این بود که، روی تخت یه غریبه دراز کشیده بودم و سرم رو روی بالشی گذاشته بودم که نمی دونستم مال کیه. کلا وسواسی نبودم یا شایدم بودم، ولی قصه ی تشک و ملحفه و بالش واسم خیلی جدی بود. من حتی کمد لباس های بیرونم توی هال بود. یعنی لباس خواب و مهمونی و راحتیم رو، محال بود با مانتو و شلوار بیرونم توی یه کمد بذارم. همیشه از این فکر که توی تاکسی و اتوبوس لباسام کثیفی تن کی رو به خودشون گرفتن، چندشم می شد. حتی محال بود با لباس بیرون روی صندلی ناهار خوری یا رو تختیم بشینم. حالا بدتر بود. موهای بیرون زدم از زیر روسری روی ملحفه ی تخت کسی بود که نمی دونستم کیه؟ 

نیم خیز شدم که باز صدای جدی آقاهه، که لااقل حالا می دونستم فامیلش فرهادیه، بلند شد. سرم رو به طرفش برگردوندم. 

- تا سرمتون تموم شه نمی تونید برید. کسی هنوز با موبایلتون تماسی نگرفته؛ نگرانتون نشدند هنوز؛ جز یه نفر که هجده بار زنگ زده. 

- کی؟

- عوضی مزاحم!

- چی؟

- با این اسم شمارشو سیو کردین. اگه معذبین زنگ بزنین کسی بیاد پیشتون؛ البته اگه خانم راننده باشند که بهتر؛ من بازم زیارتشون کنم. 

- معذرت می خوام. پونه دختر خالمه؛ نزدیک به سه سال بود ندیده بودمش؛ امروزم که دیدمش این طوری شد. 

- خیلی خوب، خواهشا شما دوباره جوش نیارین؛ نمی خوام حالتون بد بشه. 

- ممنونم؛ اگه اجازه بدین من می رم. 

- گفتم که الان نمی تونین درست راه برین؛ ممکنه باز توی راه پله ها حالتون بد بشه. زنگ بزنین بیان دنبالتون. 

- کسی نیست بیاد دنبالم، خودم می رم. نمی خوام واسه ی شما دردسر درست بشه. می رم. 

- دردسری نیست خانم. من نه به قرار ناهار ظهر رسیدم و نه بعد از ظهر؛ چیز دیگه ای هم واسه ی خراب شدن نیست. دو بار رفتم دم خونتون ولی کسی در رو باز نکرد؛ فکر کنم کسی خونتون نیست. 

- بله کسی نیست. 

- خوب زنگ بزنین بیان. 

- کسی نیست که بیاد. دختر خالم هم امشب نامزدی دوستش دعوته، نمی تونه بیاد. 

- تنها زندگی می کنین؟

- بله. 

- باید حدس می زدم؛ چون این یکی دو ماه اخیر که به این ساختمان اومدید هیچ وقت شما رو با کسی ندیدم. 

- من چند ساله اینجا زندگی می کنم؛ ولی یه دو سالی ایران نبودم. فکر کنم شما هم تازه اومدین اینجا؛ چون منم شما رو تا حالا ندیدم. 

- نه من دو ساله اینجا هستم؛ ولی فکر کنم شما خیلی از همسایه هاتون خبر ندارید؛ چون دکتر بقایی رو هم نمی شناختین. یه ده سالی هست اینجا ساکنن. 

- من سرم به کار خودم بوده؛ فقط همسایه کناریم رو می شناسم که اونم ... 

- بله ارادت دارم خدمت حمید خان. امروز قبل از اومدنتون؛ ایشون اومدن بالا. یه ده دقیقه قبل از اینکه شما از راه پله ها بیاین بالا. ظاهرن منتظرتون بود؛ یعنی هنوزم هست؛ چون این دوباری که رفتم دم درتون؛ انگار پشت در نشسته بود؛ تا زنگ زدم سریع اومد بیرون و مثل طلبکارا از من پرسید که با شما چکار دارم. 

برق از سرم پرید. 

- شما که نگفتین من اینجام؟

- نه، من رفتم به خانوادتون اطلاع بدم؛ نه به همسایه ی گستاختون توضیح. 

چه روزی شد امروز. می خواستم شر حمیدرضا رو کم کنم؛ ولی اوضاع رو بدتر کرم. 

سرم سنگین بود. به محض اینکه سرمم رو آقای فرهادی در آورد؛ از جام بلند شدم. بابت اتفاقات اون روز هم از آقای فرهادی عذر خواهی کردم. دم در دیدم داره باهام میاد. 

- ممنون شما زحمت نکشین. خودم می رم. 

- شک دارم سالم برسین؛ هنوز تعادل ندارین. 

رفتم سمت پلکان. 

- چرا با آسانسور نمی ری؟

- چیزی که الان نیاز ندارم دیدن ریخت این مرتیکه ی عوضیه. صدای در آسانسور بیاد می پره بیرون. 

- چرا به مدیر ساختمان یا حاج آقا کبیری نمی گین؟

- فکر می کنین چی می شه؟ یه نگاه به ظاهر من میندازند و می گن؛ دختر بی پدر و مادر؛ بی خواهر برادر، اروپا رفته، خونه ی مجردی، تقصیر کیه؟ معلومه، دختر مقصره. ترجیح می دم با بی محلی حالیش کنم بره پی کارش. 

تازه فهمیدم چی گفتم. منی که همیشه مواظب حرف زدنم بودم؛ نمی دونم چی شد که دهنم رو باز کردم مثلا از خودم دفاع کنم؛ کنه و بنه ی خانوادم رو ریختم بیرون. لعنت به این روز نحس. 

حرفی نزد. با فاصله پشت سرم اومد. بیست و پنج تا پله بیشتر نبود؛ ولی چند تای آخر واقعا واسم نفس گیر بود. سرم خیلی سنگین بود روی تنم. دستم رو به دیوار گرفته بودم و به بهونه در آوردن کلید، کمی ایستادم تا نفسم در بیاد. 

- خوبین؟

- بله. 

- این طور به نظر نمیاد. 

رسیدیم بالا؛ کلید رو از دستم گرفت. هنوز کلید توی در نچرخیده بود که در خونه ی لعنتی این همسایه ی لعنتی باز شد. 

- سلام هستی خانم؛ اوایل این قدر طول نمی کشید از طبقه ی همکف برسین بالا. فکر کنم توی هر طبقه یه نیم ساعتی معطل شدین. ایشونم که در به در دنبالتون بودند. فکر کنم باشون بد قولی کرده بودین. 

از سر تا پام آتیش گرفت. این دیگه انصاف نبود که این مرتیکه، واسه ی نابود کردن من این راه رو پیش بگیره. فرهادی هم که غافلگیر شده بود، رفت طرف حمیدرضا و با غیض گفت:

- اون دهن کثیفت رو ببند مرتیکه. اگه خواهرت و بچش یه هفته دیرتر اومده بودن؛ بابت اون عجوبه هایی که هر روز میاوردی خونه، از اینجا پرتت می کردند بیرون. کارای خودت رو به بقیه نسبت نده. 

- دهنت رو ببند؛ چهار دیواری اختیاری. 

بعد رو به من کرد:

- نامزد دارم، نامزد دارم می کردی واسه ی این بود که من رو دک کنی؟ دیدی خوب فهمیدم نامزدی در کار نیست!

پوزخندی زد و گفت:

- به منم ندا می دادی، من که گفتم توی کار طلام. سر تا پاتو طلا می گیرم. 

فرهادی دیگه اون روش بالا اومده بود. تقریبا هم سن و هم هیکل بودند. سریع از چهارچوب در کشیدش بیرون و چسبوندش به دیوار. 

- مرتیکه ی احمق، حرف دهنت رو بفهم. هر چی مستحق خودته رو به بقیه نسبت نده. 

- نسبت شما با خانم چیه تا من نسبتم رو پس بگیرم؟

- نامزدشم، حرفی هست. 

برق از سر حمید رفت از سر من هم!

فرهادی دست من رو گرفت و کشوند توی خونه و در رو با شدت کوبید به هم. یادش رفت من تا همین ساعت پیش رو به موت رفته بودم. خودش رو با داداش نداشته ی من اشتباه گرفته بود. دستم رو که ول کرد با شدت افتادم روی کاناپه. 

- زنگ بزن اون نامزد با غیرتت بیاد. 

- چی؟

- نشنیدی؟

- ولی ... 

- ولی نداره، تو رو انداخته اینجا ور دل گرگ رفته کجا؟ من بودم یک لحظه توی این ساختمون بی در و پیکر کسی رو ول نمی کردم، که سر کسی رو هم ببرن، کسی سرش رو نمیاره بیرون! زود باش خانم، من از پیش از ظهر تا حالا علاف شما شدم. زنگ بزن بیاد؛ خودم بهش می گم چی شده. نگران این حمید برهانی هم نباش؛ بگو بیاد، خودم بهش می گم چی کار کنه این پسره شاخ نشه. 

داشت تلفن رو رسما می کرد توی چشمام. 

- ولی ... ولی من الکی بهش گفتم؛ واقعا کسی رو ندارم. 

- یعنی چی؟ پس این کس و کارت تو رو به امید کی ول کردند؟

دیدم هر کلمه که حرف می زنم بیشتر کار خراب می شه؛ به زور از جام پا شدم. 

- آقای فرهادی بابت دقیقه به دقیقه ی امروز از شما عذر می خوام. شما هم بهتره بفرمایید به کاراتون برسین. بازم شرمندم. این عوضیم هیچ غلطی نمی تونه بکنه. امیدوارم واسه ی شما هم نتونه حرفی در بیاره که باعث آزارتون بشه. 

دیگه فهمید رسما دارم بیرونش می کنم، و نمی خوام دایه ی مهربون تر از مادر بشه واسم. 

هنوز در رو باز نکرده بود که برگشت، کارت ویزت شرکتش رو داد و گفت هر موقع کار داشتم، به خصوص اگه برهانی واسم مزاحمتی درست کرد، بهش زنگ بزنم. 

از رفتارم شرمنده بودم؛ ولی من درسم رو خوب بلد بودم. مرد جماعت پیر و جوون نداره؛ یکی از راه برادری میاد جلو، یکی پدری، یکی هم عشق و عاشقی؛ ولی گول هیچ کدوم رو نباید خورد. کم ندیدم مردهای پا به سن گذاشته رو که با تیکه کلام دخترم دخترم، این دخترک های جوون رو خر می کنند. دلم نمی خواد من هم یکی از اون دخترهایی باشم که با سادگی و رودربایستی، دستی دستی وسیله ی دست این مردک های کثیف می شن. 

هنوز در و کامل باز نکرده بود که شوک بعدی وارد شد. حاج آقا کبیری تسبیح به دست و مدیر ساختمان، که بعدا فهمیدم اسمش جمشیدیانه، پشت در بودند. حمیدرضا هم با لبخندی فاتحانه پشت سرشون. 

- سلام جناب فرهادی. اجازه می دین داخل کمی با هم صحبت کنیم؟

- خوبیش این بود که فرهادی به خودش مسلط بود و خودش رو نباخت. 

- خواهش می کنم حاج آقا بفرمایید. 

و از جلوی در رفت کنار؛ ولی تا حمیدرضا خواست وارد بشه، با غیط هولش داد بیرون و گفت: - شما بیرون تشریف داشته باشین. 

و در و بست. من لال شده بودم و جواب سلام کبیری و جمشیدیان رو با سر دادم. رفتم نشستم و منتطر شدم فرهادی چیزی بگه؛ ولی حاج آقا شروع کرد. 

- می دونم اینجا اومدن ما روی خوشی نداره؛ ولی آقای فرهادی شما در جریان هستید که ما مدتی قبل، بابت رفتارهای غیر مناسب آقای برهانی؛ و با توجه به اینکه کم کم همه ی خانواده ها از رفت و آمدهای نامناسب ایشون اظهار نارضایتی می کردند؛ تصمیم داشتیم ایشون رو مجبور به ترک اینحا کنیم؛ که خوب خدا رو شکر تهدید ما جواب داد و خواهر و بچه ی خواهرش؛ مدتی واسه ی ماموریت خارج از کشور همسرش، اینجا مستقر شدند و ما دیگه مزاحمتی حس نکردیم و قضیه مسکوت موند؛ ولی امروز همین آقا با توپ پر اومده ما رو کشیده پایین، که اینجا خانمی هستند که استغفرالله ... 

ما که با خانم آشنایی نداریم از نزدیک؛ ولی توی این چند سالی که اینجا خونه خریدند؛ ما رنگ چشماشون هم به زور دیدیم و خدایی نکرده قصد جسارت نداریم. یه مدتی ندیدیمشون که ظاهرن خارج از کشور بودند و همسایه هایی که آوردند هم؛ زن و شوهر بی آزاری بودند. ولی امروز این جناب برهانی حرف هایی زد و اصرار داشت اگه ما اقدام نکنیم؛ زنگ می زنه پلیس بیاد و این قضیه رو معلوم کنه؛ که ما هم صلاح دیدیم خودمون بیایم تا این جوون کاری نکرده، از صحت و سقم ماجرا با خبر بشیم. اینه که ما زحمت دادیم. 

- خواهش می کنم، زحمت کشیدین. والا من امروز اگه حال خانمم ناخوش نبود، همون دم در که این آدم عوضی هر چی از دهنش در اومد و به خانومم نسبت داد، از خجالتش در می اومدم. البته گله ی من از خانم هست که چرا مزاحمت های این عوضی رو از من قایم کرده و به من نگفته تا زودتر جلوی اینو بگیرم. 

همین طور که فرهادی حرف می زد، حال منم تحلیل می رفت. قضیه رو هیچ جور نمی شد جمعش کرد. 

- امروز خانم حالشون خوب نبود، که اتفاقا چون اورژانسی بود زنگ زدم به دکتر بقایی. چند دقیقه ی پیش خانم می خواستند بیان اینجا لباس بردارن، که ببرمشون شب خونه ی مادرم بمونن، که دم در این جناب برهانی به خیال خودش اومده بود مچ بگیره و هر چی لایق خودش بود رو به ما نسبت داد و رفت. 

- می تونم بپرسم جسارتا ارتباط شما دو تا ... 

فرهادی سریع و با اعتماد به نفس جواب داد:

- همسرم هستند، البته هنوز زندگیمون رو رسما شروع نکردیم، ولی محرم هستیم و مسلما حضور من و همسرم اینجا توی واحد من هیچ منع شرعی و قانونی نداره. 

- یعنی عقد کردین؟

- بله. 

- من شرمنده ی شخصیت شما و خانم هستم؛ ولی جسارتا می تونم شناسنامه هاتون رو ببینم؟

من فقط به زور نفس می کشیدم؛ وگرنه رسما یه مرده بودم. نمی دونم چند سال از من بزرگ تره، ولی وقتی قاطعانه حرف می زد، ایمان آوردم به اینکه واقعا واسه ی هر سالی که از من بزرگ تره، باتجربه تر و شایدم عاقل تره، اگه طرف یکی از این سوال ها من بودم همون لحظه ی اول پس می افتادم. 

- بله خواهش می کنم؛ اتفاقا خیلی دلم می خواهد جناب برهانی هم ملاحظه کنند و از خجالت برن توی زمین. اگه فرصت دارین تشریف بیارین در معیت شما بریم شرکت بنده، توی گاوصندوق شرکت نگهداری می کنم اسنادم رو معمولا، اگه هم جناب برهانی می تونن تا آخر شب صبر کنن، من خانوم رو برسونم خونه ی مادر؛ برگشتنی میارم به رویت می رسونم. 

خیلی محترمانه بهشون حالی کرد که الان میسر نیست. حاج آقا کبیری مرد محترمی بود؛ فهمید که الان وقتش نیست، زود بلند شد و رو به فرهاد گفت:

- خدا عمرت بده پسرم؛ تا فردا شناسنامه ها رو بیار دهن این پسره بسته بشه. ما بازم شرمندایم که مزاحم شدیم؛ ولی گفتیم بهتره نذاریم این پسر آبرو ریزی راه بندازه. حالا هم با اجازه، شما هم به خانم برسین، ظاهرا حالشون مساعد نیست. جای وصل سرمشون هم خون میاد، کمکشون کن. با اجازه. 

فرهاد یهو سمت من چرخید؛ نمی دونم قیافم چقدر خرابی حالم رو نشون می داد که یهو از جا پرید؛ شماره بقایی رو گرفت و کشوندش اونجا. کبیری و جمشیدیان هم با دیدن خرابی حال من و هول شدن فرهاد، از خونه بیرون نرفتند. نمی دونم چقدر طول کشید که دکتر اومد. احساس می کردم دارم خفه می شم، بلندم کرد، آروم سرم رو گذاشت روی سینش، کمرم رو با دستش ماساژ داد و با شماره ازم خواست نفس بگیرم و بدم بیرون. نمی دونم چقدر طول کشید که حس کردم نفسم منظم تر شد. دکتر نشوندم روی کاناپه و کمک کرد دراز بکشم. 

- جناب فرهادی چی شد دوباره؟ عزیزم گفتم امروز آروم نگهش دار. اگه نمی تونی فشار رو از روش برداری، امشب حتما باید بیمارستان بستری بشه. نفس شوخی نیست، یه لحظه برنگرده تمومه.

می شنیدم چی می گه؛ ولی قدرتشو نداشتم بگم تقصیر این بیچاره نیست که بهش غر می زنی؛ این بخت بد یُمن منه که پشت سر هم واسم بلا می باره. 

- چشم دکتر؛ الان برای نوار قلب می برمش بیمارستان. لازم بود شب بمونه بستریش می کنم. 

کبیری و جمشیدیان هم که انگار دیدن من زندم، خداحافظی کردند و رفتند. دکتر که دید من فعلا بهترم؛ بعد از سفارش مجدد رفت. 

من تازه هوشیار شدم که حالا باید چکار کنیم. فرهادی اون موقع خطر رو رفع کرد؛ ولی حالا چکار باید کرد؟

فرهادی نشست روی مبل رو به روی من، بعد از دو دقیقه پا شد و شروع به قدم زدن کرد، دوباره نشست. می دیدم داره فکر می کنه؛ منم که کلا هیچ ایده ای نداشتم، لال شده بودم. یهو از جا بلند شد، گوشیش رو دست گرفت که شماره بگیره، که صدای از ته چاه در اومده ی من متوقفش کرد. 

- آقای فرهادی! می دونین حاج آقا کبیری توی کدوم واحد هستند؟

- چطور؟

- من یه نیم ساعت دیگه می رم پیشش. 

- واسه ی چی؟

- ما کاری نکردیم که بترسیم. من می رم راستش رو بهش می گم، تا خودش یه راهی پیش پام بذاره. اصلا هر جور فکر می کنم می بینم با وجود این برهانی؛ همه ی دردسرهای خونه ی جدید پیدا کردن و اسباب کشی، بازم واسم می ارزه. بابت شما هم که، خوب فکر کنم جرات نکنه زیادم به پر و پای شما بپیچه؛ در اصل مشکلش منم. 

- اون وقت بنده با این دروغ شاخ داری که سفت و محکم جلوشون گفتم؛ می شه بفرمایین باید بعد از این چه جوری سرم رو بالا نگه دارم؟

- من می گم شما خواستین اوضاع واسه ی من بدتر نشه. 

- می تونی یه دو سه هفته ای رو بری جایی بمونی، تا من خودم یه فکری واسه ی این قضیه بکنم؟ بگم حالت مساعد نبوده و فعلا خونه ی مادرمی!

- نه!

- عیبی نداره، چند روزم باشه خوبه. 

- نه، نمی تونم جایی برم، امکانش رو ندارم. 

- پس ایده هات رو فعلا نگه دار، من ببینم وکیل خانوادگیمون می تونه یه جوری با پول قضیه رو حل کنه یا نه؟

- پول به کبیری بدی؟

یه چپی نگام کرد که بقیه ی حرفم رو خوردم. بیست دقیقه ای که با تلفن حرف می زد، سعی کردم چشمام رو ببندم و به خودم تلقین کنم من حالم خوبه؛ و قضیه به زودی حل می شه. دیگه دلم نمی خواست مثل این آدم های ضعیف و مردنی، هی جلوی فرهادی غش و ضعف کنم. بالاخره تلفنش که تموم شد اومد رو به روم نشست. 

- خوب می دونی داستان یکم پیچیده شده. یعنی نه این که شده، می تونه بشه. من صحبت کردم که اگه بشه، یه محضر دار آشنا پیدا کنیم، یه پولی بگیره و صوری اسم هامون رو بزنه توی شناسنامه ها، بدون قباله. بعدم بریم واسه ی خودمون المثنی درخواست بدیم و این حرف ها. ولی با شرایطی که این برهانی داره، می ترسم یهو پا پی بشه، قضیه بالا بگیره. اون وقت به خاطر دستبرد توی اسناد رسمی، دردسرش خیلی بالاست؛ یعنی حتی سه تا شش ماه زندان. 

نفسم چه گیری کرده دوباره. فرهادی ادامه داد:

- تازه بدی قضیه به اینه که، حتی اگه ما بریم و یه عقد واقعی هم جاری شه، تا فردا کسی شناسنامه دست ما نمی ده که به این ها نشون بدیم. واسه ی همین می گم یه مدت به بهونه ی کسالت شما اینجا نباشیم. 

خدایا شکرت دوباره رفتی توی کار ما. 

- خوب من می رم هتل یه مدت. 

- انگار خبر نداری دختر مجرد رو توی هتل راه نمی دن؛ اونم توی شهر محل تولدش. اول باید بری اماکن نامه ببری. 

- پس چکار می شه کرد الان؟

- خوب اول باید بریم از یه حاج آقایی برگه ی عقد موقت بگیریم؛ به تاریخ چند مدت پیش و با انقضای امروز. 

- با همون قضیه جمع نمی شه؟

- نه، عقد موقت که توی شناسنامه درج نمی شه. 

- بعد می شه یه کاری کرد که تا امشب قضیه فیصله پیدا کنه؟

- عاقد آشنا هست، اگه ببینه به خاطر اتمام عقد موقت می خوایم همین امروز عقد رو دایم کنیم، شاید بشه این قضیه رو تموم کرد. 

- ولی اگه عقد رو بخونه و توی شناسنامه بزنه، اون وقت که ... اون وقت واسه ی طلاق باید خیلی رفت و اومد. من نمی خوام زندگی شخصی شما واسه ی این قضیه به خطر بیفته. 

- شما انگار تو حال و هوای اینجا نیستی؛ کسی که باید نگران باشه تو هستی، اونم نه واسه ی من، واسه ی خودت. فعلا هم بشین ببینم واسه ی صیغه نامه می شه تلفنی یه کاری کرد یا حتما باید حضوری بریم. 

- ولی به هر حال من دیگه توی این خونه تصمیم به موندن ندارم، فکر کنم اگه صیغه نامه رو بگیریم، بشه قضیه رو جمعش کرد. اصلا می گیم قصد ادامه نداشتیم، واسه ی همینم بحثمون شده و حال من بد شده و قضیه به اینجا رسیده. خودم با حاجی و جمشیدیان حرف می زنم. 

- می دونی اون وقت تا مدتی که اینجایی همه چه جوری نگات می کنند؟ تازه تا به گوش حمید خان برسه قضیه ختم شده؛ اون دیگه ولت نمی کنه. اگه تا امروز با اسم ازدواج جلو اومده، از فردا کلامش یه چیز دیگست. 

دلم می خواست بهش بگم اگه تو از کولم پایین نیومدی چی؟ ولی واقعا از جذبه ای که داشت می ترسیدم؛ و شاید یه جورایی تقصیر خودم رو بیشتر می دیدم تا اون.

هی پا به پا کردم تا آخرش بهش گفتم. 

- آقای فرهادی من واقعا فکر می کنم فکر من خوب بود. من بهشون می گم برهانی مزاحممه، و فقط هم راجع به اتمام صیغه نامه حرف می زنم. خودم حلش می کنم. می گم به اون این طوری نگن، که واسه ی من دردسر درست نکنه، تا من جا به جا بشم. 

- نمی دونم. اگه واقعا اینور می خواین، باشه. فقط معذرت می خوام، می دونین که واسه ی صیغه نامه هم اجازه ی پدر می خواد. می تونم بپرسم ...

- بله می دونم، گواهی فوتشون هست. 

دیگه حرفی نزد و گفت تا من مدارک رو آماده می کنم، می ره شناسنامش رو بیاره و ببینه اگه بشه، من رو نبره و فقط خودش بره برگه رو با وکیلشون بگیره. 

تا از در رفت بیرون، منم از جا کنده شدم برم دنبال مدارک. کیف مدارک رو برداشتم، هنوز کاغذها رو زیر و رو نکرده بودم که برگشت. از توی چشمی دیدم. ولی اونی که پشت در بود فرهادی نبود، برهانی بود. اول خواستم باز نکنم، ولی مطمئن بودم دیده فرهادی رفته و من توی خونه هستم. دیدم اگه بترسم کارم تموم. این اگه بفهمه من از رو به رو شدن باهاش اِبا دارم، تا از اینجا برم، کارم زاره. 

با شدت در رو باز کردم. 

- بله؟ بفرمایین؟ امری هست؟

چیزی که فکرشم نمی کردم این بود که در رو هل بده و بیاد تو. 

- به چه حقی اومدی توی خونه من عوضی؟

- من عوضیم یا تو؟ از این فیلم ها هم واسه ی من در نیار. من خودم ته همه چیم. فکر کردم آدمی، ازت خوشم اومد، می خواستم باهات ازدواج کنم! اما خوب حالا که می بینم مرامت یه چیز دیگست، خوب، منم می شم از همون آدم ها. 

- دهنت رو ببند آشغال. 

- آخی! نگو دو سال تک و تنها اون ور آب مریم مقدس موندی؛ تازه قبل و بعدشم که خونه ی مجردی و دیگه خدا داند. 

- خفه شو. آدم اگه آدم باشه، هر جای دنیا بره آدم می مونه. بعد هم فکر کردی اونجا همه فاسدن؟ نه آقا؛ اون ها هم به صد تا چیز پایبندن. فکر کردی اونجا هر کی، هر ساعت دوست عوض می کنه؟ بعدم گورتو گم کن تا شوهرم نیومده؛ نمی خوام با توی آشغال درگیر بشه. 

- تا دیروز نامزد بود، یهو شد شوهر؟ گرچه تا دیروزم که نه، چند ساعته. من یه ماهه که کامل زیر نظر دارمت؛ نه اون رو تا حالا توی واحد تو دیده بودم، نه هیچ وقت دیدم از راه که می رسی، سر راه تشریف ببری اونجا؛ نه دیدم بعد از آموزشگاه باهاش بوده باشی. ولی خوب امروز بعد از آرایشگاه انگار کارتون شروع شده. 

- خفه شو آشغال، تو به چه حقی من رو تعقیب می کنی؟

- به اون حقی که بعد از سی و شش سال می خواستم زن بگیرم و از اینی که الان می بینی، می ترسیدم. 

گر گرفته بودم. دیگه نمی دونستم چی بگم که خودش به حرف اومد. 

- یا با ما هم بله، یا به هر چی می پرستی، تا ته قضیه میام. آبرو واست نمی ذارم. فکر نکن این پیری ها رو فرستادم، تموم شد؛ اون ها رو فرستادم که شاهد باشن. وگرنه با آه و ناله و دروغ و دغل اون ها رو خر کنی، من رو نمی تونی. بسیج مسجد کوچه ی هفتم رو می کشم اینجا، تا خونت رو جمع کنه. 

- انگار می گم شوهرمه حالیت نمی شه! هر کسی رو می خوای برو بیار. 

- باور کن با من راه بیای دردسرت کمتره ها! اصلا اونو می خوای چکار؟ مرتیکه ی اخمو، با یه من عسلم نمی شه خوردش. 

- اومد سمت در و دستش رو به سمتم دراز کرد. در رو از ترس اینکه سر و صدا بره بیرون، تقریبا بسته بودم. دیگه موندنم درست نبود؛ در و با شدت باز کردم و خواستم بدوم بیرون، که محکم خوردم به کسی! با ترس سرم رو بلند کردم که دیدم فرهادی من رو گرفته! من رو کنار فرستاد و توی دهنه ی در ایستاد. 

- گم می شی بیرون عوضی، یا زنگ بزنم پلیس؟ البته قبلش باید بگم حاجی و جمشیدیان بیان زیارت کنن شما رو که چطور نطق می فرمایین. حالا نیومدن هم عیبی نداره، صداتون روی گوشی هست، می فرستم خدمتشون. 

اما اون آشغال این قدر گرگ بود که خیالشم نباشه. 

- هه، صدا توی هیچ دادگاهی سندیت نداره برادر. نمی دونی بدون. 

- داره یا نداره بعد معلوم می شه، فعلا بزن به چاک تا به جرم ورود غیر قانونی ندادم ببرنت. 

از پشت در رفتم کنار تا گورش رو گم کنه. به محض رفتن حمیدرضا رفتم تو. فرهادی حرفی نزد، من هم. 

از کیف مدارک، شناسنامه و گواهی فوت رو برداشتم و دادم بهش. نمی دونستم می شه من نرم یا نه؟

- فکر نکنم صلاح باشه تنها بمونی؛ بریم. 

اصلا دلم نمی خواست حرف بزنم. اتفاقات این چند ساعت و این همه هیجان، خیلی واسم سنگین بود.

می خواستم از در برم بیرون که یه دفعه برگشت سمتم. 

- یه لباس مرتب تر بپوش، باید بریم محضر. 

یه نگاه به پالتو و شالم کردم، همون هایی بود که صبح پوشیده بودم. پالتوم کوتاه بود و توی این کش و قوس ها، روسری و موهام نامرتب شده بود. البته یه جورایی حرفش بهم بر خورد؛ ولی جای ناز و ادا و شاخ و شونه کشی نبود. سریع رفتم یه پالتوی مشکی و شال مشکی؛ از کمد دم در ورودی برداشتم. مجبور شدم برم توی اتاق. موهام رو فرصت نداشتم باز کنم و مرتب ببندم. رنگم حسابی پریده بود؛ ولی تو این شرایط صلاح نبود سرخاب سفیداب کنم. هر چند که همیشه تنها آرایش من، کرم ضد آفتابم بود و نهایتا یه برق لب و اگه خیلی می خواستم با دیدن خودم حال کنم؛ یه رژ صورتی یا قرمز، که خیلی بهم میومد، استفاده می کردم. تضادی که به سفیدی پوستم می داد رو دوست داشتم. ولی الان جای هیچ کدوم نبود. 

از اتاق که بیرون اومدم، دیدم روی کاناپه نشسته و سرش رو گذاشته روی دستش. اولین چیزی که به ذهنم اومد، این بود که فردا باید کل خونه رو آب بکشم. امروز هر کسی از راه رسید، با کفش اومد توی خونم و ولو شد روی مبل هام. 

احساس ضعف داشتم؛ از صبح چیزی نخورده بودم؛ ولی دیگه نخواستم معطل کنم. 

- آقای فرهادی؟ من حاضرم. 

سرش رو بالا آورد و بلند شد راه افتاد. به محض اینکه در ماشین رو بست، برگشت سمتم. 

- می دونی چشمی در مال چیه؟

جا خوردم. 

- واسه چی ندیده در رو باز کردی که این پسره بیاد تو؟

- دیدم اونه. نمی خواستم فکر کنه می ترسم ازش؛ چون مطمئنا رفتن شما رو دیده بود. 

- دل و جرات داشتن خوبه؛ ولی بعضی وقتا ترسیدن بهتره. اگه در و می بست، به نظرت تو از پس این مرتیکه که یه سرو گردن از تو بلندتره، بر میومدی؟

حرفی نداشتم واسه ی گفتن. 

ساعت حوالی شش بود که رسیدیم سر قرار با وکیلشون. پیاده شد و بعد از چند دقیقه برگشت. 

- پیاده شین. 

- لازمه منم بیام؟

- آره، حاج آقا باید شما رو هم رویت کنه. 

بعد از پیاده شدن و سلام کردن به آقای محبی، وارد خونه ی حاج آقا شدم. 

بعد از دادن یک سری توضیح توسط آقای وکیل؛ و اینکه مثلا صیغه شفاهی و با حضور محبی بوده و حالا ما یه برگه می خوایم واسه ی اینکه، خانواده ی پسر از مخالفتشون دست بردارند و بدونن ما قانونا هم محرم هستیم؛ تعجب حاجی از اینکه چرا انقضا باید امروز باشه و هزار تا حرف دیگه؛ بالاخره حاجی با شرط اینکه یک بار هم خودش صیغه ی محرمیت رو بخونه به مدت بیست و چهار ساعت؛ ولی توی برگه به تاریخی که ما می خوایم تاریخ بزنه؛ و با ریش گرو گذاشتن آقای محبی، از اینکه هیچ سواستفاده ای قرار نیست بشه و هیچ فعل حرامی صورت نگرفته و ... بالاخره از در اون خونه اومدیم بیرون؛ البته با صیغه نامه. 

خیالم کمی راحت شده بود؛ ولی نمی دونستم الان با چه رویی برم پیش کبیری و جمشیدیان بگم صیغه ی آقا بودم، و هزار تا کوفت و زهرمار دیگه. ولی هر چی گذشت دیدم به سمت خونه نمی ریم، بلکه جلوی در یه خونه که تابلوی محضر داشت، ایستادیم. تا چشمم به تابلو افتاد، بی اختیار برگشتم سمت فرهادی. 

- واسه ی چی اینجا؟ مگه قرار نبود برم پیش کبیری؟

فرهادی چرخید سمتم. 

- قرار بود، ولی قرار نیست. یعنی بعد از حرکات و تهدیدهای این برهانی، تو می خوای سرت رو بگیری بالا بگی یه چیزی بود حالا تموم شد؟ اونم می گه آ خیش خیالم راحت شد؛ بفرمایین برین سر زندگیتون. 

نمی فهمیدم چی می گه؛ واقعا قاطی بودم. حرکت غروبی برهانی واقعا احساس امنیت رو از من گرفته بود. فکرم کار نمی کرد؛ ولی می دونستم اگه اسم کسی بیاد توی شناسنامم، اونم داستان دیگه ای می شه. تا واسه ی طلاق اقدام کنی؛ بری، بیای. تازه بعدش واسه ی چی باید بی خودی مطلقه بشم. الکی الکی؟

- من فکرم کار نمی کنه. می شه بذاریم اگه لازم شد واسه ی فردا؟

- خانم محترم یه اشتباهی شما و خاله زادتون کردین؛ یه غلطی هم من کردم سر شما داد زدم؛ هفت هشت ساعت از کار و زندگی افتادیم. من دیگه نمی تونم هر دقیقه راه بیفتم دنبال این کارا. این عوضیم که من دیدم با یه صیغه نامه ول کن نیست. 

محبی که دید ما پیاده نمی شیم، اومد سمت ماشین و فرهادی رو کشوند بیرون و باهاش حرف زد؛ بعد م اومد توی ماشین نشست تا با من حرف بزنه. 

- ببین دخترم، این داستان خیلی بی خودی پیچیده شده. شاید اگر پدر مادر شما بودند، راحت می شد با حضور اون ها قضیه رو حل کرد؛ ولی با توجه به زندگی مجردی شما و جناب فرهادی، درِ حرف و حدیث باز شده. این برهانی هم که من تعریفش رو شنیدم، راحت ول نمی کنه؛ دستش برسه همه ی خانم های متاهل ساختمان رو ردیف می کنه از شما شناسنامه بخوان. متاسفانه شما هم که امکان رفتن به جای دیگه براتون نیست؛ و نمی دونم آیا کسی هست واسه ی خرید و فروش خونه براتون اقدام کنه یا نه. در هر حال، نگرانی شما قابل درکه و در نهایت هم شما باید تصمیم بگیرین؛ چون برای جناب فرهادی به عنوان یک مرد مشکل آنچنانی وجود نداره؛ با این صیغه نامه هم که دیگه اصلا مشکلی نخواهد داشت. ولی بابت شروع این ماجرا احساس گناه می کنه و نمی خواد امنیت شما، واسه ی مسئله ای که خودش رو توش مقصر می دونه، به خطر بیفته. من این خانواده رو سال هاست می شناسم. آدم های با استخونی هستند. رضا هم پسر خوبیه؛ من نه ازش بد دیدم نه شنیدم. اگر واقعا مرد دیگه ای توی زندگیت نیست که بتونه بیاد این قضیه رو بی صدا جمع کنه و تا فروش خونت از تو مواظبت کنه؛ می تونی به رضا اعتماد کنی. من خودم به محض آماده شدن شناسنامه هاتون اون ها رو میارم و واسه ی طلاق اقدام می کنم. تازه با ارایه ی گواهی بکارت و بهم خوردن عقد؛ زوجه می تونه شناسنامه ی بدون اسم شوهر دریافت کنه. حالا هم هر تصمیمی بگیری ما تابع هستیم. 

نمی دونستم می خوام چکار کنم؛ ولی زنگ خطر برهانی واسه ی من زیادی جدی بود. هیچ وقت چنین ناامنی رو تجربه نکرد بودم و نمی خواستم دیگه تکرار بشه. در رو باز کردم و پیاده شدم؛ به دنبال من محبی هم پیاده شد و با هم به سمت فرهادی رفتیم. 

- جناب فرهادی من شرایط رو واسشون توضیح دادم. فکر کنم تاخیر دیگه جایز نباشه. 

فرهادی اصلا به من نگاه نکرد. فکر کنم از اینکه من به جای حرف های اون، با حرف های محبی مجاب شده بودم، خوشش نیومد؛ ولی ادب به خرج داد و بعد از من وارد شد. بعد از ورود و صحبت های حاج آقا و هزار حرف و چرا و به چه علت؛ حاج آقا راهنماییمون کرد به اتاق عقد؛ ولی فرهادی عنوان کرد که ما بعدن مراسم مفصل داریم و نیاز به سفره نیست. البته تضاد زیبای سر تا پا مشکی من، با اون سفره ی سفید، واقعا دیدنی می شد فکر کنم. پسر، عروس و خانم حاجی هم، به عنوان شاهد عقد اومدند. برای مبلغ مهریه وقتی حاج آقا سوال کرد؛ انگار فرهادی و محبی تازه یادشون افتاده بود؛ داشتن فکر می کردند که عروس خانم، دهنشو باز کرد و گفت قرار ما یه شاخه گل و یک شاخه نبات بوده. با این حرف محبی و فرهادی به خودشون اومدند. این همون مهر صیغه نامه بود. فرهادی برگشت و گفت «نه حاج آقا»؛ که من با نگاه ازش خواستم بحث رو تموم کنه. 

عروس بعد از بار اول بله رو داد، و ازکسی کسب اجازه نکرد؛ که البته تیکه ی حاج آقا شامل حالش شد. 

- انگار این آقا داماد خیلی خواستنیه! نه مهریه ی زیاد طلب شد نه زیر لفظی، خدا خیرت بده که بار اولم بله رو دادی. 

امضاهای کوفتی تموم شد. و معلوم شد زودترین وقت ممکن واسه ی گرفتن شناسنامه ها، فراد بعد از ظهره. 

به همین راحتی، تموم شد. 

تموم تنش های عمرم رو که بذاریم روی هم؛ فکر نکنم با اونچه امروز پشت سر هم اتفاق افتاد برابری کنه. دلم می خواد وقت خواب برسه و سرم رو بذارم روی بالشم، چشمام رو ببندم و بخوابم، این قدر که وقتی بلند می شم، تمام خستگی جسم و روحم در اومده باشه. بلند شم ببینیم همه چی خوبه، آرامش دارم، ناامید نیستم، آینده واسم جالب شده، هی نگاه به تقویم نمیندازم که روز بشه هفته، هفته بشه ماه، ماه بشه سال و من بگم خب، یک سال دیگشم گذشت. 

دم ماشین با محبی خداحافظی کردیم و راه افتادیم. احساس ضعف بدی داشتم؛ دلم می خواست زودتر برم خونه، ولی باز دیدم که به سمت خونه نمی ریم. دلم نمی خواست با فرهادی هم کلام بشم؛ حوصله نداشتم. دیدم دم اوژانس بیمارستان ایستاد؛ ولی بازم حرفی نزدم تا خودش حرف بیاد؛ ولی بدون هیچ توضیحی پیاده شد و فقط زحمت کشید و گفت:

- پیاده شین. 

آروم پیاده شدم. 

- کجا می ریم؟

- یه چک آپ فوری. دکتر گفت لازمه. 

- ولی من خوبم. 

- اگه از هپروت بیای بیرون و رنگ و روت رو ببینی و صدا نفس هات رو بشنوی، می بینی چقدر خوبی. اگه توی شب حالت بد بشه، من دیگه روم نمی شه زنگ بزنم بقایی بیاد. 

- نگران نباشین؛ من اگه بتونم چند ساعت بخوابم مشکلی ندارم. 

- بحث نکن با من؛ زیاد طول نمی کشه.

و راه رو بهم نشون داد. 

خیلی بهم برخورد. من هیچ وقت به کسی اجازه نداده بودم این طوری باهام حرف بزنه. اون بغض لعنتی، که از داد و بی داد ظهرش توی گلوم بود، هنوز پایین نرفته بود. انگار فهمید تند رفته، یه قدم برگشت عقب و دستش رو گذاشت پشتم و یه کم خم شد. 

- زیاد طول نمی کشه، من با یکی از دوستام هماهنگ کردم، نیم ساعتم نمی شه.

و در واقع من رو به سمت ورودی هل داد. 

به محض رسیدن به ورودی بخش، با دوستش تماس گرفت. بعد از سلام و احوال پرسی و تموم شدن نگاه کنجکاوانه ی دکتر، بالاخره به اتاق معاینه رفتیم. فرهادی قبل از اینکه دکتر شروع به سئوال پرسیدن کنه، شرح ما وقع و معاینات دکتر بقایی رو داد؛ ولی دکتر سوالات دیگه ای هم داشت. 

- چند ساله که طپش قلب و تنگی نفس دارین؟

- حدود هفت سال. 

- سابقه بیهوشی؟

- یکی دو بار؛ البته فکر می کنم ضعف بود تا بیهوشی. 

- نظر دکتر چی بوده؟

- نرفتم دکتر. 

با جواب من یک دفعه سر فرهادی و دکتر اومد بالا. 

- یعنی مراجعه نداشتین به دکتر؟

- نه. 

- تنگی نفستون چی؟ تا حالا حمله داشتین؟

- چند باری بوده، ولی با آروم نفس گرفتن و بیرون دادن، بعد از چند دقیقه برطرف شده. خیلی جدی نبوده. 

- دقیقا مثل غروب که اگه بقایی نبود خفه شده بودی؟

نمی دونستم چی بگم. خوب امروز خیلی بهم استرس وارد شد، وگرنه هیچ وقت این طوری نبود. 

- احساس گرما یا سرما چی؟

- همیشه گرممه. جز بیرون از خونه لباس گرم نمی تونم بپوشم؛ تو هوای گرم هم احساس خیلی بدی دارم. 

دکتر بلند شد. 

- خانم می تونم تحصیلاتتون رو بپرسم؟

- فوق لیسانس کامپیوتر. 

- ولی در مورد سلامتیتون مثل یه آدم بی سواد عمل کردین متاسفانه. 

نبض و فشارم رو گرفت و سری تکون داد. 

- نبضتون خیلی ضعیف و فشارتون پایینه. یه سرم می نویسم؛ نوار قلب و تست تنفسی باشه واسه ی بعد. 

- نه آقای دکتر لازم نیست. از هشت صبح چیزی نخوردم، مال اونه. نیاز به سرم نیست. 

- واقعا؟ 

فرهادیم که انگار تازه یادش افتاده گشنه و تشنه من رو این ور و اون ور برده، سری تکون داد. 

- آره بابک جان احتمالا مال همینه. 

- باشه پس ببرشون یه چیزی بخورن؛ اگه فشارشون عادی بود بیار تا تست ها رو انجام بدیم؛ اگرچه هنوزم فکر می کنم سرم براتون بهتره، چون تحت استرس احتمالا غذا هم نمی تونین بخورین. 

فرهادی بلند شد، ولی من انگار زانوهام دیگه راست نمی شد. نیم خیز شدم که بلند شم، ولی یه چیزی دوباره برم گردوند روی صندلی. دکتر یه نگاهی به فرهادی کرد و گفت:

- کمکشون کن بیان اتاق کناری. 

فرهادی دست انداخت زیر بازوم؛ من رو از صندلی کند و کمکم کرد برم توی اتاق کناری. همون رنگ مونده به صورتم هم، با دیدن تخت تزریقات پرید. 

- سرم لازم نیست. 

- می ترسی؟

- نه. 

- پس چی؟

- اینجا کثیفه. من نمی خوام اینجا بخوابم. 

- اینجا مرتب زده عفونی می شه. 

- نه خواهش می کنم اصرار نکین. می برم خونه، زنگ می زنم تزریقاتی بیاد واسم وصل کنه. 

فرهادی کفری بود ولی چیزی نگفت. دکتر که با پرستار وارد شد و دید من هنوز ایستادم؛ یه نگاهی به ما انداخت.

- چی شده؟ پس چرا آماده نیستید؟!

- بابک جان می شه ببریم خونه وصل کنیم؟ اینجا ناراحتش می کنه. کثیفی و اینا!

- خانم شما قدم زورکی بر می دارین؛ حالا وقت این حرف ها نیست.

پرستار بیچاره خیلی سعی کرد به آرومی رگم رو پیدا کنه و سرم رو وصل کنه. دکترم به محض اینکه خیالش از بابت سرم راحت شد؛ رفت بیرون و گفت چهل و پنج دقیقه ی دیگه میاد. ولی فرهادی نشست کنار تختم. دلم نمی خواست بابت زحمت هایی که بهش داده بودم، ازش تشکر یا عذر خواهی کنم. بیشتر دوست داشتم بابت دکتر آوردن زوری، سرش رو بکنم. اونم اصراری نداشت با من حرفی بزنه؛ فقط یکی دو بار تلفن داشت که از اتاق رفت بیرون. بعد از اتمام سرم دکتر برگشت و فشارم رو چک کرد؛ ظاهرا بهتر بود و خواست که واسه ی نوار قلب آماده بشم. 

نیم ساعتی تست قلبی و تنفسی طول کشید. 

بعد از نگاه انداختن به آزمایشات، دکتر به فرهادی توضیحاتی داد؛ انگار من آدم نیستم. 

- رضا جان این تست ها آریتمی خاصی رو نشون نمی ده؛ البته باید توی شرایط عادی بازم تکرار بشن؛ فقط بابت اینکه امشب خیالتون راحت باشه انجام دادم. 

یک مقدار بی نظمی توی تپش هست، ولی من فکر می کنم مشکل خاصی نیست؛ و چون سابقه ی پزشکی هم ندارن که ارایه کنن، تشخیص فعلی من اینه که نباید هیجان زده یا عصبی بشن. بیشتر قضیه به نظرم عصبی و روانی میاد تا جسمی.

بعدم من رو قابل دونست و طرف صحبت کرد:

- معمولا احساس خستگی دارین؟ مثلا حتی بعد از بیدار شدن از خواب؟

- بله خیلی زیاد.

- این ممکنه از کم خونی هم باشه، ولی من بیشتر اینو از خستگی روحی می بینم. حالا هفته ی آینده توی یه شرایط نرمان که بیاین و تست خونی هم بدین، بهتر اظهار نظر می کنم. 

امشب سعی کنید خوب بخوابید و اگه مشکل خاصی نداشتید، اواسط هفته واسه ی تکرار تست ها و آزمایش خون بیایيد.

- ممنون. 

- ممنون بابک جان، امشب من رو حسابی شرمنده کردی. 

- نه بابا این حرف ها چیه، من شیفت بودم، زحمتی نبود. اگرم تو شب مشکلی بود باهام تماس بگیر، البته امیدوارم نباشه و همون دو شنبه سه شنبه ببینمتون. 

وقتی راه افتادیم هنوز گره اخمام از این سرم زوری باز نشده بود؛ ولی حال بهتری داشتم؛ لااقل خودم می تونستم تا ماشین رو راحت برم. 

این بارم سمت خونه نمی رفتیم و من دیگه؛ کم کم از اینکه بدون اینکه حرفی بزنه راه رو انتخاب می کرد؛ داشتم کفری می شدم. 

وقتی نگه داشت ایده ای نداشتم که حالا دیگه قراره چکار کنیم. 

خودش ظاهرا فهمید که باید یه توضیحی بده. 

- از صبح چیزی نخوردیم، ساعت از نه گذشته، لااقل شام بخوریم. 

دل ضعفه داشتم ولی حسی به غذا خوردن نه. بی حرف دنبالش راه افتادم؛ ولی قبل از اینکه بشینم، مثل خودش بدون هیج توضیحی رفتم سمت دستشویی؛ روسریم رو در آوردم و دست و صورتم رو صابون زدم. موهام بهم ریخته بود، ولی کاری از دستم بر نمیومد توی اون شرایط؛ روسریم رو سر کردم. دلم می خواست یه دستی به صورتم بکشم. واقعا شده بودم عین روح؛ ولی جز یه برق لب چیزی توی کیفم نبود. همون رو زدم و روسریم رو مرتب کردم و رفتم سر میز. نگام که به میز افتاد فهمیدم جریمه ی بی حرف رفتنم این بوده که خودش هر چی خواسته سفارش داده؛ البته چون آدم بد غذایی نیستم خیلی خیالی نداشتم که چی سفارش می ده؛ ولی نفس عملش رو دوست نداشتم که سلیقه من رو ندیده بگیره. 

تا آوردن غذا حرفی زده نشد. وقتی غذا اومد سر میز، بی حرف شروع کردم به خوردن و در واقع بازی کردن با غذام. کباب برگ و جوجه سفارش داده بود، ولی من توی شرایطی بودم که میل به خوردن نداشتم؛ چند قاشق برنج و چند تیکه از کبابم خوردم، ولی بیشترش دیگه برام ممکن نبود. 

یه نگاهی بهم انداخت. 

- از صبح تا حالا همین قدر می خورین؟ به هیکلتون نمیاد این قدر کم غذا باشن. 

چشمام گرد شد. مگه هیکلم چش بود. من فقط هیکلم تو پر بود؛ ولی اصلا چاق نبودم. لاغر مردنی نبودم مثل این دخترا که خودشون رو می کشن باربی باشن؛ ولی چاقم نبودم، یا لااقل خودم فکر می کردم متناسبم، حالا با یه پرده گوشت، ولی طوری نبود که بهم تیکه بندازه. حالا اگه گفته بود کوتوله هستی خیالیم نبود؛ پیش قد حدود صد و هشتاد و دو یا سه ی اون صد و شصت و يك من کوتاست؛ ولی ... اصلا به درک.

سرم رو آوردم بالا:

- الان نمی تونم بخورم؛ توی رژیم هستم؛ آخه می دونین هشتاد کیلو وزنمه واسه ی همین! 

فکر کنم فهمید چه حرفی زده؛ عقب نشینی کرد. 

- من منظوری نداشتم. ناراحت شدین؟ آخه من تقریبا هر وقت شما رو دیدم توی این مدت؛ کیسه ی خرید و خوراکی دستتون بوده. فکر کردم آدم خوش خوراکی باشید. باور کنین من قصدی نداشتم. می دونین من دو تا خواهر دارم که هر وقت می بینمشون یاد بیافرایی ها میفتم. نمی دونم چه چيز لاغری خوبه که همش توی رژیم هستند. اصلا همه ی لذت دنیا توی غذا خوردنه به نظر من. حالا امشب رو فرم نیستین بقیه مواقع اهل غذا هستین یا نه؟

- آره. معمولا غذا خوردن حالم رو بهتر می کنه. 

- پس چرا الان نمی خودین؟

- می ترسم معدم سنگین شه، به قلبم فشار بیاره نذاره بخوابم. 

- برنجش رو نخورین، یکم از کبابش بیشتر بخورین. 

انگار جواب تیکش رو دادم حالم بهتر شده بود. یه تیکه دیگه از کباب خوردم و نشستم تا اونم غذاش رو کامل خورد و بلند شدیم. 

وقتی مطمئن شدم داریم راه خونه رو طی می کنیم؛ خیالم راحت شد و سرم رو گذاشتم روی پشتی صندلی و چشمام رو بستم. امیدوار بودم با رسیدن به خونه کمی قرار پیدا کنم. کم کم چشمام سنگین شد. 

- هستی؟ پا نمی شی؟ 

چشمام رو باز کردم و با دیدن دو تا چشم که نزدیک صورتم بود، از جا پریدم. 

- نترس منم. 

- رسیدیم؟ 

- آره، پاشو بریم بالا. 

آروم از جام کنده شدم. 

به محض ورود به آسانسور دوباره احساس کردم تپش گرفتم؛ انگار با هر طبقه ای که بالا می رفتیم حالم بیشتر دگر گون می شد. آسانسور توی طبقه ی ششم ایستاد و من متوجه شدم که فرهادی، توی طبقه ی پنجم پیاده نشده و دار میاد سمت خونه ی من. گیج بودم، نمی دونستم چی باید بگم که صدای فرهادی من رو به خودم آورد. 

- عزیزم من کلیدم رو نیاوردم، کلیدت رو بده. 

شوکه نگاهش کردم که با چشماش، سمت در برهانی رو نشانم داد. 

متوجه منظورش شدم، ولی دهانم به ناز و ادا باز نمی شد. بی صدا کلید رو گرفتم سمتش. 

در رو باز کرد و دستش رو گذاشت پشت سرم و فرستاد تو. به محض بستن در برگشت سمت من. 

- به هیچ وجه در رو باز نکن؛ بذار فکر کنه ترسیدی؛ ولی تا فردا که شناسنامه ها رو بگیریم و من برم تو ی دلش و حالیش کنم کی به کیه؛ اصلا صلاح نیست باهاش رو به رو بشیم. متوجه ی وضعیت که هستی؟ 

- آره. 

- فردا کی می ری سر کار؟

- من بعد از ظهر کلاس دارم. 

- مگه سر کار نمی ری؟ 

- آموزشگاه زبان درس می دم فعلا. کار فول تایم ندارم. 

- خوبه؛ تا عصر دیگه این قضیه هم دیگه حل شده. 

شماره ی موبایل و خونت رو بده، ممکنه لازم بشه. شماره های منم روی کارتم هست. 

شماره هام رو بهش دادم که صدای زنگ در اومد. دستم رفت روی قلبم؛ واقعا دیگه تحملی واسم نمونده بود. بهم اشاره کرد برم توی اتاق. 

رفت سمت در، به محض باز شدن در، صدای کلافه ی جمشیدیان و کبیری رو شنیدم. 

- جناب فرهادی می شه ما باز مزاحمتون بشیم؟ 

- خواهش می کنم بفرمایید؛ ولی می شه بگین دقیقا الان دیگه مشکل کجاست؟

که صدای عصبی برهانی رو شنیدم. 

- مشکل اینه که شما فکر می کنین خیلی بچه زرنگ تشریف دارین؛ ولی باید بدونین اینجا زن و بچه ی مردم زندگی می کنن و جای این کارا نیست. 

- دقیقا کدوم کارا؟

- شما بگین ما زن و شوهریم و حاجی و آقای جمشیدیان حیا کنن و شما به همون غلطی که می کرین ادامه بدین و به ریش همه بخندین؟

صدای عصبی فرهادی بلند شد. 

- مرتیکه ی عوضی من باید جواب چی رو به توی عوضی بدم که توی روز روشن در خونه ی زن من رو هل می دی و خودت رو می ندازی تو، بهش توهین می کنی! اگه حال خانومم بد نبود، همون موقع می کشوندمت اداره ی پلیس. 

- این قدر زنم زنم واسه ی من در نیار. شناسنامه و قبالت کجاست جناب؟

آقای کبیری که دید سر و صداها داره می ره بالا، شروع به صحبت کرد. 

- آقای برهانی، قرار ما سر و صدا کردن توی خونه ی مردم نبود، آروم باشین لطفا. جناب فرهادی کاش شناسنامه هاتون رو آورده بودین تا این داستان تموم شه. 

- من از بعد از رفتن شما توی بیمارستان بودم. اولویت من سلامت زنمه؛ فکر نمی کردم لازم باشه زنم رو زیر سرم ول کنم و برم شرکت، شناسنامه ها رو بیارم به رویت همه برسونم. 

- پسرم الان امکانش نیست بری شرکت. 

فریاد فرهادی مو به تنم سیخ کرد. 

- نه معلومه که امکانش نیست، این وقت شب اونم توی این اوضاعی که خانومم داره. 

- ببین پسرم، همین که تو بگی ما زن و شوهریم برای من کافیه؛ من به خودم اجازه نمی دم شک کنم. ولی این جناب برهانی خیلی این قضیه رو دنبال می کنن؛ از طرفی ما از نگهبان هم پرس و جو کردیم، گفته به جز بعد از ظهر که با هم از خونه رفتین، تا حالا شما رو با هم ندیده.  

- صبر کنین یه لحظه.

فرهادی اومد توی اتاق، دست انداخت زیر بازوم و من رو که روی زمین وا رفته بودم و اصلا نمی تونستم از جام پا شم، بلند کرد و نشوند دم تخت. 

- چرا خودت رو باختی؟ هیج غلطی نمی تونه بکنه.

بعدم از جیب کنار کتش صیغه نامه رو در آورد و دوباره از در رفت بیرون. 

- اگه این همه بگیر و ببند واسه ی اینه که می ترسین ما حلال و حرومی کرده باشیم؛ محض اطلاعتون باید عرض کنم ما حتی قبل از اینکه عقد دايم باشیم؛ صیغه ی محرمیت خونده بودیم؛ هرچند که اکثر جوون های حالا پایبند به این چیزا نیستند و از این رسم ها به جا نمیارن. این باشه خدمتتون تا فردا صبح برم شناسنامه ها رو بیارم، این قائله رو ختم کنم. اون موقع اگر کسی سر تو زندگی خصوصی من فرو کنه؛ نامردم اگه ازش شکایت نکنم و پدرش رو در نیارم. 

صدای لا اله الی ا... حاجی اومد. 

- ببین آقای برهانی ما رو به چه کاری انداختی، خدا خیرت بده. یه عذر خواهی کن و این قائله رو ختمش کن. 

- عذر خواهی واسه ی چی؟ از کجا معلوم این برگه تقلبی نباشه؟ 

جمشیدیانم بالاخره صداش در اومد. 

- آقای برهانی دیگه شورش رو در آوردی. ببین از ظهر تا حالا چه بساطی راه انداختی؛ نمی ببینی می گن خانمشون کسالت دارن؟ تمومش کن آقا دیگه. 

- دروغه آقای جمشیدیان. یقم رو ول کن. 

- ول نکنم چه غلطی می کنی؟ از ظهر تا حالا هر چی لایق خودت بوده؛ به ما نسبت دادی. هر کی جای تو بود، با اون سابقه ی خرابت، به خودش اجازه نمی داد توی کار بقیه دخالت کنه. 

- آقای فرهادی خواهش می کنم ول کنین. آقای برهانی شما هم دیگه بس کنین آقا. 

دیگه نمی تونستم توی اتاق بمونم. از جام بلند شدم و رفتم بیرون. فرهادی و برهانی گوشه ی سالن دست به یقه بودند و کبیری و جمشیدیان سعی داشتن اون ها رو از هم جدا کنند. 

- تو رو خدا بس کنید. 

سر همه چرخید سمت من. نمی دونم کدومشون اول یقه اون یکی رو ول کرد ولی ظاهرن رنگ و روی پریده من و دستی که به چهارچوب در گرفته بودم کار خودش رو کرد. این داد و بی دادی که لرزه به تن مینداخت، ختم شد. کبیری و جمشیدیان زیر لب عذری خواستند و برهانی رو کشوندند بیرون؛ اما فرهادی بد جوری جوش آورده بود. یه لیوان آب دادم دستش و نشستم. حرفی نداشتم بزنم؛ چند دقیقه ای بود که بی صدا نشسته بودیم. کمی آروم تر شده بود؛ یه دفعه از جا بلند شد؛ نمی دونستم چکار کنم یا چی بگم؛ منم از جام بلند شدم. 

- هر چی لازم داری بردار؛ می ریم پایین. 

- واسه چی؟

- چی واسه چی؟

- پایین واسه چی؟ من نمی ترسم. 

- من می ترسم. تو این پسره ی عوضی رو ندیدی؟ دائما سرش توی چشمی دره. من پام رو بذارم پایین پشت دره! زود باش؛ دلم نمی خواد یه بار دیگه باهاش هم کلام بشم. این دفعه می زنم گردنش رو می شکنم. بعدم، صلاح نیست تنها بمونی با این حال. زود باش؛ من یه صورت وضعیت رو باید مرتب کنم و میل بزنم؛ چند ساعته بد قولی کردم. 

- امروز به اندازه ی کافی زحمت دادم. شما به کارتون برسین. من دیگه نمی خوام مزاحم بشم. 

- گفتم می ریم پایین. 

نمی دونستم چی بگم که بفهمه من مایل نیستم برم پایین؛ و در عین حال کفریش هم نکنه. 

- من نمی تونم بیام. باید برم حموم؛ احساس می کنم سر تا پام کثیف شده توی اون بیمارستان؛ تازه جز خونه ی خودم جایی خوابم نمی بره. 

- لباسات رو بیار پایین برو حموم. 

بغض کرده بودم؛ احساس می کردم یک کلمه ی دیگه حرف بزنم اشکم در میاد. رفتم توی اتاق نشستم روی تخت. روتختیم رو هم باید می شستم؛ با این پالتو چند بار نشستم روش. اَه. 

چند تا نفس عمیق کشیدم تا بغضم فرو بره. مغزم قفل شده بود. نمی دونستم چی بگم که ول کنه. یک دفعه اومد توی اتاق. 

- من امشب نمی ذارم اینجا بمونی؛ اگه کسی هست زنگ بزنی بیاد پیشت زنگ بزن؛ اگه نه هم که هیچ؛ بلند می شی می ریم. 

- کسی نیست، ولی من واقعا دلم نمی خواد بیام پایین. 

- منم واقعا دلم نمی خواد به زور ببرمت پایین؛ ولی در حال حاضر اگر بلند نشی مجبورم. 

و دستم رو گرفت و از روی تخت بلندم کرد. 

رفتم سمت کمدم، نمی دونستم چی می تونم بپوشم. خونه ی مامان که بودیم، هر سه دختر بودیم و توی لباس پوشیدن منعی نداشتیم. توی این هفت سالم که تک و تنها بودم، به همون منوال بود. توی لباس های مهمونی لباس آستین دار داشتم؛ ولی لباس توی خونه هام، همه آزاد و کوتاه بودند و بی آستین. یکی دو تا بافتنی هم از سوئد آورده بودم که توی چمدون، توی زیر زمین بود. واقعا نمی دونستم چی می تونم بپوشم؛ به خصوص که فرهادی تقریبا نزدیکم ایستاده بود و نمی تونستم هی لباس ها رو زیر و رو کنم. به درکی گفتم و یه پیراهن توسی آستین حلقه ای، که تا زیر زانو بود رو در آوردم. جوراب ساپورت داشتم، ولی در حالت عادی هم بیشتر از نیم ساعت نمی تونستم اون ها رو تحمل کنم؛ چه برسه به اینکه شبم باهاش بخوابم. شلوار لی و کتون هم داشتم؛ ولی خواب باهاشون به هیچ وجه واسم تعریف شده نبود. برس، حوله، مسواک، صابون و لیف رو هم گذاشتم روی لباسم و با هم ریختم توی ساک استخرم. بعد هم رفتم سمت بالش و ملحفه ی روی تختم و اون ها رو هم برداشتم. اصلا واسم مهم نبود اگه من رو مسخره کنه؛ بی این دو تا جایی خوابم نمی بره. 

برای بار دوم واردآپارتمانش شدم. ساعت حدود دوازده شب بود. تنم خسته بود، ولی مطمئن نبودم بتونم بخوابم. نیاز نبود حموم رو نشونم بده؛ سبک ساخت ساختمانش خیلی شبیه مال من بود، ولی یه خواب اضافه تر بود؛ احتمالا یه دوازده متری از واحد من بزرگ تر بود. 

بی هیچ حرفی رفتم سمت حموم. توی خونه خودم؛ حتی توی زمستون هم با در نیمه باز می رفتم حمام. حتی حوله خشکن رو هم معمولا خاموش می کردم. بخار آب بهم حس نفس تنگی می داد؛ و لی اینجا نمی تونستم در رو باز بذارم؛ در عوض سعی کردم با آب ولرم دوش بگیرم تا مشکلی پیش نیاد؛ ولی بدنم آب گرم می طلبید تا خستگی این روز رو از تنم بیرون کنه. نیم ساعتی طول کشید تا کارام تموم بشه. حولم رو تن کردم تا خودم رو خشک کنم، ولی انگار تمام سوال های عالم توی سرم جمع شده بودند. چرا به خودش اجازه داد با من اون طوری حرف بزنه؟ چرا برهانی باید این قدر پست باشه؟ خونه رو چکار باید بکنم؟ چرا ایمان بی خبر با من رابطش رو کات کرد؟ اسباب کشی رو چکار کم؟ اگه برهانی توی خونه جدیدم بخواد اذیت کنه، من چکار باید بکنم؟ بهتر نیست برگردم سوئد؟ 

سرم داشت به دوران می افتاد از این همه اما و اگر. سریع لباسم رو تن کردم، لعنتی! روسری نیاورده بودم. اصلا واسه ی منی که اعتقادی به این چیزا ندارم لازم بود الان چیزی سرم کنم؟ اونم در حالی که کتف و کولم لخته؟ دوباره حوله رو تنم کردم تا توی اتاق خواب از تنم درش بیارم. در حمام که باز شد، انگار هوای تازه اومد توی ریه هام. 

با صدای در حمام فرهادی پا شد اومد و سمت من.

- چایی دم کردم، می خوری؟

- نه مرسی. 

- برین اتاق دست راستی، وسایلتون رو گذاشتم اونجا. 

این همون اتاقی نبود که ظهر توش اومده بودم؛ یه تخته دو نفره، یک دراور ساده و یک کمد دیواری توش بود. پلاستیک بالشم رو گذاشته بود روی تخت. 

- باور کن این تخت تمیزه، من اینجا اصلا مهمون ندارم، فقط چند ماه یکبار مادر بزرگم میاد اینجا چند روز می مونه؛ فقط هم اون روی این تخت خوابیده. 

- ممنون. 

- چیزی خواستی خبرم کن. صبح کلید رو می ذارم روی جا کلیدی؛ ولی صلاح نمی دونم تا وقتی شناسنامه ها نرسیده دستمون برگردی بالا. 

- ممنون. 

- شب بخیر. 

- شب بخیر. 

نشستم رو تخت. یعنی فرهادیم مثل من کسی رو نداره؟ فقط یه مادر بزرگ؟ البته بازم از من جلوتره. حولم رو در آوردم. یه سرکی توی کمد کشیدم که حوله رو اگه بشه آویزون کنم. کمد تقریبا خالی بود، فقط یه چادر نماز روی یکی از چوب لباس ها آویزون بود، با یک پیراهن بلند مشکی خال دار. حولم رو آویزون کردم. ملحفه و بالشم رو مرتب کردم و آماده شدم واسه ی خوابیدن. تازه یاد موهای خیسم افتادم که توی این فصل به این زودی ها خشک نمی شن، ولی دیگه روم نمی شد از اتاق برم بیرون دنبال سشوار. حتی نمی دونستم ساعت چنده؛ رفتم سراغ گوشیم که از بعد از تماس های فرهادی خاموشش کرده بودم. به محض روشن کردن، سیل اس ام اس های فرهادی سرازیر شد. البته تمامشون اعلام میس کال بود جز آخری که بوی تهدید می داد. 

«آبروی ریخته جمع نمی شه. می دونستی؟»

- توی حالی نبودم که حتی بتونم فکر کنم چی می خواد بگه. چشمام رو بستم بلکه خواب بیاد و همه چیز رو ببره. 

یه دفعه با تکون دستی از جا پریدم. با دیدن مردی که توی چند سانتی صورتم خم شده بود، شروع کردم به جیغ زدن. 

- آروم باش؛ نترس منم، رضا. 

ولی نمی تونستم آروم باشم. رضا کیه؟ 

که دستی اومد سمت دهنم. 

- هستی خواهش می کنم آروم باش. منم رضا، چشمات رو وا کن. 

انگار کم کم مغزم کار افتاد. آروم دستش رو از روی دهنم برداشت. 

- ببخشید، نمی خواستم بترسونمت. فکر نمی کردم خوابت برده باشه. یادم رفت بهت سشوار بدم؛ سرما می خوری این طوری، موهات تا صبح خیس می مونه توی این هوا. شوفاژ این اتاقم تا نیم ساعت پیش بسته بوده، اتاق سرده. 

- ممنون. 

سشوار رو گذاشت روی تخت. ولی من انگار خشکم زده بود؛ نای تکون خوردن نداشتم. 

تا از اتاق رفت، دوباره دراز کشیدم. به چند ثانیه نکشید که دوباره برگشت، با یه سیم رابط توی دستش. سیم رو زد توی پریز و سشوار رو روشن کرد. مجبور شدم بشینم. سشوار رو گرفت سمتم؛ به زور گرفتمش و سعی کردم از مغز سرم موهام رو خشک کنم. انگار تازه حرارت سشوار یادم انداخت که سرم چقدر یخ کرده. وقتی خیالش راحت شد که دست به کار شدم، از اتاق رفت بیرون. 

موهام دیگه کاملا خشک بود. سعی کردم کمی هم بالشم رو خشک کنم که کافی نبود. بالش رو پشت و رو کردم و دوباره دراز کشیدم. ساعت حدود یک بود؛ دوباره سعی کردم بخوابم. 

چشمام رو باز می کنم؛ هنوز تنم خسته ست؛ نمی تونم از جام بلند شم. یاد اتفاقاتی که افتاده لرز میاره توی تنم. یعنی چی می شه؟ این برهانی رو باید چکار کنم؟ برم با خواهرش حرف بزنم؟ نکنه خواهرشم از خودش عوضی تر باشه؟ چه جوری خونه پیدا کنم؟ با بنگاهی راه بیفتم از این خونه به اون خونه؟ اون دفعه ایمان همه ی کارام رو کرد. خونه گیر آوردن توی این شهر داستانیه؛ اگه یه زن جوون باشی هزار پله بدتر می شه. 

خدایا بس نیست به نظرت؟ 

صدای زنگ در از جا پروندم. سریع مانتو و روسریم رو روی لباسم تن کردم و رفتم پشت در. آقای کبیری پشت در بود.

خـــــــــدا! چرا این داستان تموم نمی شه؟

سریع می رم توی اون یکی اتاق ببینم فرهادی کجاست؛ ولی کسی خونه نیست. بازم زنگ می زنن؛ مجبورم در رو باز کنم. 

- بله بفرمایید.

خدایا اینا دیگه کین؟ جمشیدیان، برهانی و دو تا مامور پلیس!

- بلــه؟

- خانم صیرفیان؟ 

- بله خودم هستم. مشکلی هست. 

- بله که مشکلی هست خانم. دیروز تا حالا من و این دو تا آقای محترم رو رنگ کردین. فکر کردین ما بچه ایم؟آقا رضاتون که فعلا کلانتری هستند. شمام بفرمایین. 

- آقا شما اجازه بدین. سرکار خانم با شکایت آقای برهانی، ما واسه ی بررسی این موضوع اومدیم. ظاهرن شما مدعی شدین که آقای رضا فرهادی همسرتون هستن، ولی ما صیغه نامه رو بررسی کردیم، رفیتم به حاج آقایی که صیغه رو جاری کردن مراجعه کردیم، ظاهرا صیغه نامه دیروز صادر شده و البته در حال حاضرم اعتبار نداره؛ پس وجود شما اینجا کاملا غیر قانونیه و باید واسه ی پاسخگویی تشریف بیارین کلانتری منطقه. 

زبونم قفل شده بود. چرا همه چی خراب شد؟ یهو برهانی دست انداخت من رو از توی خونه کشید بیرون.

- جناب سروان دستبند بزنین، ما هم بریم به کار و زندگیمون برسیم. 

- ولم کن، ولم کنین. نمیام. 

صدای جیغای پشت سر هم هستی، رضا رو از جا پروند. تا رسید توی اتاق، هستی رو دید که دمر افتاده روی تخت. دیگه جیغ نمی زد. 

- هستی! هستی! بلند شو. چی شده؟

ولی فقط صدای نفس های پر صدای هستی رو می شنید. سریع بلندش کرد و به پشت روی تخت گذاشتش. چیزی نمی دید؛ چراغ رو سریع روشن کرد. احساس می کرد صورتش داره سیاه می شه. سریع بلندش کرد و از روی تخت کشوندش پایین؛ نشوندش و سرش رو گذاشت رو سینش و با دست آروم کشید توی پشتش. 

- چیزی نیست، همه چی مرتبه، سعی کن آروم نفس بگیری. تا سه می شمرم نفس بگیر و آروم بده بیرون. یک دو سه، یک دو سه. آروم، بازم، آفرین خوبه. بازم، بازم، آروم. داری بهتر می شیآ ادامه بده. یک دو سه، یه دو سه، خیلی خوبه. 

احساس کرد نفسش آروم تر شده، ولی هنوزم صدا دار بود. می خواست سرش رو از روي سینه ي رضا بلند کنه. رضا هم آروم ولش کرد. 

- بهتری؟

- آره. 

- اومدن من رو ببرن؛ با پلیس اومده. 

- خواب دیدی، هنوز صبح نشده. هیچ خبری نیست، هیچ خبری هم نمی شه. مگه الکیه که بره پلیس بیاره؟ الان همه چیز هم قانونیه هم شرعی. هیچ غلطی نمی تونه بکنه. 

نشوندش لب تخت. می خواست بلند شه بره یکم آب بیاره؛ ولی دید هستی دستش رو هنوز سفت چسبیده. 

- بلند شو بریم یه لیوان آب بدم بخوری. 

با هم بلند شدند. رفتند سمت آشپزخونه؛ هستی دستش رو کشوند سمت در خونه. 

- ببین کسی پشت دره؟

- این وقت شب کدوم احمقی توي این سرما میاد پشت در؟ 

- باشه ولی نگاه کن؛ برهانی میاد. 

- باشه بیا بریم ببین کسی نیست. 

راه پله ها تاریک بود و اصلا چیزی پیدا نبود. 

- می خوای در رو باز کنم ببینی؟

- نه، نه تو رو خدا باز نکن. 

- می خواستم مطمئن بشی کسی نیست. 

هستی دستش رو ول کرد و سریع برگشت توي اتاق. رضا هم لیوان آب رو برد توی اتاق. 

- هستی، پا شو یه کمی آب بخور. من پشت در رو دیدم، برهانی نیست. 

- باشه ممنون. 

- پا شو یکم آب بخور. می خوای شیر سرد بیارم واست؟

- نه. 

- پس پاشو. دستت چرا می لرزه؟ سردته؟ می خوای تخت رو بکشم سمت شوفاژ؟

- نه سردم نیست، خوبه. 

- به فردا عصر فکر کن كه همه چی حل شده. دیگه برهانی هم نمی تونه غلطی بکنه. سعی کن یه کم آروم بخوابی. شب بخیر. 

- شب بخیر، چراغ رو روشن بذار. 

- می ترسی؟ 

- نه ولی بذار روشن باشه. 

***

نمی دونست ساعت چنده و یا چند ساعته خوابیده، ولی صدای گنگی رو می شنید و کسی رو که داشت التماس می کرد. یه دفعه یاد هستی افتاد. سریع از جا بلند شد. 

به محض ورود به اتاق هستی رو دید که بین دراور و دیوار گوله شده و با کسی حرف می زنه. خدایا این شب انگار صبح بشو نیست. 

- هستی، هستی خانم پا شو. داری خواب می بینی. 

هستی آروم چشماش رو باز کرد. انگار زمان و مکان رو گم کرده بود. 

- آقای فرهادی شما هم اینجایی؟ هنوز کسی نیومده دنبالتون؟ اگه بگن باید پدر و مادر بیان من چکار کنم؟ من مامان بابا ندارم. شما کسی رو دارین واستون سند بذاره؟ مادر بزرگتون می تونه بیاد؟

- هستی بیدار شو. من رضا هستم، اینجا خونه ي منه. هیچ کس با ما کاری نداره. 

هستی انگار نمی خواست بیدار بشه. چشماش باز بود، ولی انگار مغزش هنوز توي خواب حرف می زد. 

- من دیشب تنها بودم توي یه سلول. اگه کسی بیاد توي سلولم چکار کنم. اگه موش داشته باشه چی می شه؟

- می خوای من پیشت بمونم. 

- می ذارن بمونی؟

- آره. 

- آره بمون، این طوری برهانی نمیاد اینجا. 

رضا دیگه نمی دونست چکار می تونه بکنه. هذیون به خاطرتب نبود؛ بیشتر از آشفتگی فکری بود. تا حالا یه همچین شرایطی رو تجربه نکرده بود. هستی رو بلند کرد و گذاشت روي تخت. هستی دستش رو سفت گرفته بود؛ دستش رو آزاد کرد رفت لحافش رو از توي اتاق آورد. چراغ رو خاموش کرد و هستی رو خوابوند و روش رو مرتب کرد.

- من اینجا هستم؛ بخواب تا ببینیم صبح چی می شه.

خودشم به امید اینکه لااقل ساعات مونده تا صبح رو بتونه کمی استراحت کنه؛ چشماش رو بست. 

دادِ هستی، باعث شد رضا واسه ی چندمین بار از وقتی که سرش به بالش رسیده؛ اونم بعد از چند ساعت متوالی تنش و اتفاقات عجیب و غریب، از خواب بپره! چهره ی متوحش دختر جوان که سعی داشت از او فاصله بگیره؛ رضا را مجبور کرد از جا بلند شه تا مانع داد زدن مجدد او بشه! 

- آروم باش! خواهش می کنم آروم باش! برای بار دوم! اینجا خونه ی رضاست. رضا منم! تو دیشب اینجا موندی چون صلاح نبود برگردی بالا! الان اسم من توی شناسنامه ی توئه، پس بودن تو اینجا کاملا قانونیه و دیگه کسی نمی تونه از ما، سوال جواب کنه! 

رضا سریع رفت توی آشپزخونه تا یه لیوان آب قند بیاره، تا این شوک مجدد دوباره مجبورش نکنه واسه ی بار سوم، دکتر بقایی رو بکشونه اینجا! 

آروم! آروم! سعی کن بخوری! آهان! سعی کن نفس عمیق بکشی! خوبه. آفرین! سعی کن یه کم بخوابی!

هستی دراز کشید. سعی می کرد تا می شه از رضا دورتر باشه. دوباره نشست. 

- خوبی؟ چیزی می خوای؟

- می شه یه قرص خواب به من بدین آقای فرهادی؟ نمی تونم بخوابم.

- نه، سعی کن همین طور بخوابی، توي شرایطی نیستی که بتونی قرص خواب بخوری.

پشت به رضا دوباره دراز کشید. 

آفتاب داشت می زد. رضا بلند شد و پرده های مخمل رو کشید که نور صبح نیاد تو؛ شاید کمی بتونن بخوابن؛ شاید. 

یک ساعتی گذشت؛ صدای نفس های هستی نشون می داد بیداره، هر از گاهی هم صدای آه خفیفی از سینش بیرون می اومد.

فردا صبح چکار کنم؟ شاید اگه واسه ی خرید و فروش خونه وکیل بگیرم، واسم بهتر باشه. خدا کنه خیلی گرون در نیاد. شاید بهتر باشه به پدرام بگم؛ ممکنه یه بنگاهی آشنا داشته باشه. 

«خدایا همیشه ازت خواستم فقط به تو محتاج باشم؛ چه حکمتیه که هی می خوای من رو بشکنی؟»

آهی رو که جلوی قلبش بود رو بیرون داد. 

- چی رو داری زیر و رو می کنی که هی آه می کشی؟ اگه یکم می خوابیدی واست بهتر بود. 

هستی چرخید به سمت رضا. 

- ببخشید نذاشتم شما هم بخوابین. 

- منظورم این نبود. چرا خودت رو این قدر اذیت می کنی؟ هزار تا مشکل جلوی راه آدم ها هست؛ اگه هر کدوم آدم رو آشفته کنه که وا ویلاست. 

- می دونم. ولی گاهی آدم چوب اشتباهاتش رو می خوره؛ اون موقع خیلی دردش نمیاد. ولی وقتی تو به کسی و چیزی کاری نداری، ولی بقیه عزمشون رو جمع می کنن که تو رو اذیت کنن؛ اون موقع خیلی واسه ی آدم گرون تموم می شه. 

- تو باید همون اول که برهانی مزاحمت شد؛ باهاش برخورد جدی می کردی. 

- من نمی تونستم بابت کاری که هنوز نکرده ازش شکایت کنم آقای فرهادی. 

- می دونم، ولی تو واقعا هیچ کسی رو نداری که بتونی باهاش زندگی کنی؟ زندگی تنها، واسه ی یه دختر جوون همیشه مسئله ساز می شه. 

- من هفت ساله تنها زندگی می کنم، ولی هیچ وقت مشکلی نداشتم. 

- می تونی لااقل کنار اقوامت خونه بگیری. می دونی همین که مرتب بیا و برن چقدر مهمه؟ مثلا همین دختر خالت؛ چرا نرفتی نزدیک اون ها؟ 

- اون دختر خاله ی واقعی من نیست. 

- اون نه؛ کسای دیگه که هستن؟ 

صدای هستی انگار از ته چاه می اومد:

- نه هیچ کس نیست. 

رضا مطمئن نبود که درست شنیده باشه؛ ولی دلش نمی خواست دوباره سوالش رو بپرسه. 

هستی دوباره پشتش رو کرد و سعی کرد دیگه آهی نکشه؛ ولی قطره اشک هایی که دونه دونه بی صدا روی بالش می ریخت؛ کم کم داشت به هق هق می نداختش؛ چیزی که واقعا دلش نمی خواست. 

رضا احساس می کرد که صدای نفس های هستی داره تغییر می کنه. صداش زد ولی جوابی نیومد. کمی نزدیک تر رفت و سعی کرد هستی رو برگردونه؛ می ترسید دوباره نفسش تنگ شده باشه. ولی هستی مقاومت کرد. رضا با فشار بیشتری که وارد کرد هستی رو برگردوند. هستی سریع دستاش رو گذاشت روی چشماش؛ ولی هق هق گریش بالا رفت. 

- چی شده؟ ببخشید من نباید توی کارت دخالت می کردم. معذرت می خوام باشه؟ بسه دیگه. 

ولی هستی با صدای بلند گریه می کرد. انگار لنگ این بود که کسی دست روی نقطه ضعفش بذاره و بی کس و کاریش رو به روش بیاره، تا این بغض لعنتی که از ظهر توی گلوش میومد و می رفت سر باز کنه. 

رضا سعی کرد دست ها ی هستی رو از روی چشماش بلند کنه و باش حرف بزنه؛ ولی ضجه ای که توی گریه های این دختر بود، به این زودی از بین نمی رفت. مطمئن نبود کاری که می خواد بکنه کار رو خراب تر می کنه یا نه؛ ولی بی هوا سر هستی رو به آغوش گرفت و دستاش رو از پشت حلقه کرد دور کمرش، تا بیشتر اون رو به سمت خودش بکشه. هستی سعی کرد پسش بزنه، ولی اونم انگار جونی واسه ی ستیز نداشت. کم کم تسلیم این آغوش شد و اشک هاش رو روانه ی آغوش کسی کرد که تا چند ساعت پیش؛ یکی از همون غریبه های نامحرمی بود که اگر اشتباها دستش به دستشون می خورد؛ حال تهوع بهش دست می داد. 

انگار این بغض گلوی هستی بود که نمی ذاشت خواب به چشماش برسه؛ چون بعد از ده دقیقه اشک ریختن، بالاخره اجازه داد واسه ی چند ساعت خواب به چشم هر دوشون پا بذاره.

رضا چشماش رو باز کرد؛ بالاخره تونسته بود چند ساعتی بخوابه؛ چون دیگه چندان احساس خستگی نمی کرد. دلش می خواست کش و قوسی به تنش بده؛ ولی هستی هنوز توی بغلش آروم خوابیده بود. 

حتی نمی دونست ساعت چند شده، قبل از خواب به شاهرودی یک اس ام اس زده بود که امروز ممکنه دیر بره سر کار؛ اگر چه به نظرش می رسید دیگه الان رفتنش سر کار، فایده ای نداشت. خدا رو شکر کرد که هستی لااقل این چند ساعت رو تونسته بخوابه. یاد شناسنامه ها افتاد که محبی قرار بود بره بگیره؛ ولی دیگه مهم نبود؛ یه ساعت دیر یا زود رسوندن شناسنامه ها به رویت حضرات چندان فرقی به حالش نمی کرد. دیگه خیالش راحت بود که با وجود شناسنامه ها می تونه دم این پسر عوضی رو کوتاه کنه و اگه لازم باشه بکشوندش کلانتری. 

دوباره چشماش رو بست تا شاید توی تاریکی و سکوت اتاق بتونه به آینده فکر کنه. اینکه این قضیه چطور می تونه، یا باید به انجام برسه؟ واقعا اگه این دختر تنهای تنهاست؛ چطور می تونه بره دنبال خونه و اسباب کشی و ...؟ اصلا ... تکونی که هستی خورد، رشته ی افکارش رو پاره کرد. هستی خواست دنده به دنده بشه؛ رضا دستش رو آزاد کرد تا راحت بتونه طاق باز بخوابه. هستی به خوابش ادامه داد ولی افکار رضا دیگه ادامه پیدا نکرد. نزدیک دو ماهی بود که هستی رو می دید. چند بار ساعت نه شب دیده بودش؛ موقع برگشتن از سر کار. چند باری هم روز پنج شنبه بعد ازظهر. چیزی که توجهش رو جلب کرده بود؛ سر و وضع هستی بود که با وجود پالتوهای کوتاه و مد روز؛ همه مشکی بودند. بیشتر از رنگ مشکی پالتو؛ رنگ مشکی روسری های هستی توجه اون رو جلب کرده بود. تضاد عجیبی در چهره و لباس پوشیدن هستی بود. تو این دوران که دخترا رنگ وارنگ مانتو و پالتو عوض می کنند؛ موهای مدل داده و آرایش های چنین و چنانشون روز به روز عوض می شه و اکثرا از زل زدن توی چشم پسرا دیگه ابایی ندارن؛ سادگی هستی ناخودآگاه توجهش رو جلب کرده بود. چند باری که با هستی توی آسانسور همراه بود، این مسئله ناخودآگاه از ذهنش رفته بود که این دختر پر از تضاده. اصلا انگار آدم های اطراف رو نمی بینه؛ سرش پایین نیست، ولی چشماش پایین رو می بینه. از طرفی مانتوهای مدل دار جدید به تن داره و از زیر روسری رشته هایی از موهاش قابل دیدنه و از طرفی ذره ای آرایش به صورت نداره و نگاهی به آدم های اطراف نداره. سوال های زیادی توی سرش بود، ولی دوست نداشت بار دیگه مثل دیشب، با یه سوال باعث اشک ریختن هستی بشه. یعنی می شه آدم این قدر تنها باشه؟ یعنی هیچ وقت هیچ مردی توی زندگی هستی نیومده؟ 

هستی تکون دیگه ای خورد؛ ولی هنوز چشماش رو باز نکرده بود. رضا زل زده بود توی صورت هستی. نمی دونست دقیقا واسه ی چی این کار رو می کنه؛ ولی مطمئن بود تصمیم نداره به این زودی از جاش بلند بشه. صدای زنگ در بلند شد. از اینکه دوباره این سه تا آدم بیکار پشت در باشند؛ حس بدی بهش دست داد. هستی چشماش رو باز کرد. انگار انتظار صدای زنگ رو می کشید. ولی رضا قصد بلند شدن نداشت. هستی خواست نیم خیز بشه که رضا نذاشت. 

- بخواب. تا وقتی محبی شناسنامه ها رو نیاورده، تصمیم ندارم با این ها رو به رو بشم. 

- ولی ممکنه پلیس بیارن. 

- تو چرا این قدر ترسو شدی؟ واسه ی چی باید پلیس بیارن؟ پلیس این قدر بیکاره که راه بیفته شناسنامه ی زن و شوهرها رو چک کنه؟ 

- دیشب خواب دیدم پلیس آورده. 

- اون دیشب بوده؛ اول بذار برم گوشیم رو چک کنم ببینم محبی تماسی گرفته؟ هر وقت شناسنامه ها رسید، با هم می ریم تا من پدر برهانی رو در بیارم. 

یهو صدای باز و بسته شدن در خونه اومد؛ بعد هم صدای پایی که نزدیک می شد. هستی دستش رو برد سمت قفسه ی سینش. رضا هم شوک شده بود؛ این دیگه چیزی نبود که بشه پیش بینی کرد. خواست از روی تخت بلند بشه که هستی دستش رو گرفت تا نره. 

- جم نخور تا من بیام.

بلند شد که بره بیرون؛ هستی هم بلند شد. دستش رو گرفته بود و التماس می کرد که نرو. 

یه دفعه با یه ضربه در اتاق تا ته باز شد و خورد به دیوار. هستی از ترسش سرش چسبوند به شونه های رضا. نمی دونست کیه یا چی می شه؟ که صدای جیغ جیغ زنی حالش رو بدتر کرد.

- رضا! اینجا چه خبره مادر؟ تو همون بچه ای هستی که من به سرش قسم می خوردم؟ فکر کردم محبی زده به سرش. این چه بازی که شروع کردی؟ این دختر توی خونه ی تو چکار می کنه؟ 

بابات داره سکته می کنه. عمه خانم قندش افتاده. صبح تا حالا نه تلفن جواب می دی نه رفتی سر کار. دِ واکن اون دهنت رو تا پس نیفتادم. 

- مامان بریم اتاق من صحبت کنیم. 

به محض بیرون رفتن زن، رضا سریع برگشت تا لباسش رو از که پشت توی دست هستی مشت شده بود، در بیاره. هستی رنگ به رو نداشت. 

- چیزی نیست، نترس. مامانم بود. من خودم الان قضیه رو حل می کنم. توضیح می دهم همه چیز رو. نترس.

دهن هستی باز شد، ولی توان حرف زدن نداشت. رضا نشوندش روی تخت و سریع رفت سراغ مامان. 

- مامان بشین تا آروم بشی، بعد صحبت می کنیم. 

همین جمله کافی بود تا مهین رشته ی کلام دستش بیاد و جیغ و دادش به هوا بره. 

- تو چکار کردی؟ دختر آوردی توی خونه؟ رضا تو اومدی اینجا که توی آرامش به کارات برسی؛ اگه زن می خواستی می گفتی خودم واست بهترین رو پیدا می کردم. رفتی عقدش کردی؟ بی من؟ بی پدرت؟ بی خواهرات؟ رضــــا دهنت رو باز کن. تو یه بی دختر بی کس و کار رو گرفتی؟ نه مادری نه پدری؟ خدا می دونه کیه! اگه سر به راه نباشه چی؟ اگر یه جای دیگه خراب کاری کرده، ببنده به تو چی؟ تو که از ناز و عشوه ریختن زن ها بیزار بودی. مگه سر مارینا نگفتی سادگی می خوای، سر به راهی می خوای؟ پس این چی بود دیگه؟ اون دختر معصوم لااقل پدر و مادر داشت؛ دین و ایمون داشت. ده ساله به خودم لعنت می کنم که چرا پشت پا زدم به بخت تو. اون تو رو می خواست، بالاخره مسلمون می شد. خدا منو لعنت کنه که تو رو به این راه کشوندم. خدا از من بگذره. 

- مادر حرف هاتون تموم شد؟ می خوای منم حرف بزنم؟ 

- آره بگو تا سکتم ندادی؟ چکار می کنی؟ اصلا همین امروز می گم محبی واسه ی طلاق اقدام کنه. 

- مادر گوش بده. من دیروز یه لحظه کنترلم رو از دست دادم و دردسری واسه ی این دختر درست کردم؛ که وظیفه داشتم تا آخر قضیه بمونم و جا نزنم؛ تا این قضیه حل بشه. این ازدواج صوریه و واقعا لازم بود. کار داشت بالا می گرفت. پای خودم هم گیر بود. یه مزاحم عوضی افتاده توی این قضیه. می خواست سواستفاده کنه از موقعیت. 

- به تو چه ربطی داشت؟ پدر مادر نداره؛ بقیه کس و کارش چی؟ از تو جوونمردتر نبود؟ تو، پسر یکی یه دونه ی من؟ نور چشم من؟ 

اگه این ها که می گی همه راسته، چرا سر از اتاق خواب در آوردین؟ تو ساده ای، خودش رو انداخته اینجا، تو رو کشونده توی اتاق. این زن ها رو دسته کم نگیر؛ تا تو چشم هات رو بازکنی، جا پاشم سفت کرده و بخوای هم نمی تونی از سرت بازش کنی. 

- مادر واقعا متاسفم که یه کلام از حرف های منی که به قول خودتون به سرم قسم می خورین رو باور ندارین. 

- تو قع داری چکار کنم؟ پاشم کاچی بپزم؟ 

- مـامــــــان، بس کنید. 

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

***

به محض خروج رضا از اتاق، هستی از جا بلند شد. نمی دونست چه خبره؟ چی می شه؟ اینو دیگه چکار می کرد؟ هنوز به خودش نیومده بود، که صدای دادهای مادر رضا بلند شد. هر کلمه حرف این زن، مثل پتک می خورد توی سرش. رفت توی حمام؛ دیشب لباساش رو توی حمام عوض کرده بود، ولی موقع بیرون اومدن یادش رفته بود اون ها رو بیاره بیرون. توی چوب لباسی دم در هم اثری نبود. اشکاش دونه دونه پایین می اومد، ولی دیگه مهم نبود. رفت سمت اتاق و در زد؛ بی اینکه منتظر جوابی بشه در رو باز کرد. 

با صدای در، مادر و پسر بی صدا برگشتند سمت در، ولی کسی حرکتی نکرد. در باز شد و هستی با چشمایی که بی اختیار اشک ازشون سرازیر بود وارد شد. با صدایی که به زور شنیده می شد رو کرد به مهین خانم. 

- خانم فرهادی! اگه مامان بابای منم جای شما بودن رفتارشون همین بود، شاید هم بدتر. ولی من حرفی ندارم. به شما حق می دم؛ هر چند هیچ کدوم از حرف هاتون راجع به من صدق نمی کنه. پسرتون هم ناخواسته وارد این جریان شد. این تقصیر رو قبول دارم که بی پدر و مادر بودن من باعث شد پسرتون زیادی از دیروز تا حالا تو زحمت بیفته. اگه بودند کسی به خودش اجازه نمی داد مزاحم من بشه؛ یا به دلیل تنهایی، به من تهمت بزنه و پای پسر شما هم گیر بیفته. نگران اقدام به طلاق نباشین؛ اگر وکیلتون شناسنامه ها رو به دست من برسونن، من خودم اقدام می کنم. 

مامان مهین حرفی نزد؛ یعنی غافلگیر شده بود. شاید منتظر یه دختر جلف و گستاخ بود که در رو باز کنه و بگه کاریه که شده؛ هستم خدمت شما و آقازادتون. 

با وارد شدن هستی، و دیدن چشم های سیاه و اشک آلود دختر جوان، و تن صدای پایین و آرومش؛ واسه ی یک لحظه شوکه شده بود. سلیقه ی پسرش چقدر تغییر کرده بود. ده سال پیش وقتی مارینا رو دیده بود، کمی به سلیقه ی پسرش پی برده بود و هر وقت دنبال کسی واسه ی رضا می گشت؛ سعی می کرد شبیه به مارینا باشه. چشمای روشن، پوست سفید، هیکل تراشیده و باریک و بلند موهای روشن. ولی این دختر دقیقا نقطه ی مقابل مارینا بود. قدش به بلندی مارینا نمی رسید، چشم های مشکی، با هیکلی که نمی شد بگی تراشیده و باریکه؛ در واقع در مقایسه با دخترای خودش کاملا تو پر به نظر می اومد. موهای بلندی که ظاهرا هول هولکی بالای سرش بسته شده بود و برگشته بود به سمت پایین و دور صورت سفید مهتابیش رو قاب گرفته بود. 

هستی گفتنی ها رو گفته بود و فقط یه سوال داشت. 

- آقای فرهادی من پالتو و روسریم رو پیدا نمی کنم؛ می شه بگین کجان؟ 

رضا تازه به خودش اومد. انگار تازه این دختر رو می دید. 

- بله روی بند تراس. 

هستی تعجب کرد؛ ولی دیگه حرفی نزد و فقط گفت:

- بابت همه ی دردسرها معذرت می خوام. 

به سرعت رفت سمت تراس. متوجه شد که پالتو شسته شده بود. آفتاب داشت غروب می کرد. پوزخندی زد؛ یاد بارونی افتاد که دیروز این همه دردسر رو رقم زده بود، ولی امروز انگار نه انگار، آفتابی بود. ساعت از پنج رد شده بود؛ باورش نمی شد که این همه وقت خوابیده بوده. دردی که توی دلش پیچید حالا موجه بود. از دیروز صبح تا حالا فقط یه وعده غذا خورده بود. ولی با یاد اینکه ساعت شش کلاس داره، آه از نهادش بلند شد. واقعا این رو باید چکار می کرد؟ به سرعت لباس پوشید و از خونه ی فرهادی بیرون زد. فرهادی و مادرش هنوز توی اتاق بودن و صدای حرف زدن می اومد؛ ولی برای هستی دیگه اهمیتی نداشت. مثل سابق. انگار این اشک های ریخته شده، دوباره یادش آورده بود که زمانی که مامان رفت چه تصمیمی گرفته بود؛ اینکه به هیچ چیز و هیچ کس اهمیت نده، نه کسی و نه حرفی. 

به محض اومدن صدای در، رضا خواست از اتاق بزنه بیرون که مهین خانم ازش خواست سر جاش بمونه. 

- رضا تا یه تصمیم عاقلانه نگرفتی از جات جم نمی خوری. پدرت توی خونه داره از نگرانی منفجر می شه؛ عمه خانوم هم که نگم بهتره. 

- من به محبی اعتماد کردم؛ بهش گفتم خودم بهتون می گم. نمی فهمم چرا چنین غلطی کرده. 

- درست حرف بزن. اون تقصیری نداره. دیشب عمه خانوم اومد اونجا، گفت واسه ی ناهار امروز دلش می خواد ببیندت. دیشب ساعت یازده زنگ زدیم، تلفن رو جواب ندادی. امروزم که از صبح نه تلفن جواب دادی نه شرکت بودی. زنگ زدیم محبی ببینیم دیروز کارای قرار دادت چی شده و از تو خبری داره یا نه؛ که تا دید بابات این قدر کلافه و نگرانه گفت که یه مشکلی دیروز پیش اومده؛ نمی خواست قضیه رو باز کنه، ولی عمه خانم آنچنان دادی زد که خودت می دونی دیگه. 

- چرا جلوی عمه خانم این حرف ها رو زده؟ حالا مگه می شه قضیه رو جمع کرد. 

- فعلا پاشو بریم خونه؛ اون ها از نگرانی در بیان پسرم. اصلا امشب اونجا بمون. 

- مامان این قضیه هنوز تموم نشده؛ من باید این پسر عوضی رو بشونم سر جاش. از دیروز تا حالا خیلی غلط زیادی کرده. 

- رضا می ریم خونه. 

- مامان، هستی نمی تونه تنها از پس این پسر بر بیاد. 

- باشه، بیا بریم بابات رو ببین، بعد. 

- مامان هستی توی شرایطی نیست که تنها بمونه. بهش استرس وارد بشه تنگی نفس می گیره، خطرناکه. 

- مادر این دختر تا حالا تنها از پس کاراش بر اومده؛ مطمئن باش مشکلی براش پیش نمیاد. رضا مادر مطمئن باشم دیشب اتفاقی نیفتاده؟ 

- لا اله الی ا...؛ مامان واسه ی خاطر خدا بس کنید. این دختر تا صبح کابوس می دید و توی خواب حرف می زد و می لرزید. بس کنید دیگه. 

- رضا الان می ریم خونه دیگه نه؟ 

- نه مامان، بذار این محبی شناسنامه ها رو بیاره من بزنم توی دهن این پسره، بعد. 

- شناسنامه های خونس. آورد اونجا. 

- باشه، بذارین یه سر برم بالا خیالش رو از بابت شناسنامه ها راحت کنم. 

- تلفن کن. 

رضا دست به تلفن برد؛ ولی تلفن خونه جواب نداد. تلفن همراه هستی هم خاموش بود. 

- مامان جواب نمی ده. 

- باشه با هم می ریم بالا بعدم خونه. 

- پشت در خونه ی هستی هر چی زنگ زدند جوابی نیومد. فقط دلش می خواست برهانی در رو باز کنه تا یه مشت حواله ی صورتش کنه. 

- بریم مادر؟ 

دلش نمی خواست بی جواب از اونجا بره؛ ولی می دونست مادرش از هر رفتار اون بردشت اشتباهی می کنه و گناه هستی پیش چشمش سنگین تر می شه. 

- بریم خونه من شناسنامه ها رو بیارم. 

دم در یک دفعه یاد نگهبانی افتاد. از ماشین پیاده شد و تنها چیزی که دستگیرش شد این بود که هستی از خونه رفته بیرون. یه نفسی کشید؛ لااقل این گزینه که توی خونه حالش بد شده باشه منتفی می شد. 

توی خونه قیامتی بود، رز و شوهرش، آزی و شوهر و پسرش، محبی، بابا، عمه خانم؛ همه مثل طلبکارا دور تا دور سالن نشسته بودند. با ورود رضا صدای همه در اومد که خدا رو شکر عمه همه رو ساکت کرد و خودش از رضا خواست سیر تا پیاز قضیه رو تعریف کنه. رضا هم همه ی داستان رو بی کم وکاست؛ به غیر از اینکه صبح مامان اون ها رو توی یه اتاق دیده بود؛ تعریف کرد. خدا رو شکر مامان هم حرمت اون و حضور دامادای خانواده رو در نظر گرفت و حرفی نزد. 

همه در حال هضم قضیه بودند که آزی بی توجه به جو خونه یهو داد کشید: 

- حالا مامان این عروس خانم چه شکلیه؟ سلیقه ی داداشم طفلی که عالی بود اگه می ذاشتین، این عروس غیر منتظره چطوره؟ 

رز برگشت گفت:

- عروسی وجود نداره، این قضیه مختومه است. بی خود شلوغ نکن آزی. رضا یه لطفی کرده، حالا هم دیگه تموم شده. این حرف ها همین جا چال می شن. 

آزی وا رفت، نفهمید اصلا این چه حرفی بود که زده. خودش رو جمع کرد. 

رضا بلند شد بره، دیگه گفتنی ها رو گفته بود و تیکه ی دور و بری ها رو هم خورده بود. 

- با اجازه ی همگی؛ بازم ببخشید این قدر همه رو نگران کردم. جناب محبی شناسنامه ها رو بیار ببرم این قضیه تموم بشه. 

- بفرمایین، فکر نمی کنین من بیام بهتر باشه؟ شما اصلا دیگه با اون ها رو به رو نشین. 

مطمئن بود محبی سر خود حرفی نمی زنه؛ حتما توی این گیر و دار کسی بهش حکم کرده. 

- خیر شما همین که این قضیه رو جهانی کردین بسه. خودم تمومش می کنم. 

- رضا خجالت بکش. جناب محبی خواستند ما رو از نگرانی نجات بدند. 

عمه خانم بلند شد. 

- محمد، مهین، رضا بیاین کتابخونه. 

ده دقیقه بعد عمه خانم و مهین همراه رضا راهی خونه ی رضا بودند. هنوز تلفن هستی خاموش بود و به تلفن خونه هم همچنان جوابی نمی داد. نزدیک نه شب بود، دو بار تا حالا رفته بود دم خونه، ولی بی جواب برگشته بود. جالب تر اینکه برهانی یک بار هم از خونه بیرون نیومده بود. 

مامان و عمه توی آپارتمان رضا منتظر بودن که از هستی خبری بشه. رضا هم با اینکه ناآروم بود، سعی داشت تا خودش رو خونسرد نشون بده. 

- مادر رضا پاشو ما رو برسون، فردا میایم. 

همین موقع از نگهبانی زنگ زدند. رضا سراسیمه رفت پایین؛ مامان و عمه هم پشت سر رضا رفتند بیرون. 

به محض رسیدن به اتاق نگهبانی، حاج آقا کبیری رو دید. اون دیگه اینجا چکار می کنه؟ هنوز چند قدمی مونده بود که بتونه واضح داخل اتاقک رو ببینه. کبیری برگشت سمتش:

- نترس پسرم چیزی نیست، بخیر گذشته. 

رضا گیج شده بود. زن حاج آقا کبیری رو دید که داره سعی می کنه آبی به حلق هستی بریزه. 

حاجی رو پس زد و رفت جلو. 

- چی شده؟ هستی؟ هستی؟ 

ولی هستی صداش در نمیومد. مامان وعمه خانم هم اومدند جلوتر. 

صدای رضا بالا رفته بود. 

- آقای کبیری چی شده؟ 

- چیزی نیست، گفتم که به خیر گذشته. نزدیک بوده ماشین بزنه بهشون که خدا رو شکر بخیر گذشته. 

- کی؟ کجا؟ 

عمه خانم که دید خانم کبیری فقط سعی داره آب قند به خورد این دختر بده؛ فوری رفت جلو و پشت سر هستی قرار گرفت و شروع کرد به ماساژ دادن دادن شونه هاش. حال هستی کم کم داشت جا می اومد. 

رضا که دید کسی جوابی نمی ده؛ نشست جلوی پای هستی. 

- خوبی؟ چی شده؟ 

ولی هستی حرفی نمی زد. 

- دخترم می تونی پاشی؟ 

هستی دستش رو گرفت به لبه صندلی و بلند شد. موقع زمین خوردن احتمالا مچ پاش آسیب دیده بود، که به محض بلند شدن با آخی دوباره نشست. 

عمه فوری نشست روی زمین و پایین شلوار هستی رو زد بالا. دست برد سمت غوزک پا، اشک توی چشمای هستی حلقه زد؛ ولی دستش رو برد سمت دهنش که داد نزنه. عمه بلند شد. 

- چیزی نیست عزیزم؛ کمی ملتهب شده، اما فکر نکنم چیز مهمی باشه. پاشو گلم، پاشو بریم. رضا جان عمه کمک کن؛ مهین جون شما هم بیا کمک.

هستی گیج شده بود؛ نمی دونست باید چکار کنه. از طرفی می ترسید مامان رضا جلوی کبیری عکس العمل بدی نشون بده؛ و از طرفی حضور مامان رضا جلوی کبیری واسه ی ختم حرف و حدیث ها خوب بود. 

مامان رضا بی مقدمه برگشت سمت کبیری: 

- جناب کبیری ما کی می تونیم شما و جناب برهانی و مدیریت ساختمان رو ببینیم؛ تا شناسنامه ی بچه ها به رویت همه برسه و این عصاب خوردی که واسه ی بچه ها درست شده ختم بشه؟ از دیروز این آقای برهانی چند بار مزاحم شده. 

- سرکار خانم من از طرف برهانی عذر می خوام؛ نیازی به این کار نیست. حرف شما واسه ی ما حجته. خب اونم جوونه، یه خبطی کرده. 

هستی سرش رو انداخته بود پایین. کبیری رو کرد به هستی. 

- دخترم ایشالا بهتر باشی. متاسفانه اگه مطمئن نباشی کی بی احتیاطی کرده و شما به این روز افتادی، نمی تونیم اقدامی کنیم، نگهبانی که متوجه ی ماشین نشده. 

رضا حس کرد قضیه یک کم مشکوکه. 

- قضیه ی این ماشین چیه؟ مگه مال این ساختمان بوده؟ 

- بله، از توی پارکینگ می اومده بیرون که ظاهرا سرعت داشته داشته؛ میلی متری از کنارشون رد شده، ایشون هم به سمت دیوار پرت می شه. تازه اون موقع نگهبان متوجه می شه. به ما زنگ زد؛ منم که رسیدم پایین دیدم خانم صیرفی هستند، گفتم شما رو خبر کنه. 

رضا دیگه قضیه رو کش نداد و گذاشت برای بعد. عمه خانم وقتی توی کتابخونه رفته بودند؛ پیشنهاد داده بود که با مامان مهین وارد قضیه بشن و قضیه رو جمع کنن؛ یه سری هم به خواهر برهانی بزنن و یه اخطاری به اون بدند؛ تا از همکلامی و درگیری لفظی رضا و برهانی جلوگیری کرده باشند. بعد هم همه همراه هستی برن پیش کبیری و جمشیدیان و شناسنامه ها رو ببرن و از موضع قدرت با این قضیه برخورد کنن. ولی الان دقیقا نمی دونست قراره چه اتفاقی بیفته؛ مطمئن بود که نمی تونه با این وضعیت هستی رو تنها ول کنه و بره خونه ی بابا؛ چون مطمئن بود تا موقع جاری شدن طلاق و ختم نگرانی های خانواده، هر دقیقه و به هر بهونه ای باید بره خونه ی پدر و شب رو اونجا بگذرونه، توی این افکار بود که عمه خانم شروع به حرف زدن کرد. 

- عمه جون برو ماشینت رو بیار بریم پاش رو به دکتر نشون بده. 

- نه ممنون. خیلی درد ندارم، الان خوبه. تا صبح بهتر می شه. 

- عزیزم توی خانواده فرهادی کسی جرات نداره روی حرف من حرف بزنه. ما یه سر می ریم دکتر. زود باش رضا. 

- ولی فکر نکنم صلاح باشه خانواده ی شما بیشتر از این درگیر مسایل من بشن. 

- عزیزم من یه حرف رو دوبار نمی زنم. 

و هستی متوجه شد که باید ساکت بمونه. 

رضا از این وضعیت راضی نبود؛ ورود عمه و مامان کلا رضایت بخش نبود. هم خودش هم پدرش توی محل کار آدم های موفقی بودند و اعتبار و برش و صلابت خاص خودشون رو داشتند؛ ولی توی چهار دیواری خونه، قدرت حرف زدن روی حرف مامان مهین رو نداشتند؛ و اگر مامان مهین توی بعضی موارد به غرور مردونه ی اون ها یه احترامی می ذاشت؛ عمه جایی که صلاح کار اقتضا می کرد، کل زن و مرد فامیل رو می شست می گذاشت کنار. واسه ی همین هم کسی سعی نمی کرد شانسش رو واسه ی تغییر نظر عمه به کار ببره. 

بعد از معاینه ی دکتر و بانداژ ساده ای که دکتر دور قوزک پای هستی بست؛ دوباره به ماشین برگشتند. دکتر گفت که فشار خونش پایینه و احتمال داد از ترس باشه؛ ولی گفت تزریق سرم ضرری نداره؛ ولی رضا یادش افتاد که احتمالا بیست و چهار هست که هستی چیزی نخورده. به دکتر گفت:

- نیازی به سرم نیست؛ ایشون چند ساعته چیزی نخوردن، مال اونه.

تا توی مطب دکتر بودند؛ توی فرصتی که پیش اومد سعی کرد با هستی صحبت کنه، ولی هستی فقط یه چیز گفته بود:

- می خوام برم خونه.

و جوابی به سوال های رضا نداد. 

وقتی سوار ماشین شدند ساعت از ده گذشته بود. رضا تصمیم داشت اول هستی رو برسونه خونه و بعد مادر و عمه رو؛ ولی دوباره عمه خانم دستور رو صادر کرد. 

- رضا می ریم خونه ی پدرت. هستی هم امشب میاد اونجا؛ صلاح نیست شب با این حال تنها باشه. 

هستی که تقریبا فهمیده بود دستور حکومتی صادر شده؛ بغض کرده بود. 

- ولی من می خوام برم خونه ی خودم. حالم خوبه. 

- اگه نصفه شب یه لیوان آب بخوای کسی نیست بده دستت. غذا هم که انگار توی برنامت نیست. آخه مگه می شه آدم بیست و چهار ساعت چیزی نخوره؟ می خوای خودت رو بکشی؟ 

اشک های هستی بی صدا شروع به پایین اومدن کردند. عمه خانم که کنار هستی، عقب ماشین نشسته بود، متوجه ی گریه کردن هستی شد. 

- چیه مادر جون؟ از ما می ترسی؟ تو اگه حواست به خودت بود، توی این دو روز هی سر و کارت به دکتر نمی افتاد، به خاطر ناراحتی حتی یه لقمه نخوردی. مگه می خوای خودت رو بکشی؟ تو بری خونه، ما تا صبح هزار فکر می کنیم. رضا بچم هم که دیگه بدتر. ما مسئولیت داریم در قبال تو.

- شما هیج مسئولیتی ندارین. مگه شما از اصل قضیه خبر ندارین؟ اینا همش فورمالیته است. مسئولیتی در کار نیست. آقای فرهادی شما بگین بهشون قضیه چیه. 

- اولا آقای فرهادی شوهر مهین خانمه، که الانم خونست. این شازده پسر رضا است. بعدم به رضا متویل نشو؛ رضا خودش روی حرف من حرف نمی زنه. حالا هم اشکات رو پاک کن عزیزم. مهین جون شما یه چیزی بگو. 

- والا من می ترسم یه چیزی بگم بدتر بشه. من صبح خیلی شوکه و عصبانی بودم؛ فکر کنم خیلی خوب با هم برخورد نداشتیم. 

رسیدن خونه. هستی حس می کرد گیر افتاده؛ انگار اختیار زندگیش از دستش در اومده؛ حس بدی داشت. قبل از رسیدن به خونه عمه خانم زنگ زده بود و آزی و رز رو فرستاده بود برن. احتمال می داد برخوردهای اون ها و عکس العملشون کمکی به اوضاع نکنه. 

وارد حیاط که شدند پدر رضا اومد استقبال؛ سلام و علیک کوتاهی بین اون ها رد و بدل شد؛ حال هستی رو پرسید و دعوت کرد برن داخل. 

با ورود به خونه، هستی بهتر علت قشون کشی مادر و عمه ی رضا و حرف های صبح مادر رضا رو می فهمید. بزرگی خونه و در و دیوارهاش، توی یه نظر به هستی آلارم داد که قضیه چیه. این خانواده خیلی پولدار به نظر می رسیدند؛ همین بود که مامانش صبح فکر می کرد هستی تور پهن کرده و ...

خونه زندگی رضا معمولی بود. یه زندگی شیک و امروزی؛ ولی نه مبل های آنچنانی، نه فرش های ابریشمی، نه تابلوهای چنین و چنان، نه بوفه های پر از نقره و کریستال، یا تابلو فرش های چهار متری. ماشین رضا هم یه 206 بود که نشانی از پولداری نیست. 

این افکار رو پس زد تا شاید بتونه منظور این دو تا زن، از کشوندنش به این خونه رو درک کنه. آیا قدرت نمایی مالیه؟ می خوان بگن پسرشون فک و فامیل داره، تورت رو جمع کن یا نمی دونم چی. 

پدر رضا از زن های این فامیل خونسردتر به نظر می رسید. بیشتر از یه حال و احوال کردن با هستی حرفی نزد و چقدر هستی ممنون این قضیه بود. 

میز غذا آماده شد. رضا می دونست هستی چشه که دستاش رو توی هم می پیچونه. سریع رفت دستمال مرطوب آورد تا هستی قبل از غذا دستاش رو پاک کنه؛ چون می دونست هستی الان روش نمی شه از اون بخواد تا دم دستشویی همراهیش کنه؛ اونم جلوی چند جفت چشم. 

هستی تشکری کرد و دستمال رو گرفت. کمی سوپ جو خورد؛ ولی فکر اینکه بتونه یه بشقاب پر از برنج و مرغ رو بخوره؛ اونم توی این وضعیتی که هم راه گلوش سد بود و هم زیر نگاه بقیه بود؛ غیر ممکن بود. 

حرف های رد و بدل شده، همه حرف های عادی بودند و اصلا حول و حوش هستی و رضا نبود. هستی فکر می کرد دیشب چقدر نالیده و گلایه کرده بود از خدا؛ ولی اوضاع امشب به مراتب بدتر شده. توی دلش گفت خدایا شکرت، خواهش می کنم این سیر نزولی رو متوقف کن؛ دیکه دلم نمی خواد فردا اوضاعم از امروز بدتر بشه. 

عمه خانم بلافاصله عزم خواب کرد. از رضا خواست کمک کنه هستی با آسانسور بیرون ساختمان، بیاد طبقه بالا سمت اتاق خواب ها. قبل از اینکه آسانسور به بالا بره، رضا از فرصت استفاده کرد؛ دو تا قضیه بود که باید راجع بهش با هستی حرف می زد. 

- من واقعا بابت این وضعیت متاسفم. می دونم داری اذیت می شی؛ ولی قول می دم فردا هر طور شده ببرمت خونه. چیزی نمی خوای بگی؟ 

- باشه ممنون. 

- من نمی خواستم این طوری بشه؛ قرار نبود کسی بفهمه؛ من از بابت حرف های صبح مامان عذر می خوام. 

- من مگه چیزی گفتم؟ نه تقصیر شماست نه مامانتون، مشکل از شانس منه. 

- این چه حرفیه؟ بس کن. 

- می شه بریم بالا؟ 

- آره، به ثریا خانم گفتم لحاف و ملحفه و بالش نو واست بیاره. باور کن کسی روشون نخوابیده. اینجا ما معمولا مهمون نداریم؛ فقط عمه و خانم جون و دختران، که هر کدوم اتاق خودشون رو دارند و از اتاق دیگه ای استفاده نمی کنند. 

- باشه ممنون. 

می خواست دکمه رو بزنه که یاد موضوع اصلی افتاد. 

- هستی اون ماشینی که داشت می زد بهت، از عمد این کار رو کرد؟ 

- نه. 

- مطمئنی؟ 

- آره. 

- ندیدی کی بود؟ 

- نه سرم پایین بود. متوجه نشدم. 

- ماشینش چی بود؟ زانتیا نبود؟ 

- نمی دونم، ندیدم. 

- امروز برهانی رو ندیدی؟ 

- نه.

وقتی رسیدند بالا، عمه خانم یه تیکه ی جانانه خرج رضا کرد. 

- عمه جون اگه قرار بود این قدر این دختر با این پا معطل بشه؛ از راه پله می آوردمش. صبح شد. 

رضا حرفی نزد؛ شب بخیر گفت و رفت سمت اتاق خودش. 

ثریا خانوم ساک لحاف و بالش به دست اومد تو. 

- ثریا اینا چیه؟ 

- آقا رضا گفتن واسه ی خانم لحاف نو بیارم. 

- وا مگه اینا کثیفه؟ 

- نمی دونم والا. 

عمه تشک رو روی زمین انداخت و آماده ی خواب شد. 

- شما بیاین بالا روی تخت، من روی زمین می خوابم. 

- نه مادر راحت باش؛ من همشه روی زمین می خوابم. زیر بدنم باید سفت باشه، وگرنه کمر درد می گیرم. 

هستی آماده ی خواب بود، ولی با مانتو و مقنعه از سر کار اومده بود. می مرد هم این طوری نمی رفت توی رختخواب. عمه تازه یادش افتاد که چرا این دختر مثل طلبکارا دم در ایستاده. 

- عجب حواسی دارم من. ثریا واست لباس راحتی گذاشته توی کمد. بذار بهت بدم. 

- خودم بر می دارم.

- نه، تو هر یه قدمی که کمتر برداری، واست بهتره دختر جون. 

عمه رفت سمت دستشویی. 

هستی هم سریع شروع کرد به عوض کردن لباساش. یه لباس خواب سفید آستین بلند سفید؛ با دامن بلند که تا روی پا می رسید. هستی موهاش رو باز کرد. کمی سرش رو ماساژ داد و دوباره سعی کرد موهاش رو آزاد ببافه، که صبح موهاش زیادی آشفته نباشه. 

نیاز داشت بره دستشویی و خدا رو شکر که توی اتاق بود؛ وگرنه نمی دونست چقدر باید با این پا جا به جا می شد. همین که عمه از دستشویی اومد بیرون؛ هستی از لبه ی تخت بلند شد که بره. عمه سرش رو آورد بالا که هستی رو دید. 

عمه خواست حرفی بزنه ولی پشیمون شد و راه رو واسه ی هستی باز کرد. 

هستی یک ساعتی دنده به دنده شد تا بالاخره؛ مغزش از افکار مختلفی که توی سرش می چرخید خسته شد و خواب رسید. 

عمه خانم از خواب پرید. چند دقیقه ای بود که هی یه صدایی آزارش می داد. بالاخره به خواب غلبه کرد و چشماش رو باز کرد. صدای ناله می شنید. یه دفعه یاد هستی افتاد؛ چراغ رو روشن کرد و دید داره ناله می کنه و یه چیزهایی زمزمه وار می گه. بلند شد رفت مهین رو صدا زد. مهین خواست هستی رو صدا بزنه، ولی بهتر دید بره یه مسکن واسه ی هستی بیاره؛ فکر می کرد احتمالا درد پاش توی خواب زیاد شده. 

آروم صداش زدند؛ هستی با ترس از خواب پرید. 

- نترس عزیزم پات درد می کنه؟ 

هستی گیج بود. مهین دستی به پاش زد که آخش هوا رفت. احتمال دادن همون پاش باشه. مسکن رو به هستی دادند. هستی درکی از موقعیت نداشت، هنوز هوشیار نبود. قرص رو خورد و دوباره چشماش رو بست. اون دو تا هم به خواب برگشتند. عمه متوجه نشد چقدر گذشت که دوباره صدایی بیدارش کرد. این بار وقتی چراغ رو روشن کرد؛ هستی رو دید که روی تخت دمر خوابیده و پاهاش رو توی دلش جمع کرده و سنگین نفس می کشه. صداش زد ولی جوابی نشنید. کمی ترسید. دوباره رفت سراغ مهین؛ این بار فرهادی هم با زنش اومد توی اتاق. هستی رو برگردوند؛ یه لحظه ترسیدند؛ رنگش دیگه سفید نبود. 

مهین رو به شوهرش گفت، بره زود رضا رو خبر کنه ببینن چکار کنن. 

رضا با صدا زدن بابا از جاش بلند شد. به محض اینکه معنی حرف های پدرش واسش معلوم و هوشیار شد؛ سریع رفت سمت اتاق عمه. مامانش لیوان آب به دست داشت می رفت سمت اتاق. 

- نه مامان آب نه؛ ممکنه بپره توی گلوش. تا رسید دید عمه هستی رو نشونده نگه داشته؛ دست هستی روی قفسه سینشه و به سختی نفس می کشه. 

سریع دست هستی رو کشید و بلندش کرد؛ سرش رو کشید توی بغلش و ازش خواست عجله نکنه؛ سه شماره نفس بگیره و توی سه شماره بده بیرون، خودشم دستش رو گذاشت پشتش و آروم از بالا به پایین حرکت می داد. 

- خوبه. آروم تر، بازم،بازم آروم تر. آفرین، بازم. یک دو سه، حالا دوباره. آره خوبه، بازم.

کم کم نفس هست عادی تر شد. بالاخره تونست دهنش رو باز کنه. 

- ممنون، خوبم. 

- خوب باشی؛ بازم ادامه بده. آروم آروم. 

تا اینکه دیگه مطمئن شد نفسش طبیعیه. بقیه فقط هاج و واج و با ترس این صحنه رو تماشا می کردند. وقتی خیالشون راحت شد؛ تازه نفس حبس شده توی سینه رو، راحت دادند بیرون. 

هستی بی حال نشست لب تخت. تازه چشمش سه نفری رو دید که مضطرب بهش زل زده بودند. 

- ببخشید نگرانتون کردم. من گفتم بهتره شب برم خونه، واسه همین بود؛ نمی خواستم باعث بی خوابی کسی بشم. 

عمه که تازه حالش جا اومده بود با غیظ گفت:

- می رفتی خونه تک و تنها، کی به دادت می رسید؟ خوب شد کشوندمت اینجا. رضا عمه یا بیا همین اتاق بخواب یا هستی رو ببر اتاق خودت. اگه من یکم خوابم سنگین تر بود که این دختر از دست می رفت. 

مهین هم با اطمینان از اینکه اوضاع الان خوبه از اتاق بیرون رفت و شوهرش هم به دنبالش روانه شد. هستی به عمه اطمینان داد که حالش خوبه؛ ولی عمه دیگه حرفش رو زده بود. 

رضا در اتاق رو بست و کمک کرد هستی کمی آب بخوره و دراز بکشه؛ و از سمت دیگه رفت روی تخت دراز کشید. لحاف رو روی هستی مرتب کرد و سعی کرد به خواب بره. هیچ حرفی رد و بدل نشد. ولی صدای نفس های هستی رو می شنید که نشون می داد بیداره. نمی دونست چقدر گذشته که عمه خانم بلند شد و بالش و لحافش رو برداشت و از اتاق رفت بیرون. 

رضا کلافه شده بود؛ امشب هستی تقریبا بهش محل نگذاشته بود. می دونست حرف هایی که صبح مامانش زده بود خیلی بی انصافی بود، ولی خودش اذعان کرده بود که این عکس العمل طبیعی بوده. 

- بیداری؟ 

هستی جوابی نداد. ولی رضا مطمئن بود که بیداره. 

- می دونم بیداری. بابت اتفاقات امروز من واقعا متاسفم. 

ولی هستی حرفی نمی زد. حرفی نداشت که بزنه. 

- فردا کلاس داری؟ 

ولی بازم جوابی نیومد. دیگه داشت عصبی می شد. درسته که توی خونه حرف مامان و عمه خانم حرف آخر بود؛ ولی این خصیصه توی ذات این خانواده بود. عادت نداشتند کسی به حرفشون گوش نده. توی محیط کار حتی مجبور شده بود منشی مرد استخدام کنه، چون خانم ها سر یک ماه قهر می کردند و می رفتند؛ یا هر روز اشکشون روان بود. 

بلند شد نشست. عصبانیت توی صداش مشخص بود. 

- هستی من دارم با تو حرف می زنم؛ می دونم بیداری. 

هستی بیدار بود ولی دلش نمی خواست حرف بزنه. اتفاقات این دو روز واسش زنگ خطر بود. می دید چطوری اختیار زندگیش داره از دستش در میاد. چیزی که توی شخصیتش نبود. عادت داشت خودش تصمیم بگیره واسه ی زندگیش؛ لااقل توی این هفت سال این جوری بود. 

با داد بعدی که رضا زد؛ بی اختیار پا شد نشست. 

- خواهش می کنم یواش. همه رو زابرا می کنی. من دیگه روم نمی شه توی چشمشون نگاه کنم. 

رضا فهمید که خیلی تند رفته؛ تن صداش رو آورد پایین. 

- من بابت همه ی اتفاقات افتاده معذرت می خوام. 

- اتفاقات دیروز تقصیر شما نبود، نیاز به عذر خواهی نیست. ولی دقیقا از دیشب که من رو مجبور کردین بیام خونه ی شما همه چیز تقصیر شماست؛ اگه این کار رو نکرده بودین، الان همه چیز مرتب بود و توی این شرایط نبودیم. 

- هستی من دارم به حافظه ی تو شک می کنم؛ اصلا یادت میاد دیشب تا صبح چه حالی بودی؟ امشب رو چی؟ این که هنوز نیم ساعت از روش نرفته. 

- اون مشکل منه؛ خودم یه کاریش می کردم. 

- دیدم این چند بار چطور نفست رو راحت برگردوندی. می خوای خودت رو بکشی؟ 

- مهم نیست؛ بالاخره هر کسی یه وقتی می میره؛ دیر و زودش اصلا مهم نیست. 

- دارم به سلامت عقل و روحت شک می کنم. 

- پس این دیوونه رو فردا صبح زود تا بقیه بیدار نشدن برسون خونش. 

- اون وقت جواب عمه و مامان رو چی بدم؟ 

- مطمئن باش اون ها هم خوشحال می شن که زودتر این قضیه تموم بشه. بعدم تو قول دادی من رو فردا ببری خونه. 

- قول دادم، ولی همین الان قولم رو پس می گیرم. 

- خواهش می کنم؛ من نمی خوام فردا اینجا بمونم. 

- حالا تا فردا. فعلا بخواب؛ ساعت داره دو می شه. در ضمن فردا صبح به آموزشگاه زنگ بزن بگو فعلا تا یه مدتی نمی تونی بری. 

- واسه چی؟ 

- نمی دونم، به پات یه نگاه بنداز. 

- تا فردا خوب می شه. بعدم نمی تونم؛ باید چهل و هشت ساعت قبل خبر بدم تا یکی رو بتونن به جام بذارن. 

- به هر حال تو بگو؛ شاید بتونن سریع کسی رو پیدا کنن. 

- به فرض کسی پیدا بشه؛ خیلی بتونه دو جلسه بره سر کلاسام؛ همه خودشون کلاس دارن. هستی دیگه داشت از این بحث کلافه می شد. ترجیح داد حرف رو تموم کنه. داراز کشید. رضا هم بی حرف دراز کشید. 

صبح هستی با صدای تقه های در؛ از جا پرید. نمی دونست کجاست؟ ساعت چنده؟ 

تکون ناگهانی هستی رضا رو هم پروند. با بلند شدن رضا، هستی تازه به خودش اومد که کجاست؛ ولی نمی دونست چکار کنه. رضا هم هنوز گیج بود. به زور گفت:

- کیه؟ 

- رضا جان آزی هستم. 

رضا یه نگاهی به هستی کرد؛ نمی دونست چی بگه. 

- بیا تو. 

ولی هنوز در کامل باز نشده بود، که صدای عمه در اومد. 

- آزی تو خجالت نمی کشی؟ خودت رو روسوندی بالا که چی؟ مگه نگفتم بمون پایین رضا خودش میاد. 

- چرا عمه، ولی شما که می دونین رضا زیادی بخوابه سرش درد می گیره؛ بعدم بابا گفت رضا گفته امروز حتما باید بره شرکت، می خوام بیدارش کنم. ساعت نزدیک نه صبحه. 

- بیا برو دختر، خجالت بکش. 

ولی آزی خندون پرید توی اتاق. 

- همگی سلام. 

هستی بی حرکت نشسته بود توی اتاق. آزی در وو بست و اومد جلو. جواب سلامی نگرفت؛ ولی با دیدن قیافه های خواب آلود، فهمید شوکه کرده هر دو رو. 

- سلام رضا، خوبی عزیزم؟ شمام که دیگه هستی رضای مایی. خوشبختم. 

هستی هنوز مات نشسته بود.

- می خواین برم بعد بیام؟ 

رضا تازه دهنش باز شد. 

- سلام، نه. خوبی تو؟ آیدین خوبه؟ 

- آره؛ دیشب که به زور ما رو دک کردند، ولی بچم دلش آب شد؛ می خواست دایی و زنداییش رو ببینیه؛ اینه که ما از هفت و نیم صبح اینجاییم. رز هم اومده. اومدم بگم من توی جبهه ی رضام. هر طوری می خواد بشه، من تو روی همه واستون می ایستم. روی من حساب کنین. 

رضا و هستی گیج بودند. هستی قضیه رو گرفت. رضا هم. 

هستی صداش در اومد:

- ممنون ولی مثل اینکه دچار سوتفاهم شدین. دعوایی در کار نیست؛ کسی با ما کاری نداره. منم امروز زحمت رو کم می کنم. 

- یعنی چی؟ رضا واقعا این طوریه؟ من که باورم نمی شه. واقعا اون چیزهایی که مامان می گفت راسته؟ یعنی ... من فکر کردم ... یعنی فکر کردم که می خواستی مامان این ها رو توی عمل انجام شده بذاری. 

رضا کلافه شده بود. 

- آزی من چرا باید این کار رو بکنم؟ من اگه چنین آدمی بودم که ...

حرفش رو خورد. آزی از یه طرف نگاه به زن و شوهری می کرد که ظاهرا شب رو با هم صبح کردن؛ و از طرفی رضا روی حرف هایی صحه می گذاشت که واقعیت داشتنشون یعنی هیچ، هیچ هیچ. 

نمی دونست چرا دلش می خواست حدس خودش درست باشه. درست باشه که لااقل بعد از ده سال، خاطرات اون برادر سرحال و شادش زنده بشه؛ همون رضای بچگی، نه اینی که دایم سر کاره و به زور هفته ای یک بار می شه فارغ پیداش کرد. 

آزی وا رفت. یه عذر خواهی کرد و از اتاق رفت بیرون.

هستی حس می کرد هر لحظه موندن توی اون خونه؛ داره قضیه رو کشدارتر می کنه. رضا سریع رفت اتاق خودش و از هستی هم خواست آماده ی رفتن بشه. باید امروز می رفت سر کار؛ همین طوری هم کلی اوضاع بهم ریخته بود. ولی نمی تونست هستی رو بسپره دست خانم ها؛ اگر هر کسی هم حرفی نمی زد، مطمئن بود کسی زبون رز رو نمی تونه کنترل کنه. 

از آسانسور اومدن بیرون. اگه جرات داشت بی خداحافظی از خونه می رفتند؛ ولی می دونست که شدنی نیست. با هم وارد سالن شدند؛ صدای در و سلام رضا و هستی سر همه رو به سمت در سالن کشوند. رضا دیگه دلش می خواست از دست این زن ها داد بزنه. کی خانوم جون رو کشونده اینجا؟ 

- سلام عزیزم، چرا سری به من نمی زنی؟ دخترم بیا جلو ببینمت. 

- سلام خانوم جون، یه کم گرفتارم، میام خدمتتون ایشالا. 

هستی هم کمی جلو رفت و آروم یه سلام اختصاصی به خانم بزرگ کرد. 

- مادر رضا صبحانه نخورده کجا؟ 

- مامان خیلی کار دارم؛ سر کار می خورم. 

- این دختر رو کجا گشنه و تشنه می کشونی؟

«وای عمه خانوم دوباره شروع کرد.»

- عمه با اجازتون، هستی هم کار داره؛ می رسونمش خونه. خودم هم خیلی دیرم شده. 

هستی قبل از اینکه حرف دیگه ای زده بشه، رفت نزدیک مهین خانم و عمه خانم. 

- بابت دیشب ببخشید؛ بد خوابتون کردم. با اجازه.

و با یه خداخافظی کلی به سمت در رفت. رضا هم به تبعیت از هستی رفت سمت در و با هم از در بیرون رفتند. هیچ کدوم باور نداشتند که به همین راحتی تونستند از خونه بیرون بیان. 

رضا هنوزم هم از رفتار شب گذشته ی هستی دلخور بود. و هستی نیز. هیچ کدوم حرفی نمی زدند. دم در خونه با هم پیاده شدند. بی حرف با هم دیگه تا بالا رفتند؛ رضا هم تا داخل آپارتمان، با هستی رفت. 

- امروز جایی می خوای بری؟ 

- نه؛ فقط کلاس عصرم هست. 

- گوشیت رو روشن بذار بتونم باهات تماس بگیرم. 

- باشه. 

هستی گوشیش رو از توی کیفش در آورد. به محض روشن شدن گوشی، رضا بی حرف به سمت در رفت. هنوز در رو کامل نبسته بود که صدای کلیک اس ام اس گوشی هستی بلند شد. نه یه بار، شاید بیست بار؛ به طوری که رضا دهنه ی در رو ول کرد و برگشت داخل. هستی هم که هنوز نتونسته بود اس ام اس ها رو باز کنه، شوک بود. هنوز اولی رو اوکی نکرده بود اس ام اس بعدی می رسید. خیلی مشکوک بود. 

- کی این همه اس ام اس داده؟ 

- نمی دونم، الان می بینم. 

ولی رضا امون نداد، فوری گوشی رو از دست هستی کشید. 

لیست اس ام اس ها رو دید؛ همه با نام آشغال عوضی سیو شده بودند. 

دونه دونه و عصبی بازشون کرد. هستی که خودشم شوک بود؛ جایی واسه ی اعتراض به رضا نمی دید، که چرا گوشی رو از دستش کشیده بود. 

ده تا از اس ام اس ها مال اعلام میس کال بود؛ ولی توی ده تای بعدی چیزهایی می دید که رگ گردنش زده بود بیرون. گوشی رو پرت کرد روی مبل. 

- دیشب این پسره ی آشغال می خواسته بزنه بهت؟ 

هستی لال شده بود. زانتیا رو دیده بود، ولی واقعا متوجه ی سر نشین نشده بود؛ چون اصلا سرش بالا نبود. 

- من کسی رو ندیدم، سرم پایین بود. 

- راستش رو بگو. 

- من واقعا کسی رو ندیدم. 

هستی رفت سمت گوشیش، نمی دونست چی بوده که رضا رو از کوره به در برده. ولی رضا از خونه رفت بیرون و به جای زنگ؛ با لگد به در خونه ی برهانی کوبید. هستی هم دوید طرف در. خواهر حمید با وحشت در رو بازکرده بود. 

- خانم داداش بی غیرتتون منزل نیستند که شما در رو باز می کنین؟ 

- چی شده آقا؟ به چه حقی این جوری در می زنین؟ دادشم رفته سر کار. 

- خانم برو وسایل خونت رو جمع کن از اینجا برو؛ وگرنه خودم خونه رو سر تو و دادشت خراب می کنم. منتظر دادشت هم نمون، گور خودشو کنده. دیشب از عمد می خواسته بزنه به این خانم. یه ترتیبی می دم بری زندان ملاقاتش. 

خواهر برهانی داشت پس می افتاد. 

- این حرف ها دروغه. این خانم داره واستون بازار داغی می کنه. حمید کاری به کارشون نداره؛ دیگه نداره. لیاقت دادش من رو نداشت. حالا اونم جوونه، ناراحت شده؛ یک کاری ناپخته کرده. ولی وقتی دیگه مطمئن شد هستی شوهر کرده، گفت دیگه تموم شد. 

- سلام برسونین بهشون، بگین می کشونمش دادگاه به جرم اقدام به قتل عمد. 

هستی هنوز هاج و واج بود. رضا اومد تو و در رو بست. 

- وسایلت رو جمع می کنی، هر چی واسه ی دو سه هفته لازمت می شه. 

- واسه چی؟ 

- اس ام اس های این بی ناموس رو بخونی می فهمی. 

انگار این رضا اون رضای قبل نبود. چقدر الفاظش عوض شده، هستی ترسیده بود. 

- هستی رو حرف من حرف نمی زنی. من الان کرم؛ فقط می گی چشم. 

هستی بغضش گرفته بود. نمی دونست چکار کنه. کجا قراره بره؟ این دیگه چه وضعیه؟ جرات اینکه بره سراغ گوشیش رو نداشت. 

رفت توی اتاق. مستاصل ایستاده بود که صدای حرف زدن رضا رو از توی اون اتاق شنید. 

- شما فقط شکایتنامه رو تنظیم کن؛ من خودم هستی رو بذارم خونه میام کلانتری. 

فهیمد که الان بعید بتونه نظر رضا رو عوض کنه؛ و بدتر از اون این که اصلا نمی دونست واقعا چی شده. 

چمدون دم دست نداشت؛ همه توی انباری بودند. از اتاق اومد بیرون. 

- من ساک ندارم دم دست، توی زیر زمین گذاشتم. 

رضا یه کم آروم تر شده بود.

- باشه هر چی لازم داری بذار روی تخت؛ خودم بعد از ظهر چمدون میارم واست. 

هستی دوباره برگشت توی اتاق. نمی دونست چی لازم داره؛ اصلا کجا داره می ره. 

رضا اومد توی اتاق؛ دید هستی هنوز گیج می زنه. 

- خیلی خب، واسه ی امروز و امشبت یه چند دست لباس بردار، حوله و وسایل حمومت هم پایینه. اگه پول و سند و طلا هم داری، بردار بیار؛ سر راه می برم می ذارم گاوصندوق شرکت. 

- کجا می ریم؟ 

- نمی دونم، بذار با مامان حرف بزنم؛ شاید اونجا یا خونه ی خانم بزرگ یا عمه؛ نمی دونم، بذار فکر کنم. 

دو تا ساک بزرگ آماده کرد؛ باکس طلاها و سند خونه رو هم داد دست رضا. موبایلش رو برداشت و راه افتاد. 

توی راه محبی زنگ زد و با رضا حرف زد. باز آمپرش رفت بالا. 

هستی هم که جرات حرف زدن نداشت. یه دفعه یاد گوشیش افتاد؛ شاید از توی اون بفهمه چه خبره. تا خواست اولین اس ام اس رو بخونه، گوشی از دستش در اومد. 

- لازم نیست این ها رو بخونی. 

- چرا؟ چی نوشته؟ چرا این قدر عصبانی هستی؟ 

- آشغال خودش می خواسته بزنه بهت. تهدید کرده. 

چیزهایی که نوشته رو فکر نکنم یه آدم مست پستم توی عالم مستی به زنش بگه. گوشیت بمونه، باید ببرم کلانتری. 

هستی فهمید که نمی تونه به گوشیش دست بزنه. 

رضا یه گوشه نگه داشت و از ماشین پیاده شد. چند دقیقه ای با تلفن مشغول شد. بعد هم برگشت توی ماشین و فقط یه کلمه حرف زد. 

- می ریم خونه ی بابا.

تا خونه دیگه صحبتی رد و بدل نشد. 

به محض ورود به ساختمان همه تقریبا اومدند دم در، آقای فرهادی نبود؛ ولی دخترا، عمه، خانم جون و مهین همه اونجا بودند. می دونستند بچه ها قراره برگردند؛ ولی جز سلام و علیک حرف دیگه ای رد و بدل نشد. 

خانم جون که دید جو سنگینه، هستی رو مخاطب قرار داد. 

- بیا عزیزم، صبحی که فرصت نشد ما درست تو رو ببینیم، بیا بشین، رضا هم که باید بره کار داره. بیا مادر غریبی نکن.

کسی این وسط نگاه خصمانه ای نداشت جز رز، که با موشکافی داشت هستی رو ورانداز می کرد. 

آزی اومد جلو. 

- خانم جون بذارین من کمک کنم برن بالا لباس عوض کنن، بعد میایم تا شب خدمت شما. 

- برین مادر. 

رضا بدون اینکه خطاب به شخص خاصی رو کنه، خدا حافظی کرد و سریع رفت. 

مهین جون که خیلی اطمینانی به پرحرفی های آزی نداشت، به حرف اومد. 

- تو برو به ثریا یه کمکی کن صبحانه بیارین؛ این دختر دیشب تا حالا چیزی نخورده. من خودم باهاش می رم. 

وسایل هستی رو گذاشتند توی اتاق رضا. هستی زبونش قفل شده بود، همیشه فکر می کرد آدم زبون داریه، ولی الان اصلا زبونش یاری نمی کرد. به هر زحمتی بود دهنش رو باز کرد. 

- می شه ما کمی حرف بزنیم. 

- باشه عزیزم بگو، من می شنوم. 

- راستش من بابت این وضعیت پیش اومده خیلی متاسفم. اصلا انگار همه چیز از دستم خارج شده. از جمعه تا حالا مرتب اتفاقاتی افتاده که واقعا نمی دونم چی بگم. دیشب تا حالا هم که مزاحم شمام. 

- چه مزاحمتی، واسه ی اینجا بودن معذب نباش. 

- ممنون ولی ... 

- ولی نداره. 

- می خواستم بگم من قصد نداشتم بیام، ولی آقای فرهادی خیلی عصبانی بود. امروز اصلا من جرات نکردم حرفی بزنم. من حتی دقیقا نمی دونم چه اتفاقی قراره بیفته. نمی دونم، نمی دونم چه خبره. 

- هیچ خبری نیست. رضا خودش حواسش به همه چیز هست، تو نگران نباش. اینجا می مونی تا وضعیت خونت مشخص بشه. رضا گفت واسش می سپره مشتری پیدا بشه. دیگه هم فکرش رو نکن. پات چطوره؟ 

- خوبه. 

- لباس بپوش بریم پایین. 

قبل از بیرون رفتن بی هوا برگشت سمت هستی. 

- می دونم سوال نا به جاییه. ولی می خوام بدونم رابطتون با رضا تا چه حدیه؟ یعنی می دونی؟ من نگرانم. 

هستی تا ته خط این مهربونی ها رو خوند. 

- نگران نباشین، ما رابطه ی نگران کننده ای نداریم. اگه بتونین شناسنامه و قباله رو به من بدین، من خودم تا ساعت اداری تموم نشده اقدام می کنم. 

- مهریت هر چی باشه خودم دو برابرش رو می دم عزیزم. 

- نگران نباشید، دو دقیقه ای می تونین جورش کنین؛ دو تا شاخه گله که توی باغچه ی خونتون هست؛ با دو تا شاخه نبات، که اونم سریع ثریا خانم می تونه از قندون دم دستش بیاره. 

- از من ناراحت نشو. رضا پاره ی تنمه؛ من یه بار یه اشتباهی کردم که ده سال بچم رو از زندگی انداخت. رضا از ما بریده، به اندازه ی همون ده سال. غرق کار کرده خودشو. اینم که روی حرفمون حرفی نمی زنه از احترامه نه از ترس. توی این ده سال جرات اینکه واسش پا جلو بذارم رو نداشتم؛ هر بار یه زمزمه ای کردیم رفت تا یک ماه پا اینجا نذاشت. از زن ها بریده؛ نه نگاهی نه توجهی؛ اصلا نمی دونم چرا اینا رو می گم. حرفم اینه که حالا امیدوار شدم به اینکه می شه باز برش گردوند. حالا که تو رو حمایت کرده، میاره و می بره؛ هواتو داره؛ دیروز صبح که اومدم توی اتاق؛ امروز که فهمیدم شب پیشت مونده؛ دوری نکرده؛ ته دلم روشنه. شاید بشه دوباره به زندگی برگرده؛ دوباره قهقه بزنه؛ مهمونی بده؛ بره کوه. دلم داره می ترکه. 

- بهتر بود نمی گذاشتین دور و بری ها از این قضیه با خبر بشن. 

- نگران این ها نیستم. این هایی که می بینی، همشون خیر خواه رضا هستن. دل نگرانشون نیستم. حلالم کن، چیزی که توی دلم هست رو، نمی تونم نگه دارم. 

- خواهش می کنم. 

مهین بیرون رفت تا هستی آماده بشه. هستی لب تخت نشست. چقدر حرف هایی که شنیده بود واسش سنگین بود؛ اینکه همه بهش لبخند می زنن چون خوشحال شدن که پسر تارک دنیاشون داره با دنیا آشتی می کنه. این که وسیله شده بود. یاد حرف های دیروز مادر و پسر توی اتاق افتاد؛ مارینه ای که می شد حدس زد از حرف های مهین خانم، که مسلمون نبوده، عشقی که این مادر نگذاشته به انجام برسه. این حرف ها به اون مربوط نمی شد. به فکر اوضاع خودش افتاد. 

تو این دور روز اونم هر لحظه به این فکر می کرد که این قضیه رو تموم کنه. چرا همه فکر می کنن هستی قراره نره؟ مگه هر کس تنهاست، مترصد فرصته تا خوش رو به دیگران بچسبونه. مگه اصلا هستی می دونست رضا از چه خانواده ای هست؟ مگه هستی اگه می می خواست نمی تونست مردی رو پیدا کنه؟ مگه کم پیش اومده بود که پسرهایی از خانواده های خوب خواهان هستی باشند، چه تو دانشگاه، چه تو محیط کار. مگه غیر از این بود که خودش با اسم نامزد داشتن و حلقه ی مصلحتی به دست کردن همه رو رونده بود. مردهایی که خیلی هاشون قیافه های جذابی داشتند؛ قیافه هایی که خیلی از دخترا به این راحتی ازشون نمی گذرند. یه لحظه یاد رضا افتاد. اصلا رضا خوشگل بود؟ چه خنده دار بود که هستی توی این دو روز به این قضیه فکر نکرده بود. اگه می خواست به رضا نمره بده، از صد شاید شصت می داد. قد بلندی داشت، چشم و ابرو مشکی، پوست گندمی، یه قیافه ی مردونه ب عادی. نه زشت، نه زیبا. 

بار اولی نبود که زمونه کمر به تحقیرش بسته بود. تصمیمش رو گرفته بود؛ مثل همونی که هفت سال پیش گرفت. که کم نیاره؛ که نذاره کسی کاری که زمونه باهاش کرده رو بکنه. نذاره خردش کنن.

به ساک لباس هاش نگاه کرد؛ یه کت و شلوار توسی آورده بود که بتونه جلوی مردهای این خونه بپوشه. حتی نمی دونست باید روسری هم سر کنه یا نه. نمی دونست آدم های این خونه چطورین؛ تا اینجا همه لباس راحت به تن داشتند؛ ولی خوب نامحرمی نبود که بتونه بدونه رفتارشون چطوریه. یادش اومد که مهم نیست اون ها چطورن؛ هستی اعتقادی به روسری نداشت، پس اگه اون ها دارن، مشکل خودشونه. 

تازه یادش افتاد صبح نتونسته موهاش رو مرتب کنه. لباسش رو مرتب کرد؛ موهاش رو هم به سختی جمع و جور کرد؛ ولی ساده رهاشون نکرد، انگار لج کرده بود. موهای جلوی سرش رو کج از روی پیشونی برد کنار گوشش؛ بقیه ی موها رو هم کشید و به پشت برد؛ یه تابی به موهاش داد و برگردند بالا؛ با کلیپس روی سرش فیکس کرد و گذاشت موها از روی کلیپس آبشاری برگردند پایین. دلش می خواست یه رژ قرمز هم بزنه؛ توی کیفش رو نگاه کرد، ولی یادش اومد که از کشوی دراور چیزی نیاورده. توی کیفش فقط یه برق لب بود؛ اون رو زد و آماده شد. یاد رو فرشی هاش افتاد؛ با خودش یه جفت کفش عروسکی سفید آورده بود که به پاش فشار نیاره. یاد طلاهاش افتاد که داده بود به رضا؛ از کارش پشیمون شد، ولی یادش اومد که جعبه ی گردنبند مرواریدش رو ته ساک گذاشته. گردنبند مروارید رو انداخت دور گردنش و گوشواره میخی های مرواریدش رو زد.

برگشت توی آینه. حالا حس بهتری داشت؛ لااقل خودش احساس اعتماد به نفس می کرد. به خودش نگاه دیگه ای انداخت و گفت:

- تو رو خدا چیزی گفتند اشکت در نیاد؛ الان وقتش نیست.

از در اتاق که اومد بیرون، مهین جون رو دید که از اتاق رو به رویی اومد بیرون. مهین یه لحظه برگشت به هستی نگاهی انداخت، ولی چیزی نگفت.

به خودش زیر لبی تلقین می کرد. 

- آرامشت رو حفظ کن، محکم باش؛ الان جای غش و ضعف نیست. 

وارد سالن شدند. مهین جون فرستادش سمت میز واسه ی صبحانه. 

- ممنون، ولی من گرسنه نیستم. 

- نکنه رژیم داری؟ 

- نه، اصلا. 

- پس شروع کن. 

- ممنون. 

بعد از صبحانه هستی از جاش بلند شد و رفت سمتی که خانم ها دور هم نشسته بودند. 

کنار عمه خانم یه جای خالی بود، بی تعارف نشست. 

آزی سعی کرد کمی جو رو عوض کنه، ولی خیلی موفق نبود. مهین خانم هم به اون ها پیوست. 

رز بحث رو دست گرفت. 

- خوب هستی جون شما نمی خوای یه کم ما رو با خودت آشنا کنی؟ ما چیز زیادی از شما نمی دونیم. 

- نمی دونم چی باید بگم؛ به هر حال من قرار نیست خیلی مزاحم شما باشم؛ فکر نمی کنم مسایل زندگی من برای شما جالب باشه. 

آزی پرید وسط:

- چی خوندی؟ 

- کامپیوتر. 

- جدی؟ کدوم دانشگاه. 

- یه بخشی رو دانشگاه صنعتی، یه بخشی رو هم دانشگاه چالمرز. 

- کجاست؟ 

- گتنبرگ سوئد. 

- آهان، چند سال اونجا بودی؟ 

- یه دو سالی شد.

- کی برگشتی؟ 

- دو ماهی هست. 

- نمی خوای برگردی؟ 

- هنوز تصمیم قطعی ندارم. 

رز دوباره کلام رو دست گرفت؛ ولی انگار بزرگ ترها ترجیح دادن وارد قضیه نشن و حرمت خودشون رو حفظ کنن. 

- شنیدم تنها هستین؛ پدر مادرتون خیلی وقته به رحمت خدا رفتند؟ 

دلش نمی خواست بحث به این سمت بره، ولی می دونست که فراری نیست. مهم ترین بخش زندگی هر کسی خانوادشه. 

- بله، مادرم هفت سال و پدرم هفده سال.

همه زیر لبی ابراز همدردی کردند. 

- خواهر برادری نداری؟ 

- چرا، دو تا خواهر دارم که کانادا زندگی می کنند. 

عمه خانم رو به هستی کرد. 

- مادر چرا نمی ری پیش اون ها؟ آخه تک و تنها موندی چکار؛ یا لااقل می رفتی پیش خاله ای، عمه ای، کسی. به چه اطمینانی توی این جامعه ی گرگ، توی اون آپارتمان تک و تنها موندی. 

هستی دیگه نمی دونست چطور قضیه رو دست بگیره. یه نفس عمیق کشید؛ نمی دونست چی بگه؛ انگار سوال عمه واقعا سوال بود و همه منتظر جواب. 

سوال بعدی رسید. 

- اگه یه موقع تک تنها توی خونه نفست بگیره، چکار می کنی مادر؟ 

- نه فقط تحت استرس که باشم این طوری می شم؛ و گرنه در حالت عادی مشکلی ندارم. 

- آدرس خونه ی یکی دو تا از آشناهات رو بده تا به محبی بگم به بنگاه بسپره، واسه ی خونه تا بشه نزدیک اون ها خونه پیدا کنه. 

هستی رو به مهین کرد. 

- من هیچ آشنایی ندارم. خونه ی جدیدم مهم نیست کجا باشه؛ فقط می خوام بی صدا اسباب کشی کنم. 

- یعنی هیچ کس رو نداری؟ مگه می شه؟ بالاخره فامیل دوری، نزدیکی!

هستی دیگه داشت کلافه می شد. سعی کرد عادی باشه و جواب رز رو بده. 

- من هیچ کس رو ندارم. من حتی پدر مادر واقعیم رو ندیدم؛ اون ها من رو قبل از مرگشون سپردن به کسایی که بیست سال از من مواظبت کردند؛ حالا فامیل های اون ها علاقه ای به فامیل بودن با من ندارند. از فامیل های پدر و مادر اصلیم هم خبری ندارم. 

ظاهرا قبل از اعدام یا نمی دونم مرگ پدر و مادرم اون ها مقیم خارج از کشور بودند؛ یا از وجود من بی خبرن یا علاقه ای به دیدن من ندارن. چیز دیگه ای در مورد من نیست که ارزش دونستن داشته باشه. 

همه هنوز توی شوک این حرف ها بودند. هستی نیومده بود که بمونه و دلیل نمی دید که بخواد خودش رو جا کنه. حرف هاش رو زد که به اون ها هم حالی کنه امیدی به موند نبسته که بترسه نا امید بشه. 

- من نگرانی شما و دلیل اینجا بودن همتون رو می دونم؛ همگی حق دارین. من برادری یا پسری ندارم، ولی فکر می کنم این همه هول و ولای شما رو می فهمم. حق می دم که نگران آقای فرهادی باشین؛ هر چند عادت ندارم اجازه بدم کسی بهم توهین کنه. می دونم موندن من ایجا صورت خوشی نداره و تصمیم به موندن هم ندارم. اگه تا از وقت اداری نرفته شناسنامه و قباله به دستم برسه، اقدامات قانونی رو به جریان میندازم. 

- قباله برای چی؟ مهریتون ور می دیم؛ نیاز به روند قانونی نداره. 

به جای اینکه به رز جواب بده به مهین خانم نگاه کرد. 

- نگران مهریه نباشین. واسه ی اقدام به طلاق قباله رو می خوام. 

مهین خانم هم که دید باید حرف بزنه دهنش باز شد. 

- رز خواهش می کنم این سوال ها رو تموم کن. شما هم همین طور؛ فعلا جایی نمی رین. 

رضا شما رو سپرده به ما؛ هر اقدامی هم لازم باشه خودش می کنه یا می سپره به محبی. 

خیلی خوب دخترا شما هم پاشین برین سر خونه زندگیتون. ظهر داره می شه؛ برین به ناهار درست کردن و کاراتون برسین. 

- عمه شما حرفی نداین؟ خانم جون؟ 

- مادرتون گفتنی ها رو گفت؛ بلند شین. اطلاعاتتون تکمیل شد؛ دیگه سوالی نمونده؟ برین به سلامت. 

خانم جون ظاهرا خیلی حرف نمی زد. بعد از رفتن دخترها بلند شد بره بالا و از هستی خواست همراهش بره. وارد اتاق که شدند نشست لبه ی تخت.

- بیا بشین مادر. 

- من راحتم بفرمایین. 

- بیا بشین مادر. باهات حرف دارم؛ طول می کشه. 

- بفرمایین. 

- از بچه ها ناراحت نشو. 

- نیستم، اون ها تا حدی حق دارن. 

- دیدی ناراحت شدی. حالا اینا رو ول کن ببینم؛ تو و رضا چه تصمیمی دارین؟ 

«خدایا نفر بعدی شروع کرد؛ انگار هر کدم باید جدا جدا بازخواست کنن منو.»

- ما تصمیم خاصی نداریم. قرار بود به محض آماده شدن شناسنامه ها واسه ی طلاق توافقی اقدام کنیم که الان آمادست. نگران مهریه هم نباشین؛ فقط یه شاخه نبات و یه شاخه گله. 

- مادر من حرف مهریه زدم؟ حرف من چیز دیگست؛ تو رضا رو چقدر می شناسی؟ 

- خیلی کم، حدود چهل و هشت ساعت. 

- چیزهایی که امروز گفتی رو می دونه؟ 

- نه.

- تو از اون چیزی می دونی؟ از گذشتش؟ 

- خیلی کم. مارینای مسیحی و مخالفت خانواده با ازدواج. همین قدر.

- خودش گفته؟ 

- نه مهین خانم. 

- می دونی بچم سی و پنج سالشه و تارک دنیا شده؟ 

- تا حدی شنیدم. می دونم حالا همه احساس می کنین عوض شده و می خواین تا دوباره تارک نشده واسش کسی رو پیدا کنین. باور کنین من نمی خوام خودم رو بهش ببندم؛ در اولین فرصت که آقای محبی اقدام کنند، این قضیه حل می شه. باور کنین اگه یه ساعت تنها باشم و بتونم درست فکر کنم؛ تا غروب نشده یه جا رو پیدا می کنم و می رم. مراحل قانونی رو هم که اگه طلاق توافقی باشه زود می شه فیصله داد. نگران نباشین.

- من کی اینو گفتم دخترم؛ من می خواستم بدونم ... 

هستی امون نداد خانم بزرگ سوالش رو بکنه؛ پرید وسط حرفش. 

- باور کنین ما رابطه ای نداشتیم که شما بخواین نگران باشن. 

خانم جون اخماش رو توی هم کشید. 

- اسغفرالله؛ این ها یکی یکی اومدن پیشت از این حرف ها زدن؟ عجب بی حیا شدن. نه مادر من می خواستم بهت بگم ... اصلا ولش کن. برو یکم استراحت کن تا بگم دکتر خبر کنن پات رو یه نگاه بکنه؛ نباید روش راه می رفتی. 

- دردش خیلی کم شده، دکتر نمی خواد. 

- برو دختر جون. 

خیلی نگذشت که واسه ی ناهار مجبور شد بره پایین. 

ناهارم به هر شکل بود طی شد و بعد از ناهار دوباره همه واسه ی استراحت روونه شدند. حوالی پنج بود که هستی عزم رفتن کرد. 

آدرس دقیقو نمی دونست و تلفن هم نداشت؛ مجبور شد از ثریا خانم کمک بگیره. قبل از رفتن؛ رفت پایین تا خداحافظی کنه. مهین خانم و عمه داشتند صحبت می کردند. 

- کجا می ری هستی جون. 

- کلاس دارم؛ قبلشم خرید لازم دارم. 

- به رضا گفتی؟ 

موبایلم پیشم نیست. تماسی نداشتیم. 

- بیا زنگ بزن. 

- نه لازم نیست؛ دیشب صحبت کردیم. 

ساعت هفت بود که رضا یاد کلاس هستی افتاد؛ زنگ زد خونه. 

- مادر من، من گفتم می سپرمش دست شما. نباید یه زنگ به من می زدین؟ 

- ...

- بله به من گفت؛ ولی منم بهش گفتم زنگ بزنه یکی رو بذاره جای خودش؛ قرار نبود بره. این پسره هنوزم خودشو معرفی نکرده. 

- ...

- خیلی خب، شماره ی آژانسو بدین ببینم. 

- ...

- نه مادر من عصبی نیستم؛ شما هم لطفا زود باشین. 

- ...

- باشه، باشه. 

سریع از شرکت زد بیرون. صبح تا حالا هنوز خبری از برهانی نبود. به نگهبانی سپره بود؛ به کبیری و جمشیدیان هم خبر داده بود. به محل کارشم سر زده بودند؛ شاگردش گفته بود دو هفته ای هست مرتب نمی ره و کارها رو می سپره دست شاگرداش. به خواهرش پیغام داده بود که اگه خودش نیاد کلانتری، محاله رضایت بدند. بهتره خودشو معرفی کنه و جوابگو باشه. 

رفت حوالی محدوده ای که راننده گفته بود هستی رو پیاده کرده. سعی کرد از 118 شماره ی آموزشگاه های اون ناحیه رو بگیره؛ سه تا بیشتر نبود و خوشبختانه دومین آموزشگاهی که تماس گرفت، همون بود که می باید. خودش رو رسوند. می خواست خودش بره با مدیر آموزشگاه حرف بزنه و ترتیب یه مرخصی رو بده که بهتر دید این کار رو نکنه. هستی هنوز از دیشب باهاش سر سنگین بود؛ ترجیح داد بدترش نکنه. 

توی ماشین نشست. با توجه به بعد مسافت و اینکه هستی دیشب کمی بعد از نه رسید خونه؛ حدسش این بود که تا هشت و نیم باید منتظر بمونه. نیم ساعت باقیمانده رو توی ماشین نشست. آموزشگاه تعطیل شد؛ هنوز هستی رو ندیده بود؛ احتمال داد کمی دیرتر آموزشگاه رو ترک کنه. دیگه بچه ها کم کم رفته بودند؛ رضا دستگیره ی در رو باز کرد تا پیاده بشه که هستی اومد بیرون.

سریع پیاده شد تا بره اون طرف خیابون؛ که یه لحظه چشمش به زانتیایی افتاد که اومد جلوی آموزشگاه پارک کرد؛ و سر کسی رو توش دید که از صبح تا حالا محبی در به در دنبالش گشته بود. اصلا نمی فهمید که واسه ی چی برهانی باید آدرس آموزشگاه رو داشته باشه. همون لحظه یه تاکسی آژانس هم رسید. هستی به راننده اشاره کرد؛ هنوز متوجه برهانی نشده بود. یک دفعه برهانی با یه برگ اسکناس از در راننده پیاده شد و رفت سمت تاکسی؛ پول رو از شیشه داد به راننده و اشاره کرد که بره. هستی سر جاش ایستاد؛ اصلا انتظار چنین چیزی رو نداشت. سریع برگشت عقب که بره توی آموزشگاه؛ نمی تونست به خاطر پاش بدوه، ولی برهانی از جوی آب پرید و رفت سمت هستی. رضا که اون ور خیابون از دیدن این صحنه ها ماتش برده بود، به خودش اومد و سریع خیابون رو رد کرد. راننده ی تاکسی هم که هنوز توی اشارت دست هستی و اسکناس و عجله مرد برای رفتن مونده بود؛ هنوز راه نیفتاده بود که دید یه مرد دیگه هم از جوی آب پرید و رفت به سمت مسافرش. بی اختیار زل زد به ماجرا. 

برهانی توی لحظه ی آخر بازوی هستی رو گرفت تا نذاره بره توی آموزشگاه؛ هستی هم داشت با داد ازش می خواست که دستش رو ول کنه و برهانی از هستی می خواست که به حرفش گوش بده. 

- گوش بده؛ چرا داد می زنی گوش بده. 

- نمی خوام گوش بدم. 

راننده تاکسی هم با دیدن داد دختر پیاده شد؛ ولی هنوز اقدامی نکرده بود واسه ی رفتن به پیاده رو؛ که جوون دوم یقه ی اولی رو از پشت کشید؛ اونم که غافل گیر شده بود افتاد روی زمین. 

هستی اصلا نفهمید چی شد. 

رضا رفت سمت برهانی، که راننده تاکسی هم رسید. نگذاشت رضا برهانی رو بلند کنه. خودش برهانی رو بلند کرد و دورتر از رضا بردش سمت دیوار. با داد هستی، رسولی مدیر آموزشگاه که دیگه همراه منشی داشتند آموزشگاه رو تعطیل می کردند، رسیدند. رسولی سریع قیافه ی برهانی رو شناخت. رفت سمتش و قبل از اون مانع شد که رضا حمله ببره سمتش. رضا دست به گوشی برد و به محبی زنگ زد. صدای رسولی رو می شنید

- آقا خجالت داره، این دفعه ی دومه که مزاحم این خانوم می شین؛ همون دفعه من باید زنگ می زدم به پلیس، ولی هنوزم دیر نشده.

خواست دست به گوشی ببره که برهانی، راننده تاکسی رو هل داد روی زمین و جست زد سمت ماشینیش. رسولی خیلی چالاک نبود و نمی تونست دنبالش کنه؛ منشی آموزشگاهم که یه دختر جوون بود و کاری نمی تونست انجام بده. رضا تا سر برگردونه و بجنبه؛ برهانی سوار ماشین شد و گاز داد و رفت. 

برگشت سمت هستی؛ گوشه ی دیوار روی زمین نشسته بود؛ منشی هم کنارش داشت باهاش حرف می زد. راننده تاکسی هم بلند شد و اومد سمت هستی. 

- دخترم خوبی؟ من دیدم مشکوکه ها. آخه منشی دفتر بهم گفت تاکید کردین تا رسیدم دم در زنگ بزنم تا بیاین بیرون؛ یهو این مردک جست زد پول کنسلی به من داد و گفت زود برو. 

رضا هم یه قدم رفت جلوتر. 

- آقا واقعا لطف کردین، باید ببخشید. بفرمایین من خودم می رسونمشون؛ فقط اگه مشکلی نیست من شماره ی شما رو توی شکایتم بدم بابت شاهد. 

بعدم رفت جلو پیش رسولی و خودش رو معرفی کرد. رسولی هم بعد از دو دقیقه حرف زدن رفت سمت هستی. 

- خانم صیرفیان من با شوهرتون حرف زدم؛ سعی می کنم واسه ی کلاساتون تا آخر این ترم کسی رو پیدا کنم؛ این جوری شما امنیتت بیشتره، تا این قضیه حل بشه. ایشالا ترم بعد در خدمتتون باشیم؛ اگه نتونستم هم لااقل این هفته رو شما استراحت کنین؛ خبر می دم بهتون.

هستی با کمک منشی آموزشگاه از جا پا شد؛ زیر لبی خداحافظی کرد و منتظر شد تا رضا خداحافظی کنه. رضا اومد سمتشش؛ بدون هیچ حرفی دستش رو گرفت و از خیابون ردش کرد و رفتند سمت ماشین. محبی هم تماس گرفت و با رضا دو دقیقه ای صحبت کرد؛ رضا شماره ی آموزشگاه و راننده تاکسی رو داد و به سمت خونه پدری راه افتاد. 

توی راه حرفی رد و بدل نشد. هستی خودش به اندازه ی کافی ترسیده بود. رضا هم به اندازه ی کافی عصبانی بود؛ مطمئن بود بی داد زدن نمی تونه حرف بزنه. ترجیح داد سکوت کنه. 

با رسیدن به خونه؛ سریع هستی رو برد سمت در عقب کنار آسانسور و رفتند بالا. حوصله ی سوال جواب پایینی ها رو نداشت. 

به محض بستن در اتاق، هستی روی راحتی جلو ی تلویزیون ولو شد. رضا هم جلوی در ایستاده بود و حرفی نمی زد. انتظار داشت لااقل هستی یه حرفی بزنه، ولی انگار اونم قصدی نداشت. حس کرد نمی تونه این سکوت رو ادامه بده. 

- ما دیشب حرف زدیم، نزدیم؟ 

هستی از ترسش پا شد رو به رضا ایستاد. 

- قرار شد زنگ بزنی مرخص بگیری. 

بازم جز سکوت هستی جوابی نیومد.

- قرار شد یا نه؟ 

ولی هستی لال شده بود. 

رضا خیلی عصبانی بود؛ شاید اگر اون اس ام اس های بی ناموسی رو هستی هم خونده بود؛ می فهمید که چرا رضا از اینکه برهانی بهش دست زده این قدر شکاره! 

- تو نباید به من می گفتی این مردک تا حالا دم آموزشگاهم اومده؟ رسولی باید به من بگه حواسم رو جمع کنم؟ 

هستی لال شده بود؛ ولی بیشتر دلش می خواست کر شه و دیگه صدایی نشنوه. هنوز توی شوک رفتار برهانی بود؛ از طرفی تا قبل از این، به یاد نداشت کسی این طور با عصبانیت سرش داد زده باشه. چقدر این چند وقته سوپرایز شده بود. 

این جواب ندادن هستی بدتر جریش کرده بود, هنوز قدم از قدم بر نداشته بود که در، بدون در زدن باز شد. مامان مهین و عمه خانم، همراه خانم بزرگ اومدن تو. 

- آروم باش مادر، چرا داد می زنی؟ این دختر که پس افتاد. چی شده آخه؟ 

ولی عمه خانم بی حرف رفت سمت هستی، دستش رو کشید سمت در و دادش دست خانوم جون که ببردش بیرون؛ خودشم برگشت سمت رضا.

- می خوای خودت سکته کنی یا این طفلی زهره ترک بشه؟ ما توی این خانواده یاد نداریم صدای داد و هوار بالا رفته باشه. مهین جون یه لیوان آب بده دستش آروم بشه؛ تا بعد بیاد حرفش رو بزنه. 

خانوم جونم هستی رو برد اتاقش؛ نشوند لب تخت؛ مقنعه رو از سرش کشید. رفت یه لیوان آب بیاره. 

هستی بی صدا نشسته بود؛ ولی حس کرد به خواب بیشتر احتیاج داره. دراز کشید. صدای حرف های برهانی تو گوشش بود؛ «گوش بده. چرا داد می زنی گوش بده. گوش بده؛ چرا داد می زنی گوش بده.» بعد هم صدای رضا توی سرش بود. خدایا چرا داد می زنه؛ کاش کر بشم و دیگه نشنوم؛ فقط سکوت باشه توی سرم؛ فقط سکوت. و دوباره سکوت شد. خدایا شکرت؛ سکوت؛ سکوت. 

نمی دونست این سکوت چقدر طول کشیده؛ ولی لازمش داشت. دوباره سر و صداها می اومدند. صدای رضا بود؛ مامانش؛ عمه؛ نمی دونست کیا ولی شلوغ بود. 

***

صورتم می سوزه؛ یخ بود؛ سرد بود. هیچ وقت این قدر حس های متضاد رو تجربه نکرده بودم. به چشمام یه وزنه ی سنگین بود؛ خیلی سعی کردم تا تونستم بازشون کنم. اول چیزی ندیدم، ولی کم کم یه مرد غریبه رو دیدم. دستش روی بازوم بود؛ می خواستم جیغ بزنم اما گلوم خشک بود. صدای رضا اومد:

- بابک چشماش رو باز کرد.

سرم گشت سمت صدا. چند نفر بالای سرم بودند؛ خاندان فرهادی. چیزی از ذهنم گذشت؛ کاش از دست همدیگه زود راحت شیم. 

دستم رفت سمت صورتم. انگار می سوخت؛ ولی بازم خوابم می اومد. دلم می خواست چشم هام رو ببندم تا اون سکوت مطلق بازم بیاد. 

- هستی خانم؟ صدام رو می شنوی؟ چرا جواب نمی دی؟ 

مامان مهین اومد جای دکتر نشست. 

- حالت خوبه؟ چرا چیزی نمی گی؟ 

رضا با یه لیوان آب اومد طرفم؛ سریع دستام رو گذاشتم روی گوش هام. 

بابک رضا رو کشید عقب. 

- رضا جان اجازه بده. لطفا اتاق رو خلوت کنین؛ می بینین که خدا رو شکر هوش اومده؛ صحیح و سالم. برین بیرون. 

دوباره دراز کشیدم و چشمام رو بستم. 

- چشمات رو باز کن. همه ی قوم شوهر رو با خود شوهر فرستادم بیرون؛ فقط خانم جون اینجان. 

آروم چشمام رو باز کردم. خانم جون روی صندلی کنار تخت نشسته بود. آروم دستم رو گرفت.

- خوبی مادر؟ تو که ما رو کشتی. بچم رضام مرد و زنده شد. یه کم به خودت مسلط باش، زود وا نده. حالا اون پدر صلواتی یه نادونی کرد داد زد. تو باید خودت رو ببازی ؟ 

دکتر دوباره فشار رو چک کرد. ظاهرا خیلی پایین نبود. 

- خوب فشارت بدک نیست؛ یعنی از جمعه شب که بهتره. خدارو شکر دکترم که نمی ری ازت بپرسم فشار معمولت چنده؟ 

شما قرار بود دوشنبه بیای یه چکاپ کامل. قرار شد کمی آروم بمونی. امروز که از جمعه بدتری؛ پاتم که هنوز ورم داره. فکر کنم یه دو روز بیای بیمارستان جات امن تره. 

با اسم بیمارستان پا شدم نشستم. از محالات بود که پا بذارم اونجا؛ اونم دو سه شب. 

دکتر خندش گرفته بود. 

- باور کن شوخی کردم؛ نیاز به بستری شدن نداری. 

با صدایی که به زور از گلوم در می اومد رو کردم به خانم بزرگ:

- من امشب می خوام برم خونه؛ بگین زنگ بزنن آژانس. 

- کجا بری مادر تک و تنها. بذار به رضا بگم؛ ولی بعید می دونم. 

- من کاری با ایشون ندارم؛ فقط می خوام برم. 

- باشه صبر داشته باش. خوب دکتر جون شمام خیلی زحمت کشیدی؛ به مامان بابا سلام برسون؛ به این دختر ماهم بگو یکم ریلکس باشه. 

- زحمتی نیست، وظیفس. من هم به ایشون هم نوه ی گرامیتون سفارشام رو کردم روز جمعه؛ ولی انگار حرف ما باد هوا بود. 

با رفتن دکتر منم بلند شدم برم سمت اتاق رضا، که خانم بزرگ مانع شد. 

- مادر کجا؟ امشب محاله بذاریم بری. همین جا توی اتاق من یا عمه خانم بمون. فردا که آروم شدی ببینم چی می شه. 

- ممنون ولی من دیگه صلاح نمی بینم اینجا بمونم. به اندازه ی کافی زحمت دادم. 

خانم بزرگ بلند شد. 

- باشه، یه لحظه صبر کن من الان میام. 

یه دقیقه از رفتن خانم بزرگ نگذشته بود که فرهادی بزرگ وارد اتاق شد. می خواستم بلند بشم، از طرفی دست و پام ضعف داشت و از طرفی خودش مانع شد. 

- بشین دخترم. من دو کلام باهات حرف دارم. 

«خدایا من به چند نفر دیگه توی این خونه باید توضیح بدم، قصد ندارم آویزون بشم؟ رابطه ای نداشتم! کس و کاری ندارم!»

- بفرمایید. 

- من و شما جز سلام علیک با هم همکلامی دیگه ای نداشتیم؛ شناختی از هم نداریم؛ ولی از شما می خوام به عنوان یه بزرگ تر و کسی که شاید اگر پدرت زنده بود الان همسن و سالش می بود؛ به حرف هام و تجربه هام گوش بدی. 

- خواهش می کنم، می شنوم. 

- فقط می خوام بپذیری که اصلا مهم نیست که شروع این ماجرا چطور بوده؛ مدیریت اوضاع از دستتون خارج شده؛ اونم به خاطر یه آدم عوضی. اونم دیگه الان چندان مهم نیست؛ مهم اینه که کاری نکنین که بقیه ی ماجرا با شتابزدگی و بی فکری به جای بدتری بره. شما الان قانونا و شرعا همسر پسر من هستین و پسرم مسولیت داره در برابر شما. 

- ولی آقای فرهادی این ازدواج صوریه؛ هیچ التزامی واسه ی پسرتون نمیاره. نه میاره، نه من می خوام بیشتر از این ایشون درگیر مسایل شخصی من بشن. 

از جمعه تا حالا هم به اندازه ی کافی از کار و زندگی افتادن و من دیگه قصد ندارم خودم رو بیشتر از این مدیون ایشون کنم. الانم به خانم جون گفتم می خوام برم خونه ی خودم. 

- شما می دونین که این برهانی هنوز نرفته کلانتری؟ یادتون هست که دو ساعت پیش نزدیک بود چه اتفاقی بیفته؟ انگار حرف های من به این زودی فراموشتون شد. نباید با این قضایا احساساتی و شتابزده برخورد کرد. شما اصلا می دونین امشب ممکن بود چه اتفاقی بیفته؟ اگر به زور می کشوندتون توی ماشین؟ اگر بری خونه و شب و نصف شب به زور بیاد تو؟ اصلا مفهومش رو متوجه هستین؟ 

رضا حق نداشت سر شما داد بزنه؛ ولی امروز من دو بار بهش سر زدم؛ واقعا صبح تا حالا کلافه دنبال این مردکه. این مردک یه آدم مریضه. شما اصلا اس ام اس های دیشبش رو خوندین؟ 

- نه. 

- همون، اگه خونده بودین می فهمیدین این آدم یه مریضه که سر لج افتاده؛ وگرنه واسه ی این آدم های عوضی کیس زیاده؛ الانم این اتفاقات به مزاجش خوش نیومده و قصد تلافی داره، که وسیله ی این قضیه شما شدین. من اگه جای شما بودم به هیچ وجه قصد رفتن نمی کردم. شما اینجا می مونین تا این قضایا به خیر و خوشی تموم بشه. امیدوارم اینجا کسی ناراحتت نکنه. 

من می دونم تحمل کارهای زن های این خونه گاهی خارج از تحمل می شه. اینکه ذوق زده شدند که بالاخره اسم یه دختر غیر خواهراش و عمو زاده هاش توی دهنش می چرخه و امیدوارن بدو بدو برن واسش یکی رو پیدا کنند؛ به نظر من از سادگیشونه. یه بار احساساتی عمل کردند و زندگی تنها پسر من رو ده سال به نابودی کشوندند. اونم گذشته، به اونم دیگه کاری ندارم. حرفم اینه که دیگه این بار تصمیم ندارم اجازه بدم توی این موضوع دخالت کنن؛ نه فقط توی سرنوشت پسرم، حتی توی سرنوشت شما. من دلم نمی خواد واسه ی شما مشکلی پیش بیاد و رضا خودش رو سرزنش کنه. تا وقتی این قضیه به انجام برسه، شما اینجا می مونین. اگه هم جو اینجا واستون سنگین شد؛ کافیه به من بگین خودم می فرستمتون یه جای امن.

- ممنونم. 

- اگه بهتری برو لباس هات رو عوض کن بریم شام؛ اگر هم کسالت داری بمون بالا ثریا واست غذا میاره. 

- ممنون بهترم، ولی میلی به غذا ندارم. شما بفرمایین. 

با رفتن آقای فرهاد منم پا شدم. دوست داشتم تا رضا سر شامه، برم اتاقش و وسایلم رو بیارم اینجا. 

آروم رفتم سمت اتاق؛ خدا رو شکر رضا هم پایین بود. فقط زود لباس خواب و کت و شلوارم رو برداشتم؛ فکرم کار نمی کرد چیا رو بردارم. دعوت رسمی از خانم جون یا عمه نداشتم واسه ی موندن توی اتاقشون؛ ولی می دونستم نمی تونم توی چشم رضا نگاه کنم. با تقه ای که به در خورد جستم بالا. خدا رو شکر آقای فرهادی بود. 

- می تونم بیام تو؟ 

- بله خواهش می کنم، بفرمایید. 

- رضا چی؟ می شه بیاد؟ 

- اینجا اتاق خودشونه نیاز به اجازه ی من ندارن. من وسایلم رو می برم اتاق خانوم جون. 

رضا پشت در بود، ولی من نگاهی بهش ننداختم. لباسام توی دستم بود و رفتم سمت در؛ ولی آقای فرهادی دستم رو گرفت و مانع شد. 

- دخترم پیرو همون حرف ها می خوام احساسی برخورد نکنی؛ بذار رضا بیاد با هم حرف بزنین. 

منتظر جواب من نشد. 

- بیا تو رضا. 

رضا اومد تو و پدرش بی حرف رفت بیرون. ظاهرا پدرش به هوای عذرخواهی آورده بودش؛ ولی رضا حرفی نداشت. 

- می خوام برم وسایلت رو بیارم؛ دوست داری بیای؟ نمی تونی شب اونجا بمونی؛ ولی اگه دوست داری بیا بریم. من با کبیری هم حرف دارم. 

می خواستم از اون خونه برم بیرون. فقظ بیرون؛ مهم نبود که بابت دادی که زده عذر نخواسته؛ فقط من برم. 

لباس ها رو روی تخت رضا ول کردم و سریع رفتم سر کمد، شالم رو در آوردم. موهام زیر مقنعه بهم ریخته بود، ولی بعد از رفتن دکتر فرصت نکرده بودم مرتبشون کنم. سریع کلیپسم رو باز و بسته کردم و شال رو کشیدم روی سرم. کیفم کنار میز کامپیوتر بود؛ دو تا کتاب توش بود و نایلون خرید بعد از ظهرم. همه رو گذاشتم توی ساک لباس هام و چرخیدم به سمت رضا که توی دهنه ی در ایستاده بود. 

بی حرف از آسانسور رفتیم توی حیاط؛ رضا به باباش زنگ زد و گفت با هستی می رم تا جایی و اطمینان داد همه چی مرتبه. 

از خونه که اومدیم بیرون متوجه شدم به سمت خونه نمی ریم. جلوی کلانتری ایستاد؛ هنوزم بی حرف و بی کلام. محبی اومد سمت ماشین؛ انگار این بیچاره هم اسیر بی اقبالی منه. 

با سر سلامش رو جواب دادم و متوجه شدم باید با کارت شناساییم برم و به عنوان شاکی اصلی، شکایتنامه رو امضا کنم. 

بعد از بیرون اومدن از کلانتری دوباره راه افتادیم؛ ولی این بار هم راه خونه رو نمی رفتیم. به محض توقف یادم اومد که اینجا همون رستوران جمعه شبه. نمی خواستم پیاده بشم، ولی دوست نداشتم بحثی پیش بیاد. دوباره اتفاقات جمعه تکرار شد؛ من رفتم دستشویی، رضا بی اینکه نظر من رو بخواد غذا سفارش داد؛ و من باز با غذام بازی کردم و به زور کمی خوردم. فقط این بار متهم به چاقی نشدم. 

تا ورودی خونه حرفی رد و بدل نشد. رضا بازم از نگهبانی سراغ برهانی رو گرفت، ولی خبری نبود. توي آسانسور وقتی دکمه ي طبقه شش زده شد، هستی احساس بهتری داشت. از اینکه قراره بره توي خونه ي خودش حس خوبی داشت. به محض باز شدن در، هستی سریع رفت به سمت اتاق خواب. وسایلی رو که روی تخت گذاشته بود، هنوز اونجا بودند. چقدر دوست داشت در اتاق رو ببنده و هیچ جا نره، هر طور باشه بمونه، هر اتفاقی می خواد بیفته، بیفته؛ ولی جایی نره. انگار آرزوی سکوتی که داشت بر آورده شده بود؛ هیچ صدایی نبود، سکوت بود. 

صدای در اومد، هستی از اتاق اومد بیرون، رضا رفته بود. نه عذر خواهی کرده بود، نه خداحافظی؛ بی صدا رفته بود. 

هستی برگشت سمت اتاق؛ ساعت حدود دوازده بود؛ سریع رفت سمت لباس ها و وسایل روی تخت و اون ها رو برگردوند سر جاشون. یاد حولش افتاد که خونه ي رضا مونده بود. رضا رفت، حتی حوله ي هستی رو هم نداد. 

نشست روی سنگ های یخ کرده تا از ته کمد حوله ي استخریش رو پیدا کنه؛ چشمش به آلبوم قدیمی افتاد که نصفه عکساش پاره پاره شده بودند. دستش رفت سمت آلبوم، دلش لرزید؛ آلبوم رو پرت کرد توي کمد؛ دلش نخواست برگرده عقب، به جایی که دیگه عزیزای توش یا اسیر خاک شده بودن یا فرسنگ ها دور؛ یا دیگه عزیز نبودند، غریبه بودند؛ اونم هفت پشت غریبه. دلش نخواست بقیه ي عکس ها رو هم پاره کنه. حوله رو کشید و دوید سمت حموم. دلش آب سرد می خواست تا افکار توي سرش مثل خواب دم صبح از سرش بپرند؛ ولی توي این هوا تنش گرما می خواست که این لرز رو از بدنش بگیره. رفت زیر دوش آب گرم؛ یه آن یادش افتاد در حموم بسته است. همیشه توي زمستون در و نیمه باز می گذاشت که بخار آب نفسش رو اذیت نکنه؛ ولی نمی دونست چرا یه لحظه پشت کرد به در حموم و دلش نخواست در حموم رو باز کنه. مگه توي هوای آزادم نفسش نمی گرفت؟ مگه اون موقع تقصیر خودش بود که حالا باشه؟ خدا خودش اون بالاست، با خودش فکر کرد:

- اون مسئول منه، اگه بخواد می تونه نذاره اتفاقی بیفته. 

انگار لج کرده بود، شیر آب رو با فشار بیشتری باز کرد. نمی دونست چرا فکر می کرد وقت تنگه، دلش می خواست یه بار دیگه تلخ و شیرین های زندگیش رو مرور کنه، ولی بی حوصله بود، نمی دونست به چی باید فکر کنه. به اون هایی که هنوزم هیچی ازشون نمی دونه؛ یا اون هایی که عمری واسش از جون مایه گذاشته بودند. به خواهرهایی که خواسته بود ازشون بی خبر بمونه، به ایمان که بی حرف توضیحی رفت؛ به ... 

دیگه دلش نخواست فکری کنه؛ فقط اشک هایی که میومد رو زیر آب می شست. به پوست دستش نگاه کرد كه از گرما سرخ شده بود. 

پوست تنش داشت از گرمی آب می سوخت؛ یه دفعه شیر آب رو بست. فکری که توي سرش اومد خیلی آزار دهنده بود، چه حس بدی بود اگر نفسش می گرفت، اگه می مرد، لخت و بی لباس، اگه کسی که پیداش می کرد یه مرد می بود؟ در حموم رو تا ته باز کرد. هوای بیرون مثل یک نسیم خنک اومد داخل حموم؛ سریع پنجره هواکش رو باز کرد. برگشت لبه ي وان نشست. یه لحظه از فکری که چند دقیقه ي پیش از سرش گذشته بود خجالت کشید. 

حس کرد صدای در میاد، ترس ورش داشت. امشب خدا همش به حرفش گوش داده بود. گفته بود سکوت گفته بود چشم، گفته بود بمونم که جواب گرفته بود. دلش می خواست بگه غلط کردم. نه به هر قمیتی، نه هر چی بشه. 

احساس کرد دیگه هوای خنکی که از بیرون می اومد هم جواب نمی ده. یادش افتاد که لخت نشسته. سریع حوله رو دور بدنش پیچید؛ به زور از بالای سینه ها تا بالای زانوی رو می پوشوند. کلید روی در حمام بود. نمی دونست چه موقعیتی داره، کسی از جلوی حمام رد نشده بود، پس توي اتاق خواب نرفته؛ ولی از هال هم صدایی نمیومد؛ ولی مطمئن بود صدای در رو شنیده. یعنی ممکن بود خیالاتی شده باشه؟ نمی دونست در حمومو ببنده یا بدوه سمت اتاق خواب و در اونجا رو قفل کنه؛ تا شاید بتونه از تلفن اونجا به پلیس یا نگهبانی دم در زنگ بزنه. دلش نمی خواست توي حموم گیر کنه؛ لااقل از تراس جلوی اتاق خواب می تونست داد بزنه. فکر خوبی بود، ولی نمی دونست کسی که داخله دقیقا کجاست. شاید الان پشت دره؛ چون حتما متوجه بخار آبی که از حموم داره می ره بیرون شده. شاید منتظره که از حموم بره بیرون. تک تک رگ های مغزش رو حس می کرد. داغ شده بودند. اشک هاش گوله گوله می ریخت پایین. 

خدایا من که شب و روز تو خیالاتمم غوطه می خورم؛ اینم خیال باشه. امشب صدام رو شنیدی؛ یه بار دیگم بشنو. تو رو خدا بشنو. 

نمی دونست درسته یا نه؛ ولی دلش آروم شد:

- امشب خدا هوام رو داره من مطمئنم. خیالاتی شدم. 

تصمیمش رو گرفت. حمام توي راهروي کوچیکی بود؛ کنار دستشویی بود و در دستشویی دقیقا رو به روی اتاق خواب بود. مطمئن بود پنج ثانیه بیشتر طول نمی کشه. لبه ي حوله رو که داده بود تو؛ محکم تر کرد. دیگه به چیزی فکر نکرد؛ سریع دوید سمت اتاق. در اتاق نیمه بسته بود؛ رفت تو و با شدت بستش. به قفل در که نگاه کرد آه از نهادش بلند شد؛ کلید روي در نبود؛ مطمئن بود هر شب در و از تو قفل می کنه. محاله. مغزش فرمان نمی داد؛ ایده ای نداشت و قلبش به شدت می زد؛ پاش زق زق می کرد. فکرش رفت سمت کلیدهای یدک خونه توي کشوی پایین دراور؛ برگشت و به سرعت رفت سمت دراور؛ نفهمید خیسی پاش بود یا قوزک پاش که با این بدو بدو مشکل داشت؛ با صورت اومد زمین؛ ولی وقت ناز و ادا نبود؛ بلند شد رفت سمت دراور که صدای تقه ای به در بلند شد. ناخودآگاه جیغ زد؛ پشت سر هم؛ گرچه جز اولین جیغ صدای بقیه جیغ ها رو خودشم نمی شنید، فقط دهنش تا ته باز می شد، ولی دریغ از صدا. چشماشو بسته بود و فقط جیغ می کشید؛ جیغ بی صدا. چه شبی شد؛ پر از بی صدایی، حتی جیغای بی صدا.

کم کم حس کرد داره تکون می خوره؛ انگار زلزله تنها بلایی بود که لازم بود تا بزم امشبش رو تکمیل کنه. صداها اومدن، دوباره صدا، ولی صدای جیغای خودش نبودن. دیگه دست از جیغ زدن کشیده بود. 

- هستی، هستی، هستی منم. هستی من رضام؛ تو رو خدا چشماتو وا کن. 

صدای برهانی نبود؛ همین بس بود. خواست بگه هر کی باشه جز برهانی، جز حمیدرضا، که از دلش گذشت کاش دنباله ی اسمش رضا نبود. 

فکرش رو خورد. خدایا هر کی نه، هر کی و هر چی دیگه نه. کاش رضا بیاد. 

فکری که از سرش گذشت زیادی بلند بود. چون جوابش به ثانیه نرسیده به گوشش رسید. 

- رضا اینجاست هستی؛ چشماتو باز کن. 

رضا می دید چطور هستی به زور چشماش رو فشار می ده و فقط قطره های اشک از گوشه ی چشماش می ریزه. نمی دونست چکار کنه که هستی چشماش رو باز کنه تا این ترس از دلش بره بیرون. سریع هستی رو به بغل گرفت و گذاشت روی تخت. یاد حولش افتاد که از پایین آورده بود؛ وقتی بعد ازحرف زدن با کبیری رفته بود انباری خودش و دو تا چمدون آورده بود بالا؛ و هستی بعد از زنگ اول در رو باز نکرده بود؛ دلش شور افتاد. کلیدی که صبح از هستی گرفته بود رو انداخت توی در؛ با صدای شر شر آبی که از حموم میومد خیالش راحت شده بود و این بار رفته بود که حوله و بالش و ملحفه ی هستی رو بیاره. 

وقتی اومده بود تو، صدای شر شر آب قطع شده بود. منتظر توی هال نشسته بود تا هستی از حموم بیرون بیاد که این اتفاق افتاده بود.

سریع رفت حوله رو آورد و کشید روی هستی. بعد هم رفت یه لیوان آب قند بیاره؛ توی این چند روز به اندازه ی همه ی عمرش آب قند درست کرده بود. وقتی برگشت هستی روی تخت نشسته بود، هنوز بی صدا اشک می ریخت. لیوان رو گذاشت روی دراور و خودش نشست روی تخت. تازه نگاهش به قطره خونی افتاد که از دماغش اومده بود؛ بلند شد رفت دستمال آورد و خودش خون رو پاک کرد. نمی دونست چی بگه؛ ترجیح داد حرفی نزنه. دستای هستی رو گرفت توی دست؛ فکر می کرد الان دارن یخ می زنن؛ ولی داغ بودند، داغ داغ. 

پا شد آب قند رو آورد. به بابا گفته بود شب بر نمی گردند؛ تصمیم داشت امشب رو بذاره هستی توی خونه ی خودش بمونه و خودش هم کنارش باشه؛ شاید هستی کمی آروم تر بشه. یا شایدم می خواست دادهایی رو که زده بود جبران کنه. یه نگاه به تشک و ملحفه ی تخت انداخت؛ آبی که از موهاش چکیده بود و نم حوله که به تشک رفته بود؛ باعث شد مجبور بشه تصمیمش رو عوض کنه. 

جالب بود که هیچ کدوم میلی به حرف زدن نداشتند. نمی دونست اجازه داره حوله دست و صورتش رو بیاره و باهاش نم موهاش رو بگیره یا نه؟ حتی شک داشت هستی دلش نخواد بابت این زمین خوردن و بغل گرفتن چند ثانیه ای؛ دوش دیگه ای بگیره. حوله رو از روی هستی برداشت؛ هستی خودش رو جمع کرد. رضا کلاه حوله رو دست گرفت و سعی کرد کمی نم موهاش رو بگیره. هستی می ترسید دستش رو برای گرفتن حوله دراز کنه و این حوله ی استخری چند وجبی، از بدنش شل تر شه. همچنان بی صدا نشست. رضا رفت کشوی بالای دراور رو کشید؛ خدا رو شکر سشوار توی همون کشوی اولی بود؛ سشوار رو زد جای پریز آباژور و از اون کارای هرگز نکرده توی عمرش رو تجربه کرد. یاد نداشت حتی واسه ی خواهراش از این کارا کرده باشه. طول کشید تا بالاخره موهای هستی تا حدی خشک شد. بقیه ی آب قند رو آورد و کمک کرد هستی کمی خورد؛ بعد هم پا شد از اتاق رفت بیرون و در رو بست. هستی شل شده بود؛ ولی باید لباس می پوشید. می ترسید رضا برگرده، کلیدم که ندیده بود. سریع رفت سر کشو، نمی دونست چی بپوشه؛ یاد پیراهن توسی افتاد که جمعه شب پوشیده بود؛ فقط یادش رفته بود که با اومدن مادر رضا؛ وقتی سریع لباس می پوشید که از اون خونه بزنه بیرون، اون رو بیاره. فکر کرد سریع پالتو بپوشه؛ چون محال بود توی این حال بتونه رضا رو راضی کنه که شب بمونه. دیگه دلش نمی خواست که اینجا بمونه؛ اگرم می خواست محال بود به رضا التماس کنه؛ اونم تو این سکوت توافقی. 

یه تاپ مشکی و شلوار دودی پوشید. وقتی که سریع اومده بود توی اتاق، پالتوش رو روی زمین ول کرده بود. نمی خواست با این تاپ بره توی هال تا یه پالتوی دیگه بپوشه؛ از طرفی این رو هم دلش نمی خواست بپوشه. یاد بافت توسی افتاد که هنوز نپوشیده و توی کمد بود. سریع شلوارش رو با شلوار مشکی که واسه این بافت گرفته بود عوض کرد. واسه شال ایرادی نداشت بره بیرون. در اتاق رو که باز کرد، رضا رو دید که نشسته؛ یه نگاهم به ورودی انداخت و نگاهش به چمدون های دم در افتاد. تا حدی قصه ی رفتن و اومدن رضا رو فهمید. رضا با اومدن هستی بلند شد. امشب دیگه وقت جا به جا کردن وسایل نبود؛ از طرفی دیده بود که هستی وسایل روی تخت رو برگردونده سر جاشون؛ واسه ی همین حرفی نزد. در رو باز کرد و منتظر شد هستی از در بره بیرون. خودش در رو قفل کرد و رفتند سمت آسانسور. توی طبقه ی پنجم پیاده شدند. رضا در و باز کرد و هستی رفت تو. هستی ایستاده بود تا رضا کارش رو انجام بده؛ ولی بعد از پنج دقیقه رضا با تی شرت و گرمکن ورزشی از اتاق اومد بیرون؛ بی هیچ حرفی؛ که توی لغتنامه ی امشب یعنی شب رو اینجا هستیم. 

مسواکش اینجا نبود؛ ولی سعی کرد اهمیت نده. یادش افتاد دو شب بی مسواک زدن خوابیده و هنوزم زنده است. به سمت اتاق رفت، یادش اومد رضا وسایلش رو آورده بود بالا؛ نایلون بالش رو دیده بود، حوله هم که انداخته بود روش. فکر کرد دیشبم روی ملحفه های خودم نخوابیدم. زبونش نچرخید که چیزی بگه؛ رفت سمت اتاق، دیگه می دونست کجا باید بخوابه. لب تخت نشست بود که رضا لحاف و بالش به دست اومد تو؛ بی حرف وسایلش رو گذاشت روی زمین و مرتب کرد. هستی یه سرکی به کمد کشید؛ لباسش رو روی چوب لباس دید؛ فکر کرد از تاپش بهتره. رضا توی جاش نشسته بود و هستی مستاصل روی تخت. بلند شد بره بیرون لباسش رو عوض کنه. انگار افتاده بود توی مسیر آب رودخونه؛ همه ی اتفاقات زندگی از دستش خارج شده بود. نمی دونست تا کی این داستان ادامه داره. یه چند دقیقه ای توی هال نشست؛ می دونست الان وقت مناسبی برای فکر کردن نیست. بلند شد؛ لباسش رو عوض کرد و یه لیوان آب واسه ی خودش آورد بذاره کنار تخت. خدا خدا می کرد امشب مثل آدم بخوابه. دلش یه قرص خواب قوی می خواست که از پا بندازدش بره تا خود صبح، یا حتی ظهر. اگه قراره نره سر کار دیوانه می شه؛ مگه چقدر می شه وقت تلف کرد؟ تازه نمی دونست فردا که رضا بره سر کار، باید چکار کنه. حتما باید بره خونه ی خاندان فرهادی. لیوان رو گذاشت روی میز کنار تخت. رضا هنوز نشسته بود. هستی چراغ خواب بالای تخت رو زد و چراغ رو خاموش کرد. خواست بره سمت تخت که سکوت شکسته شد. 

- می شه آب رو بدی؟ 

هستی جا خورد. می خواست بگه واسه ی خودم آوردم؛ ولی ترجیح داد به سکوتش ادامه بده؛ 

فقط لیوان رو گرفت سمت رضا. رضا آب رو تا ته سر کشید. هستی خیلی دلش می خواست حرفی نزنه ولی ناخودآگاه از دهنش پرید:

- واسه ی خودم آورده بودم. 

- خب تو که احتمالا لیوان دهنی کسی رو نمی خوری؛ گفتم تا تهش بخورم. 

دیوونه شوخیش گرفته بود. هستی حرفی نزد. اصلا دیگه دلش آب نمی خواست. دراز کشید و پشت به رضا خوابید. رضا بلند شد و نشست لب تخت. 

- من هنوز منتظرم ها. 

هستی نفهمید یعنی چی. پا شد نشست. رو به رضا کرد؛ هاج و واج بود؛ نمی دونست رضا منتظر چیه؟ 

- منتظر چی؟ 

- منتظر اینکه شما حرف بزنین. 

- راجع به چی؟ 

- یعنی نمی دونی؟ 

- نه. 

- اینکه امروز واسه چی رفتی آموزشگاه! مگه ما دیشب با هم حرف نزدیم. 

هستی یه لحظه ترسید. یا دادهای رضا افتاد. زبونش نمی چرخید؛ ولی دلش نمی خواست رضا سوالش رو تکرار کنه. به زور حرفش رو زد. 

- ما حرف زدیم ولی قرار نشد من نرم. شما گفتی نرو، منم گفتم باید چهل و هشت ساعت قبلش خبر بدم. 

- ولی من حرفم رو زده بودم، فکر کردم منظور منو فهمیدی. 

- ولی ... 

- ولی نداره. من واسه خاطر خودم نگفتم که نرو، واسه خودت بود. بعدم دقیقا واسه چی نگفتی برهانی می دونه کجا کار می کنی؟ 

- فکر ... فکر نمی کردم مهم باشه؛ اصلا یادم نبود. 

- لطفا از این به بعد یه کم فکر کن. من موندم تو چطور این همه سال تنها بودی ولی متوجه ی بعضی چیزا نیستی. چرا اومد دم آموزشگاه ازش شکایت نکردی؟ چرا زنگ نزدی پلیس بیاد؟ بعد هم شماره تلفن خونه و موبایلت رو از کجا داره؟ 

- من نمی دونم؛ واقعا نمی دونم. 

- امشب چی می گفت؟ 

هستی حس بدی داشت. این سوال ها چه معنی می داد؟ 

- حرفی نمی زد؛ فقط می خواست به حرفش گوش بدم. من چیز دیگه ای نشنیدم. 

- اتفاق دیگه ای نیفتاده که نگفته باشی؟ قبل از این ماجراها. 

هستی از این وضعیتی که توش گیر کرده بود کلافه بود. 

- پنج شنبه رفته بودم سر خاک؛ وقتی رسیدم خونه زنگ زد. زنگ زد بگه فهمیده مامان بابام زنده نیستند؛ منم جمعه زنگ زدم دختر خالم که به یه بهونه ای با دادشش بکشونمشون اینجا؛ تا این برهانی ببیندشون و خیال نکنه کسی رو اینجا ندارم؛ که پونه اومد و اون اتفاقات افتاد. 

- پونه که دختر خاله ی واقعیت نیست؛ هست؟ 

- فکر کنم همه چیز رو می دونین؛ نیاز به توضیح من نیست. 

- می دونم ولی ترجیح می دادم بقیه واسم نگن. 

- نمی خواستم به کسی بگم. ولی لازم شد به خانوادتون بگم که خیالشون راحت شه. 

- از چی؟ 

- از نگرانی هایی که دارن. 

- مثلا؟ 

- خودتون بهتر می دونین.

هستی نمی خواست جوابی بده. پشت کرد به رضا و خواست دراز بکشه که رضا نذاشت. برش گردوند. هستی خواست دستش رو بکشه که رضا مانعش شد. 

- تو نمی خوای من چیزی بگم؟ 

- نه.

- خب من عادت ندارم از کسی معذرت بخوام؛ ولی بابت دادهای امشبم معذرت می خوام. 

- بقیه ی چیزها چی؟ 

چشم های رضا گرد شد؛ ابروهاش رو داد بالا. 

- کدوم چیزها؟ 

- اینکه عادت نداری توی رستوران از کسی سوال کنی چی می خوره؟ اینکه بی صدا رفتی؟ بی صدا اومدی؟ من زهره ترک شدم. 

- رستوران که خب؛ وقتی تو بی توضیح سرت رو می ندازی می ری دستشویی حرفی نمی مونه. 

- خب تو هم بی هیچ توضیحی هی من رو این ور و اون ور می کشی. 

- تو توی خونه در گوشت رو گرفتی؛ منم فکر کردم حرفی نزنم. بعد هم، من زنگ زدم ولی تو حمام بودی صدای زنگ رو نشنیدی. رفته بودم چمدون ها رو بیارم؛ بعدم دیدم حمامی اومدم پایین حوله واست بیارم. دیدم درب حموم بازه و بخار آب میاد بیرون؛ نشستم توی هال که کارت تموم شه. 

هستی دیگه حرفی نزد. 

رضا حس بهتری داشت؛ نیم خیز شد برگرده سر جاش بخوابه، ولی دوباره نشست. 

- فکر نمی کنم حموم رفتن توی آب خیلی گرم واست خوب باشه. بخار آب تنفس رو اذیت می کنه؛ لااقل در رو نیمه باز بذار. 

هستی زیر لب آروم زمزمه کرد:

- می دونم. 

یه دفعه یادش افتاد که می خواسته چکار بکنه؛ منقلب شد. از جا بلند شد و از اتاق رفت بیرون. 

رضا تعجب کرد؛ دو دقیقه ای نشست ولی از هستی خبری نشد؛ پا شد از اتاق رفت بیرون. 

هستی دم شیر ظرفشویی ایستاده بود و داشت آب می خورد. خیالش راحت شد، برگشت توی اتاق و آماده ی خواب شد. بعد از چند دقیقه هستی برگشت؛ دیگه حرفی زده نشد. 

با توجه به اتفاقاتی که دو شب قبل افتاده بود؛ پیش بینی رضا واسه ی این شب، خوابی آروم نبود. چشماش رو بسته بود؛ ولی سعی داشت نخوابه. انگار هر لحظه منتظر اتفاقی بود؛ ولی کم کم پلکاش سنگین شدند. 

نمی دونست چقدر خوابیده، ولی حس کرد خستگیش در رفته. بلند شد و نشست؛ هوا روشن بود. هر چند دیروز روز پرتنشی بود واسش؛ ولی دیشب شب آرومی بود. یاد هستی افتاد، خوبه که اونم لااقل شب رو آروم خوابیده، خواست بلند بشه که چشمش به تخت افتاد؛ هستی توی تخت نبود. به موبایلش یه نگاهی انداخت؛ ساعت نه صبح بود. خدا رو شکر کرد که بابا گفته بود هواش رو داره و تا وضعیت هستی مشخص شه سعی می کنه از وضعیت شرکت غافل نشه. از اتاق رفت بیرون، ولی هستی رو ندید. مطمئن بود از خونه بیرون نرفته؛ چون دزدگیر رو زده بود. رفت اتاق خودش، حموم و دستشویی، توی آشپزخونه، صدا زد ولی جوابی نیومد. به دزدگیر نگاه کرد؛ هنوز روشن بود. گیج شده بود. یه دفعه نگاهش به تراس افتاد؛ درش بسته بود. سریع رفت سمت تراس؛ پرده رو که زد کنار شوکه شد. هستی روی زمین یخ کرده، چمباتمه زده بود و پاهاش رو توی دلش جمع کرده بود. سرش رو به آسمون بود؛ چشماش باز ولی بی حرکت بود. تراس جنوبی بود؛ هنوز تیکه ای که هستی نشسته بود، آفتاب پهن نشده بود. نمی دونست از کی اینجاست؟ به خودش اومد؛ سریع در رو باز کرد. 

- هستی! هستی!

هستی آروم گردنش رو چرخوند سمت صدا؛ ولی دردی که توش پیچید باعث شد دوباره به حالت اولیه برگرده. 

رضا زانو زد کنار هستی؛ دستش رو گرفت؛ انگار یه تیکه یخ توی دستش بود. نمی تونست با نرمی حرف بزنه؛ دوباره داشت داد می زد. 

- از کی تا حالا اینجایی؟ 

ولی جوابی نیومد. 

- می گم از کی اینجایی؟ چرا حرف نمی زنی؟ 

دست هستی رو کشید تا بلندش کنه؛ ولی آخ هستی نشون داد دستش از سرما خشک شده. 

مجبور شد خودش بلندش کنه. نمی دونست لازمه چکار کنه؟ شوفاژ این قدر حرارات نداشت که بتونه زود گرمش کنه. گذاشتش روی کاناپه و دوید سمت حموم؛ وان رو آب ولرم کرد. نمی دونست چکار بهتره؛ ولی فکر کرد نباید یه دفعه بذاردش توی آب خیلی گرم. اومد توی هال؛ هستی گوله شده بود توی خودش. بافتش رو در آورد؛ هستی می خواست مانع بشه:

- من خوبم. 

- آره خوبی، پیداست. آخه تو این سرما رفتی بیرون؟ پاهات از سرما سیاه شده. با پای لخت نشستی روی زمین؟ 

بافت هستی رو در آورد. بلندش کرد برد سمت حموم و گذاشتش توی وان. 

- آب خیلی سرده. 

- سرد نیست گرمه، تو بدنت یخه. 

نشست لبه ی وان. کم کم آب وان رو گرم تر کرد. هستی هنوزم انگار توی هپروت بود. 

- از کی تو تراسی؟ 

- زیر خاکم همین قدر سرده؟ مرده ها هم سردشون می شه؟ 

- چی می گه تو؟ 

- آخه دیشب خیلی بخار جمع شده بود. 

- هستی تو چته؟ هستی؟ صدام رو می شنوی؟ 

آب وام گرم شده بود؛ بلند شد بره یه زنگ به بابک بزنه؛ فکرش کار نمی کرد. خواست کمی در حموم رو ببنده که فضای حموم گرم شه، که نه هستی باعث شد برگرده تو. 

- چی شد؟ 

- در رو نبند؛ دیگه نمی خوام بمیرم؛ دیشبم نمی خواستم. من نمی خوام؛ سردم می شه. 

رضا برگشت؛ انگار یه چیزهایی دستگیرش شد؛ دیگه کلافه شده بود. 

در رو باز گذاشت. برگشت لب وان. هستی که خیالش راحت شد در بازه؛ سرش رو گذاشت لبه ی وان و چشمش رو بست. رضا پا شد بره یه زنگی به بابک بزنه. 

با یه شیر کاکائوی داغ برگشت. هستی هنوز چشماش بسته بود، صداش زد. لیوان رو گذاشت تو دستش، رفت بیرون. می خواست بره بالا واسش لباس و حوله بیاره؛ ولی خیلی مطمئن نبود جرات می کنه این دختر رو دوباره تنها بذاره. از حموم رفت بیرون؛ بافت هستی رو انداخت روی شوفاژ تا کمی گرم بشه؛ بعدم رفت حوله ی خودش رو، با تاپ و شلوار هستی دست گرفت و رفت سمت حموم. 

هستی هنوز داشت با شیرکاکائو ور می رفت. لیوان رو گرفت و سعی کرد مجبورش کنه بخوره. 

- بهتری؟ 

هستی سری تکون داد. 

- پس بلند شو؛ اینجا داره زیادی گرم می شه. 

کمکش کرد.

- خودت رو آب بکش؛ اینم حوله. 

هستی زل زد به حوله. 

- این جوری نگاه نکن. حولت بالاست؛ منم جرات اینکه تو رو ول کنم و برم ندارم. من توی اتاقم؛ زود دوش بگیر؛ موهاتم نشور. 

بی اختیار بعد از بیرون رفتن خواست در رو ببنده که صدای نه هستی یادش انداخت که باید در رو باز بذاره. 

هستی به زحمت لباسش و در آورد و یه بار دیگه رفت زیر آب. حوله ی رضا رو پوشید؛ حوله کشید روی زمین؛ همین کافی بود که اشکش در بیاد. رضا نگران شد؛ صدای آب نمیومد ولی هنوز خبری نبود؛ برگشت دم حمام. تقه های به در خورد. 

- هستی! خوبی؟ بیام تو؟ 

جوابی نیومد. رضا سرشو کرد توی حموم؛ هستی مثل مجسمه ایستاده بود. نگاهش که به رضا افتاد گریه اش شدت گرفت. 

- چی شده؟ 

- حولت کشید روی زمین. واسه من بلند بود. 

- عیبی نداره؛ درش بیار بنداز لبه ی وان؛ فردا ثریا خانوم میاد تمیز کاری، می گم ماشین رو روشن کنه. زود باش لباست رو بپوش. برم یه شال بیارم ببندی به کمرت. سینه پهلو نکنی خیلیه. 

هستی رفت توی اتاق؛ بافتش رو پوشیده بود. نشست روی تخت. فکر و خیال پریشون دیشب، نگذاشته بود بخوابه. تا پلکاشو روی هم می ذاشت قبرستون میومد جلوی چشماش. یه تابوت می دید که یک دختر برهنه توش بود. ترجیح داده بود چشماش رو باز نگه داره، نزدیکای صبح دیگه از فرط دنده به دنده شدن، روانی شده بود. یه کم رفت توی هال؛ بعد هم که هوس کرده بود بره توی تراس بشینه و با خدا حرف بزنه. بگه دیونه شده، بگه این روزها اوضاع از همیشه بدتره، دایما دردسر می سازه، زار می زنه، ...

ولی این قدر روی زمین یخ کرده نشسته بود؛ که بدنش سر شده بود. و بازم باعث دردسر رضا شده بود. 

رضا برگشت توی اتاق. 

- جاییت درد نمی کنه؟ 

- نه. 

- پس بلند شو بریم خونه ی بابا، من فردا یه سفر کاری دارم، یه کارهایی هست که حتما باید امروز انجام بدم. 

هستی آماده بود؛ فقط باید شالش رو سرش می کرد. حس کرد رضا خیلی جدی شده، دیشب وقت خواب خیلی نرم تر باهاش حرف می زد، ولی حالا ... 

هستی توجهی نکرد؛ از توی آسانسور به جای پارکینگ به سمت بالا می رفتند. جلوی آپارتمان هستی، رضا می خواست در رو بازکنه که درب واحد کناری باز شد و خواهر برهانی اومد بیرون. 

- هستی جون می شه من با شما دو کلمه حرف بزنم.

هستی رو کرد به رضا. 

- بفرمایید ما گوش می دیم. 

- نه با خودشون. 

- خودشون حرفی ندارن. شما هم اگه حرفی دارین بفرمایین؛ اگه نه هم که ما عجله داریم. 

- راستش حمیدرضا دیشب زنگ زد؛ گفت رفته بوده سراغ هستی خانم بگه اشتباه کرده، خواسته عذرخواهی کنه بابت رفتار این مدتش؛ که انگار یه سوتفاهم جدید پیش اومده. شما رسیدین ترسیده، درگیر شدین. ولی باور کنین از اتفاقات اخیر پشیمونه. خواستم شما هم بزرگی کنین رضایت بدین؛ اصلا من هفته ی دیگه شوهرم از سفر میاد؛ می برمش خونه ی خودم. خودشم یه خونه دیگه داره، داده اجاره؛ مستاجرش رو می خواد بلند کنه. اینجا رو می خواد بفروشه؛ نمیاد اینجا دیگه. 

- لازم نیست زحمت بکشند؛ ما آپارتمان ها رو گذاشتیم واسه ی فروش. 

- تو رو خدا هستی جون شما یه چیزی بگین. 

- من کاری نمی تونم بکنم. ایشون باید بیاد کلانتری تعهد بده دیگه مزاحم من نشه. من احساس امنیت نمی کنم. 

- اگه بدونه شما رضایت می دین میاد. بخدا واسش خیلی بده. توی کسب و کارش آدم معتبریه. این جوری نمی شه. 

- خانم همچین می گین انگار یادتون نیست ایشون قبلا هم آدم سر به راهی نبودند. 

- نبوده ولی به خدا خیلی فرق کرده بود. از روزی که هستی جونو دید گلوش گیر کرده بود. 

- ولی من به شما گفتم نامزد دارم. 

- گفتین، ولی خب جوونه. نتونست باور کنه؛ گفت زیر نظر گرفته نه کسی رفته نه کسی اومده. فکر نمی کردیم نامزدتون توی همین آپارتمان باشند. به خاک پدر و مادرت قسمت می دم بگذری. منم همین یه برادر رو دارم. دو روز دیگه شوهرم میاد؛ بفهمه چی شده باید هی سرکوفت بخورم.  

رضا کلافه بود. هستی نمی دونست چی بگه. رضا آخر سر زبون اومد. 

- خانم من باید با وکیلم حرف بزنم. به هر حال ایشون اگه خودشون رو معرفی کنن قصه برای ما فرق می کنه. هر وقت معرفی کردند؛ بگین کلانتری به ما زنگ بزنه تا ببینیم چی می شه. 

رضا در رو باز کرد و هستی رو فرستاد تو. 

- زود وسایلت رو جمع کن. هر چیز شخصی و خصوصی هم داری بذار کنار؛ شب کارتون بیارم تا واسه ی اسباب کشی دیگه نخوای بیای. 

- مگه خونه فروش رفته؟ 

- نه؛ ولی من نیستم. اون موقع بابا کارگر می فرسته با مش کریم بیان؛ لازم نیست تو بیای. 

- اگه اینا برن من دیگه لازم نیست خونه رو بفروشم. 

- دو تا خونه رو گذاشتم برای فروش. بعدم گیرم نرفتی، جواب دربون و رییس ساختمون رو چی می دی؟ می گی هنوز عروسی نکرده طلاق گرفتی؟ بعدم اگه برهانی دوباره پیله کنه چی؟ 

هستی حرفی نزد. رفت مشغول جمع جور کردن شد؛ یه ساعتی طول کشید. هنوز صبحانه نخورده بودند؛ ولی بیشتر از اون خوابش می اومد. 

چمدون ها رو بست و گذاشتند پشت در. وقتی رسیدند خونه، دوباره کل خاندان جمع بودند. انگار هر بار باید از بازرسی رد بشن. رضا بی خداحافظی با هستی رفت؛ با بقیه هم یه خداحافظی جمعی کرده بود. 

هستی کلافه بود؛ نمی دونست چکار کنه. بیشتر از صبحانه نیاز یه خواب داشت. دلش می خواست به خواب پناه ببره. از همه عذرخواهی کرد؛ خواست بره بالا که خانم جون صداش کرد. 

- مادر دیشب چیزی شده، حالت خوب بود؟ 

- نه اتفاق خاصی نیفتاد. من خوبم. 

- پس رضا چرا این قدر کلافه بود. 

- نمی دونم یه دفعه چرا این جوری شد. با اجازتون من می رم بالا. 

- برو به سلامت؛ ولی برو با آسانسور برو. پات رو اذیتت می کنه. 

- ممنون. 

رضا برای ناهار نیومد و گفته بود شب هم نمیاد. سر میز شام همه ی نگاه های پرسشگر روونه ی هستی بود؛ ولی هستی هیچ نظری نداشت. حتی نمی دونست فردا عازم کجاست؛ چقدر سفرش طول می کشه؟ 

رفت بالا. تا صبح چشم بهم نگذاشته بود؛ همش می ترسید خوابش ببره و دوباره داد و بیداد کنه همه رو زابرا کنه. دیگه رضا هم نبود، که باعث می شد زحمت بقیه بیشتر بشه. حتی اصرار خانم جون و عمه رو هم واسه ی خوابیدن توی اتاقشون رد کرده بود. 

هوا روشن شده بود؛ دیگه نمی تونست بیدار بمونه. روی کاناپه نشسته بود؛ همون جا دراز کشید.

نمی دونست ساعت چنده؛ چشمش به ساعت افتاد، حوالی سه بعد از ظهر بود. باورش نمی شد این همه خوابیده؛ ولی تعجب کرد وقتی دید روی تخته. لباس عوض کرد بره پایین؛ از راهروی اتاق خواب ها رد می شد که صدای رز و عمه خانوم اومد. عمه رز رو به آرامش دعوت می کرد. 

- این قدر جوش نزن عزیزم. 

- آخه عمه رضا عادت نداشت این جوری رفتار کنه. من یاد ندارم؛ حتی اون بارم این قدر صبور بود که دل همه رو کباب کرد. چقدر عذاب بود واسش، ولی احترام هیچ کسو نشکست؛ اما رفتار صبحش ... 

عمه یه طوری شده. هستی می دونه، مگه می شه؟ این ها سیزده ساعت با هم بودند؛ مگه می شه ندونه این چرا از این رو به اون رو شده؟! اینم از سفر رفتنش بود که چند ساعت قبل به همه بگه؛ اصلا نگفت کی بر می گرده. 

هستی پشیمون شد از پایین رفتن و دوباره برگشت توی اتاق. ثریا خانم اومد بهش سر زد؛ واسش ناهار آورد؛ ولی هستی تا شب پایین نرفت. 

حوالی ده شب بود که آقای فرهادی با مادر خانمش اومدند اتاق رضا. 

- خوبی تو مادر؟ چرا نمیای پایین؟ 

هستی جوابی نداشت. نمی خواست بگه دلم نمی خواد کسی رو ببینم. آقای فرهادی رشته کلام رو گرفت. 

- امروز ظهر برهانی رفته کلانتری؛ الانم باز داشته. رضا هم در جریانه؛ از ما خواسته تا خونت رو عوض نکردی نری رضایت بدی. البته اگه قصد رضایت دادن داری؛ اگه هم می خوای بفرستیش دادگاه که هیچ. 

- اگه تعهد بده رضایت می دم. 

- خوب ما یه جا رو واست پیدا کردیم؛ فردا می تونی جا به جا بشی. 

هستی تعجب کرد. 

- خونم فروش رفت؟ 

- نه، ولی اینجا که می گم رو نخریدیم. خونه ی یه آشناست؛ یه سوئیت کوچیکه. تا خونت فروش بره و تو یه جا رو پیدا کنی می ری اونجا. 

- من نمی تونم هر روز اسباب کشی کنم. 

- اینجا که می گم رو می تونی هر چند سال که بخوای قرارداد ببندی. خونتم که فروش رفت بده رهن؛ هر وقت خواستی جا به جا شو. 

- آپارتمانه؟ 

- آره، دو طبقه. پایینم یه خانم مسن شیک و مهربونه. امنیتش تضمین شده است. 

هستی فکر کرد فکر بدی نیست؛ زودتر از این خونه می ره بیرون. 

- باشه ممنون؛ ولی رهنش چقدره؟ 

- تا خونت رو ندادی رهن هیچی؛ هر وقت خونه ی جدید رو دادی رهن پولش رو بده. بیا اینم گوشیت؛ البته سیم کارتت رو عوض کنی بد نیست. 

- مرسی. 

- من فردا ترتیب جا به جایی وسایلت رو می دم. وقتی تموم شد می ریم کلانتری. 

- خودم هم میام. 

- نه لازم نیست. 

و از اتاق رفت بیرون؛ ولی خانم جون هنوز نشسته بود. هستی نمی دونست چی باید بگه؛ خود خانم جون کار رو راحت کرد. 

- امشب بیا اتاق من. 

- نه ممنون، اینجا راحت ترم. توی خواب حرف می زنم، شما هم بد خواب می شین. 

- چی بگم، هر جور راحتی مادر. 

***

من نپرسیدم رضا کجا رفته، کی میاد، کسی هم حرفی نزد. حوالی ظهر بود که آقای فرهادی پیغام داد آماده شم تا بیاد دنبالم. رفتیم کلانتری، رضایت دادم. برهانی اومد، ولی من نخواستم به عذرخواهیش گوش بدم و فقط از آقای فرهادی خواستم زودتر اونجا رو ترک کنیم. 

توی راه آقای فرهادی حرف زیادی نزد. و در پاسخ سپاسگزاری من بابت زحمات این مدت، فقط دو جمله گفت:

- این کارهایی که کردم همه وظیفه ی پسرم بود و من با کمال میل انجام دادم. 

با ورود به خونه مهین خانم اومد جلو. 

- چی شد؟ 

به جای من آقای فرهادی جواب داد. 

- فعلا که خدا رو شکر تموم شد؛ ایشالا که سر عقل اومده باشه و دیگه حماقت نکنه. 

- رضا زنگ نزده؟ 

این بار من جوابی نداشتم که بدم. 

- نه خانم؛ بذار بره به کارش برسه؛ خودش آزاد بشه زنگ می زنه. 

- هستی جون به شما هم زنگ نزده؟

«عجب سوالی!»

- من من حتی نمی دونم کجا رفتن.

یه دفعه یاد خونه افتادم. 

- آقای فرهادی خونه چی شد؟ 

- خونه آمادست؛ تا قبل از ظهر وسایلت رو بردند خونه، ولی گفتم دست نزنن. هر وقت خواستی بری ثریا میاد کمکت؛ ولی ما تصمیم نداریم بذاریم شما به این زودی ما رو تنها بذارین. تا آمدن رضا بمون؛ رضا هم همینو خواسته. 

- ممنون، من تا همین جا هم خیلی زحمت دادم. اگه اجازه بدین من امروز مرخص شم. 

نفهمید رز چه زمانی اومده بود کنار مامانش. 

- به شما اینجا بد گذشت. ما خانوادگی مهمانوازیم؛ ولی متاسفانه شما با شرایطی اینجا اومدی، که ما خیلی نتونستیم خودمون باشیم. 

کسی چیزی نفهمید. چون آقای فرهای حرفش رو قطع کرد. 

- چی می گی بابا؟ 

- هیچی بابا، من منظوری ندارم. ولی می خوام بگم ... بگم زودتر واسه ی طلاق اقدام کنین؛ چون ...

- چون چی بابا؟ 

- می گم زودتر مطمئن بشین که اتفاقی نیفتاده. اگه مشکلی باشه، هر چه زودتر اقدام بشه، می شه راحت تر مشکل رو حل کرد. تا رضا هم نیومده. 

آقای فرهادی هنوز گیج بود؛ ولی من تا ته خط رو رفتم. مهین خانم و بقیه خانم هایی که جلو نیومدند، ولی شاهد این گفتگو بودند هم. 

نمی دونم چم شده بود. شاید دلم خواست این دختر بی ملاحظه رو توی خوف و رجا بذارم؛ بدون هیج جوابی و فقط با گفتن با اجازه رفتم سمت اتاق رضا. وسایلم رو جمع کردم؛ یه نگاهی به اتاق انداختم و رفتم پایین. جو پایین یکم سنگین بود. 

آقای فرهادی توی سالن راه می رفت. 

- آقای فرهادی من مزاحم شما نمی شم؛ اگه آدرس رو لطف کنین من خودم می رم. 

رفتم سمت عمه خانوم؛ با عمه و آزی دست دادم، خانوم جون و مهین خانم رو بوسیدم و رو کردم به رز؛ نمی خواستم حرفی بزنم ولی فکر کردم همون یه ربعی که من بالا بودم کل خانواده بهم ریخته بودند. 

- نگران نباشین اتفاقی نیفتاده. فردا صبح خودم اقدام می کنم. 

- شما لازم نیست اقدامی کنین؛ رضا گفته وکالت بدین به محبی. 

- بازم ممنون. 

کسی برای بدرقه ام تا دم در نیومد؛ چون قرار نبود آبی پشت سرم ریخته بشه. 

موقع خداحافظی از آقای فرهادی خواسته بود یه قراری با محبی برای فردا بذاره.

***

فرداهای زیادی از اون فردا گذشته بود. هستی توی تراس نشسته بود؛ اولین بادهای پاییزی می وزید. غروب جمعه بود. توی هفته همین چند ساعت رو آزاد بود؛ ولی همینم واسش زیاد بود. اگه جونش رو داشت، واسه ی همین چند ساعتم یه کاری پیدا می کرد که وقت نکنه به چیزهایی فکر کنه که دوباره ناآرومش می کنن. چشماش رو بست. 

خونه ی جدیدی که روز بعد فهمید در واقع متعلق به خانوم جونه؛ و این صاحبخونه خود خانوم جون، وکالت به محبی؛ فروش خونه؛ خونه ی جدید. رضایی که هنوز بعد از چهل روز برنگشته بود. روزی که رز و آزی اومدند؛ و رز دهنش رو باز کرد و هر چی استرس و نگرانی از دوری رضا؛ و ترس از مقیم شدن رضا داشتند؛ نثار هستی کرد و رفت. 

تلفن به پدرام و درخواست کمک واسه ی پیدا کردن یه خونه ی فوری و بی صدا. اسباب کشی بی صدا و خداحافظی سرپایی و غافلگیر کننده واسه ی خانوم جون. خواهش هایی که بی جواب موندند. یه خونه جدید دیگه؛ اسباب کشی؛ باز کردن اثاثیه. 

افسردگی مجددی که هستی مطمئن نبود مثل هفت سال پیش بتونه پشت سر بذاره، گرچه انگار همون بود؛ فقط مدتی کم رنگ شده بود و اون روزها چقدر پررنگ. این قدر که پدرام توی یه نگاه فهمید این همون دختر خاله ی پر شوری نیست که هفت سال پیش فامیل رو ترک می کرد. همونی که سنت شکن بود؛ همونی که زبون دراز و زیر بار نرو بود؛ همون که یه شبه بی عاطفه شد. 

پدرام و پونه به زور کشونده بودنش دکتر. روانشناسش به پدرام گفته بود در مقابل درمان مقاومت می کنه؛ نمی خواد که خوب بشه؛ احساس پس زدگی می کنه. 

از پدارم خواسته بود کمکش کنند چراهاش رو کشف کنه. چرا خانواده ی اصلیش سراغی ازش نمی گیرند؛ چرا ایمان بی صدا قطع رابطه کرد؛ و چرا رضا حتی نخواسته دیگه باهاش رو به رو بشه و اجازه بده هستی بابت زحمت هاش ازش تشکر کنه. چراهایی که پدرام واسشون جوابی نداشت که هیچ، حتی از وجودشون بی خبر بود. 

چه زمستونی بود اون زمستون؛ و چه بهاری اون بهار. چقدر ممنون فرخ و منیر بود؛ که هر چقدر هستی بعد از برگشت افتاده بود توی مسایل تو در تو و از اون ها بی خبر بود؛ ولی اون ها بی معرفت نبودند. واسه ی عید اومده بودند ایران که به فامیل سر بزنند و وقتی هستی میل تبریک عیدشون رو جواب داده بود، ازش آدرس خواسته بودند که واسش مدرک دانشگاهش رو پست کنند؛ ولی روز بیست و هشت اسفند خودشون پشت در خونه ی هستی بودند. 

همه ی اشک های این چند ماه رو توی بغل منیر ریخته بود. تازه یاد آرامشی افتاده بود که توی اون دو سال توی خونه ی این زن و مرد به دست آورده بود. 

عید اومد و رفت و هستی چیزی نفهمید. مثل بقیه روزهای سال بود، بلکه هم بدتر. فرخ و منیر ساکن خونه ی هستی شدند و فقط با اصرار و خواهش های هستی گاهی به خانوادشون سر می زدن. خاله نازی که بالاخره از رفت و آمدهای بچه ها به خونه ی هستی خبر دار شده بود، خودشم افتاده بود توی این بازی. خبری که به گوش خانم بزرگم رسیده بود، به گوش هلیا و هدی هم. تلفن هایی که می شد، ولی هستی جز الوی اول صدای دیگه ای از گلوش بیرون نمی رفت؛ بقیه هر چی بود هق هق گریه هایی بود که تلنبار شده بودند. خانم بزرگ پا شد اومد؛ ولی هستی نمی فهمید چرا. اومد چی رو درست کنه؟ زندگی که درست بود، اگه اون خرابش نکرده بود؟ اگه ... 

یک ماه فرودین هم گذشت. فرخ عزم رفتن کرد، ولی منیر می خواست بمونه. هستی این رو نمی خواست، نمی خواست باعث دوری این زن و مرد باشه، هر چی خواهش کرده بود فایده ای نداشت؛ فرخ گفته بود هر وقت خوب شدی با هم بیاین. من منتظرم. 

حالش خوب نبود، ولی بهتر از اسفند بود، بهتر از بهمن. هنوز کشون کشون دکتر می رفت؛ ولی هر بار توصیه ی دکتر همون بود که بود بهش گفت؛ اگه آرامش می خوای باید بری جواب چراهات رو در بیاری. 

ولی هستی فکر می کرد چرا؟ چرا باید بره بعد از بیست و هفت سال بپرسه چرا من مهم نبودم که حتی یه بار سراغم بیایین. چی شد که هفت سال دوستی بی هیچ حرفی تموم شد؟ چرا رضا ...؟ 

با منیر می رفت یوگا، با پونه و خاله نازی زورکی می رفت شنا. پونه آماده ی ازدواجش می شد و هستی این وسط حس می کرد چقدر وقت اون ها رو می گیره، چقدر عذاب داشت. یه زمانی رفته بود که بار اضافی نباشه؛ ولی حالا این همه آدم اسیرش بودند و بدتر از همه منیر و پونه. 

اواسط اردیبهشت بود؛ نزدیکی های زایمان عروس منیر. هستی دیگه امون نداد؛ خودش بلیت منیر رو اوکی کرد؛ چمدون هاش بست و با التماس روونش کرد خونه. منیر دل خون رفت و قول داد زود برگرده و این بار اون به زور هستی رو ببره. پدرام واسش یه کاری پیدا کرده بود؛ از نه صبح تا چهار عصر، جمعه ها تا ظهر، خودش توی یه آموزشگاه زبان کلاس گرفت. کم کم کلاساش رو زیاد کرد؛ روزهای دیگه ی هفته هم کلاس گرفت. وقتی می رسید خونه ساعت از نه گذشته بود. بازم می رفت سر کار، بی صدا می رفت، بی صدا می اومد.

***

چشماش رو باز کرد. دوباره چقدر توی گذشته فرو رفته بود. به ساعت نگاه کرد، ده شب بود. بلند شد رفت تو؛ چراغ ها رو روشن کرد. نمی دونست واسه ی عروسی پونه بره یا نه، یک ماه دیگه بود. هلیا و هدی هم می اومدند، با هیلدا دختر هلیا و شوهراشون. جالب بود، حتی نفهمیده بود هدی کی ازدواج کرده.

یاد منیر افتاد، یاد اصرارهای فرخ واسه رفتن پیششون. حس کرد رفتن واسش بهتره؛ لااقل بهتر از موندن بود، بهتر از جواب دادن به سوال های بقیه بود؛ نشستن زیر نگاهای کل فامیل بعد از چند سال. 

انگار باد پاییزی مغزش رو به کار انداخته بود، چه زود تصمیم گرفته بود. فکر کرد اول از همه، فردا صبح واسه یه مرخصی دو ماهه اقدام کنه و اگر نشد شاید استعفا، آموزشگاهم که این هفته امتحانات بود، کلاس نمی گیره واسه ی ترم بعد. کلاس های جمعه هم که همه خصوصی بودند؛ آموزشگاه راحت می تونست یکی دیکه رو بذاره. یاد کادوی پونه افتاد؛ حس کرد فردا یه کم هیجان انگیزه، اونم بعد از مدت ها. کادوی هیلدا، کادوی عروسی هدی، یه هدیه هم برای پدرام، حتی واسه ی خاله نازی. 

اگه همه چیز خوب پیش می رفت، توی این فصل سفارت دو هفته ای ویزا می داد. 

چه هیجان زده شده بود، این قدر که باز بی خواب شد.

***

چه هیجانی داشت اون روز، مرخصی یه دفعه ای، باورش نمی شد که اون شب تا ساعت ده و نیم از خونه بیرون مونده؛ اونم واسه ی هدیه خریدن؛ یاد نداشت چنین کاری رو. تازه صبح روز بعد هم مجبور بود بره سفارت، مرخصی داشت و می تونست بقیه هدیه ها رو اون موقع بخره.

***

فرودگاه شلوغ بود و همه توی رفت و اومد. یه عده خندون، یه عده گریون. بعضی دمغ، بعضی شاد. هستی یه نگاه به چمدونش انداخت. فکر کرد من در چه حالم؟ 

چهار صبح که بیدار شده بود چه حالی داشت. نمی دونست چشه؛ دلش می خواست هلیا و هدی رو ببینه، اونم بعد از این همه سال؛ ولی نمی دونست چرا داره می ره. چرا قدرتش رو نداره وایسته و اون ها رو ببینه؟ سعی کرده بود به دیدار منیر و فرخ فکر کنه؛ به هدیه هایی که پست کرده و بعد از رفتنش می رسن خونه ی خاله نازی؛ به بد و بیراه هایی که احتمالا پونه نثارش می کنه، یا شایدم پدرام. دلخوری خاله نازی و خواهرا. 

ولی تصمیمش رو گرفته بود و دیگه راه برگشتی نبود. 

یاد سه سال پیش افتاد؛ روزی که توی همین فرودگاه قصد رفتن کرد بود، به امید خبری از خانواده، خانواده ای که اصلا به دنبالشون نگشته بود. این ها رو زد کنار؛ یاد فرخ و منیر افتاد، چه خوب بود که لااقل چند ساعت دیگه می دیدشون. امیدوار بود خونه باشن و سفری نرفته باشند؛ چون داشت بی خبر می رفت.

***

هشت صبح بود؛ پرواز رفته بود ولی هستی هنوز روی صندلی چسبیده بود. دیگه شوکه نبود، ولی نای بلند شدن هم نداشت. توی چکینگ پاسپورت بود. صدای مامور پشت کانتر تو سرش می پیچید.

- ممنوع الخروج. 

- واسه چی؟ 

- اجازه ی محضری همسر. 

- ولی من طلاق گرفتم. 

- خانم اینجا به شبکه وصله، طلاق شما ثبت نشده. اگه اجازه ی همسر دارین ارائه کنید؛ اگه نه بفرمایین اجازه بدین صف بره جلو. 

به همین راحتی سه هفته بدو بدو تموم شد. چرا فکر کرده بود این بار دلش خواسته بره؟ بعد مدت ها دلش خواسته کاری کنه؟ با چه ذوقی دیروز رفته بود آرایشگاه کلی به خودش رسیده بود؛ مانیکور و کوتاهی، رنگ و ابرو. 

نمی دونست الان چکار باید بکنه. بره سراغ محبی، خانوم جون یا خونه ي خاندان فرهادی؟ ولی مطمئن بود یه کاری باید کرد. 

تاکسی گرفت، فکر کرد بره پیش خانوم جون. شماره ي محبی و آقای فرهادی رو روي گوشی جدید نداشت. 

ساعت نه و نيم پشت در خونه ي خانوم جون بود. در که باز شد، پا که گذاشت توي حیاط، سردش شد. صدای کلفت و گنده های رز که داشت تند تند بارش می شد می اومد. نشست روي زمین؛ در گوشش رو گرفته بود. دستی نشست روي بازوش؛ خانوم جون بود. طفلکک پیرزن ترسیده بود، ولی سعی داشت دست های هستی رو بگیره توي دستش. دست های هستی کم کم شل شد. صدای خانوم جون جای صدای رز رو گرفت:

- مادر چته؟ چی شدی؟ حالت خوبه؟ هستی! 

هستی نگاش افتاد توي چشمای خانوم جون؛ پیرزن ترسیده بود. 

- رز رفت؟ 

- رز اینجا نبود. 

- چرا الان صداش می اومد؟ داشت سر من داد می زد. 

- لا اله الا الله. خدايا این دختر با خامیش چه شری به پا كرد کرد. پاشو مادر؛ پاشو بریم تو. از سفر اومدی؟ نباید یه تماسی می گرفتی؟ آخه این دختر خامی کرد، تو باید این جوری می رفتی؟ 

هستی کشون کشون رفت تو. خانوم جون با آب اومد.

- بیا مادر بخور. چت شد؟ کجا بودی؟ 

- خانوم جون زنگ بزنین محبی بیاد. 

- چکار با محبی داری؟ 

- تو رو خدا زنگ بزنین. 

- محبی اینجا نیست؛ تا جایی که می دونم الان شیرازه. 

- می شه شمارش رو بدین؟ 

- آره؛ ولی آخه یه حرفی بزن. 

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

***

- سلام آقای محبی؛ من هستی صیرفیان هستم. 

- سلام خانوم؛ احوال شما. 

- آقای محبی شما مگه از من وکالت نداشتین واسه ي طلاق؟ مگه نگفتین ترتیبش رو می دین؟ مگه جواب آزمایش رو نگرفتین؟ مگه نگفتین ...

- چرا خانم صیرفیان، ولی آقای فرهادی به من گفتند آقا رضا گفته بر می گرده خودش اقدام می کنه. بعد هم من دیگه در جریان نبودم. مگه خودتون با آقای فرهادی اقدام نکردین؟ 

- نه من فکر کردم شما کارها رو کردین. امروز توي فرودگاه فهمیدم نمی تونم از کشور خارج بشم. 

- من واقعا در جریان نیستم. می خواین یه تماس با آقای فرهادی بگیرم؟ 

- نه ممنون، خداحافظ. 

- خداحافظ.

دیگه خانوم جون نیازی به سوال پرسيدن نداشت. آروم نشسته بود روي مبل. خودش شماره ي مهین و فرهادی رو گرفت و کشوندشون اونجا. 

نمی دونست چقدر طول کشید که مهین خانم و آقای فرهادی رسیدند. هستی حتی نتونست از جاش بلند بشه. مهین خانم پرید بغلش کرد؛ هستی حس کرد بقیه هم توي این مدت بیکار نبودند؛ اون ها هم دیوونه شدند. 

- آقای فرهادی من امروز عازم سفر بودم؛ تازه متوجه شدم که طلاق ثبت نشده. چرا؟ من که وکالت دادم؛ من که رفتم که همه چیز تموم بشه؛ که دختراتون حرص نخورن؛ که شما نترسین که من می خوام خودمو بند پسرتون کنم. چرا اهمال کردین؟ 

کسی چیزی نگفت. مهین خانم کلافه بود؛ دستمال توي دستش رو ریز ریز می کرد. 

آقای فرهادی خواست با هستی تنها صحبت کنه. مهین خانم و خانوم جون رفتند بیرون. 

- ببین دخترم؛ بابت این قضیه من شرمندم؛ ما تازه متوجه شدیم. راستش رضا سفرش طول کشید؛ بعدم که برگشت گفت این قضیه رو خودش تموم می کنه و خوب ما هم بی خبر بودیم. یعنی می دونی؛ توي این یک ساله رضا دوباره خیلی از ما دوری کرده؛ مثل ده يازده سال پیش. تقریبا سه چهار باری بیشتر نیومده خونه. من که گاهی تو شرکت می بینمش، مامانشم که گاهی زورکی می ره خونش. ما دنبال شما هم خیلی گشتیم؛ ولی خوب توي این شهر به این بزرگی ... حتی می خواستیم آگهی بدیم، ولی خوب واسه ي شخصیت شما خوب نبود. 

- با من چکار داشتین؟ 

- نمی دونم. گفتیم شاید، شاید رز بیاد بابت حرف هاش عذرخواهی کنه، شایدم ... 

- حالا می شه زنگ بزنین من باهاشون حرف بزنم. 

- مگه شمارش رو ندارین؟ 

- نه، کارت ویزیتشون رو بهم داده بودند؛ ولی نمی دونم کجا گذاشتم. 

- هستی جان! تو این یک سال تصمیمی واسه ی زندگیت نگرفتی؟ 

- تصمیم؟ تصمیم که گرفته بودم برم سوئد، که امروز توی فرودگاه فهمیدم اجازه ندارم تصمیم بگیرم واسه ی خودم. 

- تو این یک سال شناسنامه لازم نداشتی؟ یعنی می گم ... چطور اقدام نکردی؟ 

- آقای فرهادی من چند ماهه رو پا شدم. تو اون مدت اصلا نمی فهمیدم شب و روزم کی هست؛ که حواسم به شناسنامه باشه. 

- یعنی واسه گرفتن طلاهات هم نرفتی سراغ رضا؟ 

- آدرسش رو نداشتم. بعدم اون ها رو گذاشتم بشه جبران زحمت ها و خرج هایی که توي اون مدت گردن خانواده ي شما بود. 

- این چه حرفیه دختر. همون موقع بهت گفتم هر کاری ما کردیم وظیفه بود. 

- نه نبود. 

مهین خانم اومد تو. 

- چیه خانم؟ 

- به رضا زنگ زدم؛ گفته هر کی باهاش کار داره یا می ره خونش یا شرکت. وقت نداره؛ نمیاد اینجا. 

- خیلی خب آروم باش. 

- بلند شین بریم. 

- کجا خانوم؟ 

- پیش رضا. 

- ما جایی نمی ریم. رضا خودش باید بیاد این قضیه رو توضیح بده. 

- عیبی نداره گرفتارن. من خودم می رم. 

- نه من ترجیح می دم رضا بیاد. راستش این روزها یه کم بد اخلاقه؛ دلم نمی خواد تنها برین پیشش. 

- آره هستی جون، یکم زود از کوره در می ره. 

- ولی من که باهاشون بحثی ندارم. فقط می خوام ببینم چرا پشت گوش انداختند و بخوام زودتر اقدام کنند؛ یا بیان وکالت محضری بدن تا من برم. بعد سر صبر کارها انجام بشه. 

- نه شما میاین خونه ی ما تا رضا خودش بیاد. 

- نه من اونجا نمیام. نمی خوام سوتفاهمی بشه. شایدم ... 

خانوم جون اومد نشست. 

- مادر دلت رو صاف کن؛ اون دخترم یه خامی کرد حلالش کن. حالام تا تو اونجایی می گیم نیاد. اصلا همین جا بمون رضا هم بیاد همین جا. 

- نه خانوم جون؛ رضا باید بیاد اونجا ببینیم چرا این کار رو کرده. 

- هر جور می دونین. 

- آماده شین بریم. 

- آقای فرهادی من می رم خونه. شماره می دم به رضا بگین زود زنگ بزنه. من می خوام تا آخر هفته برم. 

- این بار دلم می خواد به عنوان بزرگ تر به حرفم گوش بدی.

و دست هستی رو گرفت و بلندش کرد. 

از دلش گذشت «خدایا این خانواده چرا این قدر پیله هستند.» 

تازه رسیده بودند که عمه خانوم هم بله؛ دوباره قشون کشی کردند و دوباره ترس هستی از همون حرف های تکراری. 

آقای فرهادی تقریبا به همه دستور داد که حق ندارند تلفن های رضا رو جواب بدند. هستی دیگه داشت گیج می شد. حوالی ظهر بود؛ هستی دیگه کلافه بود. از صبح زود توي این لباس ها، دمغ از نرفتن سفر، گیج از این اتفاق و دلواپس از رفتارهای این خانواده. 

صدای زنگ در بلند شد. هستی از جا پرید. 

- بشین مادر، چرا رنگت پرید. 

- من استرس دارم. آقای فرهادی من حالم بده می خوام برم؛ خواهش مي کنم نه نیارین؛ واقعا تحمل ندارم. 

- باشه دخترم، من نمی خواستم اذیت بشی. خودم می رسونمت. 

ثریا اومد توي سالن. 

- دختران آقای فرهادی. 

خانم بزرگ لا اله الا اللهی گفت و از جاش بلند شد بره دخترا رو رد کنه برن. هنوز به درب سالن نرسیده بود، که آزی اومد تو. 

- سلام خانوم جون، چی شده؟ 

به بقیه نگاه کرد.

- چرا تلفن ها رو جواب نمی دین؟

و نگاهش روي هستی ثابت شد. 

- سلام هستی جون. خوبی؟ 

هستی فقط زیر لب جوابی داد، همین موقع رز هم اومد تو. هنوز حرفی نزده نگاهش روي صورت رنگ پریده هستی نشست. هستی نگاهش رو دزدید و تقریبا خودش رو روي مبل ول کرد. بعید می دونست بتونه از جاش پاشه؛ انگار صدای جیغ و داد پیچیده بود توي سرش. رز جلوش نشسته بود و هستی حرکت لب هاش رو می دید و جیغ هاش توی سرش صدا می کرد. رز داشت همه ی اون حرف ها رو تکرار می کرد. چه روزی بود اون روز، چه روزیه امروزه. 

تا رسيدن دکتر همه کلافه بودند. خانم جون داشت شونه هاش رو می مالید، عمه خانم داشت سعی می کرد کمی آب بریزه به حلقش؛ مهین خانم هم که خودش یه ور ولو شده بود. توي این گیر و دار هم رضا پشت خط آزی بود. یک ساعت پیش رضا زنگ زده بود، که آزی پاشه بره خونه ببینیه چه خبره که تلفن جواب نمی دند و حالا هم زنگ زده بود ببینه چه خبره؟ 

- رضا جان خودم بهت زنگ می زنم. 

- چی شد؟ 

- رضا می گم بذار یه ربع دیگه؟ 

- چرا مضطربی؟ بهت می گم چی شده؟ 

- چیزی نیست، ما که اومدیم هستی اینجا بود. 

- خب؟ 

- هیچی، رز رفت جلو باهاش حرف بزنه، ولی ...

- ولی چی؟ 

- نمی دونم یهو چش شد. حالا دکتر میاد، نگران باش. 

رضا قطع کرد و آزی هم برگشت بالای سر هستی. رز در دورترین نقطه ي سالن نشسته بود. خانوم جون خواسته بود بره خونه ي خودشون؛ گفته بود از حال هستی با خبرش می کنن؛ ولی رز نمی تونست بره؛ نشسته بود ببینه چی می شه. 

توي همین حین موبایل هستی هم پشت سر هم زنگ می زد. آقای فرهادی گوشی رو جواب داد. 

دکتر یه آرام بخش تزریق کرده بود. تشخیصش فشار عصبی بود؛ خواسته بود دورش رو خلوت کنن و محیط رو واسش آروم نگه دارند. 

دکتر موند تا یه یک ساعتی وضعیت رو کنترل کنه. نیم ساعت گذشته بود که رضا رسید. ثریا خانم خبرش رو داد، آقای فرهادی کلافه بود کی رضا رو کشوند اینجا؟ و بعدم پا شد رفت بیرون تا جلوی در رضا رو ببینه. 

- سلام پسر، چه عجب این ورا. 

- چی شده بابا؟ 

- چیزی نیست؛ از این طرفا؟ 

- بابا هستی چطوره؟ 

- اگه ما بذاریم خوبه. 

- یعنی چی؟ 

- هیچی بابا. حالش خوش نیست بذار حالش جا بیاد بعد بیا ببینیم این قضیه چیه؟ 

- چشه؟ 

- فشار عصبیه، دکتر می گه. 

هنوز آقای فرهادی توي دهنه ورودی سد رضا بود که مهمون یا به عبارتی مهمونای بعدی رسیدند. خاله نازی و پونه به محض اینکه آقای فرهادی تلفن هستی رو جواب داده بود و گفته بود هستی نمی تونه تلفن رو جواب بده؛ آدرس رو به پونه که اصرار داشت هستی رو ببینه داده بود؛ راه افتاده بودند و حالا اون ها هم پشت در ورودی به پدر و پسر رسیدند. 

- هستی کجاست؟ 

- خانم اجازه بدین من خدمتتون عرض می کنم. من فرهادی هستم؛ هستی خانوم هم یه کم عصبی شدند، الانم دکتر بالای سرشونه. نگران نباشین. 

خاله نازی که کلا توي کار صبر و طاقت نبود، عصبانی شد. 

- نگران نباشیم چیه آقا. هستی خوب بود، چش شده؟ اصلا اینجا چکار داره؟ باید الان سر کار باشه. 

- خوب راستش توضیحش یکم سخته؛ یعنی شاید نخوان من چیزی بگم. ما یه آشنایی با هم داریم. 

پونه رو کرد به آقای فرهادي. 

- بله من می دونم؛ به لطف دختر خانومتون و آقا زاده ی محترم، هفت ماه آزگار ما کشون کشون این دختر رو می بردیم دکتر. تازه یه چند ماهه یکم بهتره؛ امیدوارم دوباره کاری نشده باشه که نشه به این زودی این دختر رو رو پا کرد. آخر هفته بعد از هشت سال خوهراش رو می خواد ببینه. 

- من رضا هستم. 

- خاله نازی و پونه چرخیدن تو روی رضا. 

- پسر جون این دختر به اندازه ي کافی کشیده؛ دوباره بعد از یک سال اومدی کش و واکش چی؟ آقای فرهادی ما باید ببینیمش؛ می برمش خونه ي خودم. 

- ما هم قرار نیست به زور نگهشون داریم؛ ولی اجازه بدین حالش جا بیاد. هر جور خودش بخواد؛ ما هم نمی خوایم اذیتش کنیم. 

مهین خانم هم اومد دم در. بعد از سلام احوال پرسی و آشنایی دعوت کرد برن داخل. مهین خانم هم معتقد بود رضا بره بهتره؛ ولی رضا توجهی نکرد و رفت داخل. پونه رسید بالای سر هستی؛ نشست روي زمین؛ دستش رو گرفته بود و آروم صداش می زد. 

دکتر بلند شد اومد نزدیک. 

- خانم صداش نزنین، بذارین یکم ذهنش آروم بگیره، بعد از يك ساعت کم کم بیدار می شه؛ نگران نباشین. 

رضا اومد جلوتر. 

- خانم جون چی شد؟ 

- هیچی مادر، ما منتظر بودیم تو بیای، هستی کارت داشت. دخترا که اومدند یهو بهم ریخت. 

- یعنی چی؟ 

پونه جواب رضا رو داد. 

- حتما با دیدنشون خاطرات خوش آخرین دیدارشون زنده شده. 

رز و آزی یه گوشه نشسته بودند. سر پونه و رضا همزمان چرخید سمت دخترا. 

- یعنی چی؟ 

- هیچی دیگه گذشته؛ ولی کاش شما آخر این قضیه رو با صلح تموم می کردین؛ نه اینکه یه چرای دیگه به چراهای این دختر اضافه کنین. هستی نه قصدموندن داشت نه آزار؛ ولی ... ول کنین. حالا هستی اینجا چکار می کنه؟ 

آقای فرهادی جواب داد. 

- اجازه بدین خودشون بگن. بفرمایین بشینین تا ببینیم چی می شه. 

ساعت دو بود که هستی یه تکونی خورد؛ پونه و خاله دویدن بالای سرش. 

- هستی خوبی خاله؟ 

- من می خوام برم. 

- کجا؟ 

- برم پیش منیر و فرخ. 

- باشه، بذار بعد از عروسی من؛ شاید ما هم اومدیم. پدرام و مامان رو هم می بریم اصلا. 

- نه الان می خوام برم. 

- باشه حالا تو بلند شو ببینیم چرا این حالی؟ 

دکتر اومد بالاي سرش و از بقیه خواست برن عقب. هستی تازه هوشش اومد سر جاش که خونه ي فرهادی ها بود. 

خانوم جون اومد جلو. 

- مادرخوبی؟ ما رو ترسوندی باز. آخه یکم سفت باش. 

اشک اومد توي چشماش.

- خانم جون من می خوام برم. 

- بذار بهتر بشی، هر جا خواستی می ری. 

دکتر یه بار دیگه ضربان و نبض هستی رو گرفت کمی با هستی حرف زد و خداحافظی کرد. مهین خانم اومد جلو؛ آقای فرهادی مانع جلو اومدن رضا بود. 

- بهتری؟ می خوای بگم رضا بیاد حرف بزنیم؟ 

- بهش بگین بیاد محضر اجازه ي خروج رو امضا کنه. من می خوام برم.

و زد زیر گریه. پونه و نازی تعجب کرده بودند. 

- چکار به آقای فرهادی داره خاله؟ 

- راستش ما امروز متوجه شدیم که هنوز طلاقی ثبت نشده. ظاهرا هستی جونم توي فرودگاه این قضیه رو فهمیدن، بعدم اومدن اینجا؛ ما هم بی خبر بودیم که این مسایل پیش اومد. رضا هم الان تازه اومده که ببینیم این قضیه چیه؟ 

- آره خاله؟ 

- آره. 

- می خواستی بی خبر بری؟ دوباره از این کارا؟ امان از دست تو!

- خاله نمی تونم بچه ها رو ببینیم؛ تحمل استرسش رو ندارم. می خواستم یه ماه برم پیش منیر جون. 

- بی معرفت عروسی من چی؟ 

- دوست دارم بیام، ولی نمی خوام فامیل رو ببینیم. 

- ولی هلیا و هدی بیشتر به خاطر دیدن تو میان.

- نمی تونم، حالم بده. 

- باشه باشه. حالا بذار با آقای فرهادی حرف بزنیم؛ هر جور تو بخوای. الانم بلند شو بریم. 

رضا اومد جلوتر. 

- اگه اجازه بدین هستی اینجا بمونه؛ بهتر شد هر جا بخواد بره می رسونمش. 

هستی برگشت سمت رضا، ولی حرفی نزد. 

وقت ناهارگذشته بود که همه سر میز دعوت شدند. پونه اومد جلو پیش هستی و آروم باهاش حرف زد؛ بعدم با خاله نازی بلند شدند. 

- با اجازه ما زحمت رو کم می کنیم. يك ساعت دیگه باید بریم پرو لباس عروس. هستی هم تا دو سه ساعت دیگه بمونه، خودمون میایم دنبالش؛ چون الان ظاهرا هنوز خیلی خوب نیست، نمی خوایم اذیت شه. خودشم خواسته فعلا باشه تا این قضیه روشن بشه. با اجازه. 

خاله و پونه دعوت ناهار خانواده ي فرهادی رو رد کردن و رفتند؛ تا سه ساعت دیگه بیان و هستی رو ببرند. 

عمه خانم نشست کنار هستی و سعی کرد کمی سوپ مرغ به هستی بده؛ ولی هستی پر استرس بود، حال تهوع گرفته بود و اگر نمی ترسید مزاحم برنامه ي پونه باشه باهاشون می رفت. حتی اگه چند ساعت توي ماشین علاف شه. 

رضا به زور آقای فرهادی از اتاق بیرون رفته بود و هنوز کلامی مستقیم با هستی حرف نزده بود؛ فقط سر میز نشست تا بلکه هستی کمی غذا بخوره و بعد کمک کنه براي استراحت بره بالا؛ شاید بتونه اونجا با هستی راحت حرف بزنه. یه دفعه یاد موضوع دخترا افتاد. به محض اینکه آزی غذاش تموم شد؛ آزی رو کشوند توي آشپزخونه تا ته این ماجرا رو در بیاره. 

- آزی جریان دخترا و خاطره ي خوش آخر و این ها چیه؟ چی بوده که من بی خبرم؟ 

- رضا فعلا جاش نیست. تو رو خدا این قضیه رو ول کن بذار برای بعد. 

- بعدا واسه ي من همين الانه؛ منتظرم. 

- رضا تو رو خدا.

- نگی از خود هستی می پرسم. 

- تو رو خدا اونو دیگه ول کن. واسه امروز بسه؛ به هر چی می پرستی قسمت می دم ول کنی این ماجرا رو. اوضا آروم شد خودم می گم، باور کن می گم. 

رضا از آشپز خونه اومد بیرون و رفت سراغ هستی. آزی از ترسش نشست توي آشپزخونه. 

هستی و عمه خانم هنوز سر غذا کلنجار می رفتند. به محض اومدن رضا، عمه نیم خیز شد. 

- رضا عمه چی می خوای. 

- هیچی عمه جون؛ می خوام هستی رو ببرم بالا یه کم استراحت کنه؛ این کاناپه راحت نیست. 

هستی تکون نخورد؛ عمه هم جوابی نداد. 

- می تونی بلند شی؟

هستی نمی دونست یعنی الان حق انتخابیم هست یا دستور صادر شده؛ از طرفی دوست داشت با رضا تنها بشه تا این قضیه رو تموم کنه. شاید با پرواز سه روز آینده بتونه بره. 

هستی نیم خیز شد، رضا هم کمک کرد بلند بشه. 

- می شه من رو برسونین خونه؟ 

- عزیزم خالت گفته میاد دنبالت. 

- نه خونه ي اون ها نمی رم. هفته ي دیگه عروسی دارند؛ الان هزار جور کار و برنامه دارن. می رم خونه ي خودم. 

- می دونم اینجا راحت نیستی؛ ولی تنها هم صلاح نیست بری خونه. 

- من خوبم، باور کنین. 

- این چه خوبیه که به آنی به هم می ریزی؟ 

هستی جوابی به رضا نداد. خواست بره سمت ناهار خوری واسه ي خدا حافظی، که آقای فرهادی مهین خانم اومدند توي هال. 

- کجا هستی جون؟ 

- هستی می خواد بره خونه، منم می رسونمش. 

- رضا شما بهتره بمونی مادرت باهات حرف داره؛ من خودم ایشون رو می رسونم.

- نه بابا خودم می برمش. 

- رضا الان وقت حرف زدن نیست. ما هم می خوایم تو یه توضیحاتی بدی. صبح تا ظهر چشم به راه بودیم بیای، که خب دیر اومدی. 

- من توي شرکت منتظر هستی بودم؛ به مامان گفته بودم. 

- بله گفته بودین، ولی ما همه اینجا منتظر بودیم. حالا هم اگه هستی می خواد بره خونه؛ یا منتظر خالش می مونه یا خودم می رسونمش. 

- نه ما می ریم بالا. 

رضا دیگه منتظر حرفی نشد؛ دستش رو گذاشت پشت هستی و به سمت بیرون ساختمان برد. از آسانسور که پیاده شدند با ورود به راهرو، هستی ایستاد. انگار همین دیروز بود. خیلی توي خاطرات نرفته بود که دستی به سمت جلو هدایتش کرد. با ورود به اتاق روی کاناپه ي جلوی تلویزیون نشست. 

آقای فرهادی بعد از چند دقیقه با چمدون هستی رسید. با نگاهش گویا حرفی به رضا زده بود؛ چون به محض رفتنش رضا تخت رو آماده کرد و اومد جلوی هستی. 

- می خوای من برم استراحت کنی؟ 

هستی فقط با سر نه گفته بود. رضا اومد نشست کنار هستی. 

- می خوای لباست رو عوض کنی و کمی استراحت کنی؟ 

- رضا من می خوام برم پیش منیر جون. 

- چرا این قدر مهمه که بری؟ 

- نمی خوام هفته ي دیگه اینجا باشم. 

- باشه پاسپورتت رو بده، خودم فردا واست بلیت می گیرم.

خواست از اتاق بره بیرون که نفهمید هستی چطوری خودش رو رسوند درم در و دستش رو گرفت تا نذاره بره. 

- کجا می ری؟ 

- می رم بیرون تا تو لباس عوض کنی. 

- نه تو می خوای بری. 

- نه بیرون می مونم تو لباس عوض کنی. 

- تو می خوای بری. تو نمی ذاری من برم پیش منیر. 

- چرا نذارم؟ 

- به همون خاطری که توي این یک سال اصلا برات اهمیت نداشت که بری دنبال کارای طلاق. من که وکالت داده بودم. 

- وکالت داده بودی؛ ولی تا جایی که یادم میاد قرار بود بمونی تا من برگردم. 

- تو با من قراری نگذاشتی؛ سرت رو انداختی پایین رفتی دنبال کارای خودت. 

- تو اصلا یادت میاد شب آخری داشتی چه غلطی می کردی؟ 

- یعنی چی؟ 

- نمی خوام راجع بهش حرف بزنم. 

- من چکار کردم که خودم خبر ندارم. 

- هستی من الان قصد ندارم این بحث رو ادامه بدم. وگرنه خیلی چیزاست که باید جواب بدی. 

- من چی رو باید جواب بدم؟ اصلا چرا باید؟ 

- چراش رو وقتی می گم که قرار شد جواب بدی. الان هم لباست رو عوض کن؛ من توي اتاق خانوم جون هستم. 

هستی نشسته بود سر چمدون، ولی اصلا نمی تونست به لباس عوض کردن فکر کنه. حرف های رضا واسش خیلی گنگ بود. اصلا چرا اینجا همه چی باید داره؟ 

وقتی رضا برگشت هستی سر چمدون نشسته بود و زل زده بود توش. 

- چرا لباسات رو عوض نکردی؟ 

هستی به خودش اومد؛ سریع یه بلوز سیلک خاکستری روشن با ساپورت مشکی برداشت و رفت سمت دستشویی. 

***

هستی نشسته بود جلوی تلویزیون؛ نمی دونست به کدوم یکي از اتفاقات امروز فکر کنه. صدای در اومد و بلافاصله آزی سریع اومد توي اتاق. هستی حرکتی نکرد؛ ولی آزی می دونست وقت تنگه؛ فوری نشست کنار هستی. 

- هستی جون تو رو خدا از ماجرای اون روز حرفی به رضا نزن. به خدا ما خیلی پشیمونیم. رز خیلی زود از کوره در می ره. رضا چهل روز بود از سفر برنگشته بود؛ معمولا قبل از رفتن می گفت کی می ره؛ اما اون بار رفتنش رو یه دفعه ای به ما خبر داده بود. همه اینجا دلواپس بودیم، مامانم حالش بد بود؛ بابام کلافه بود. ما همین یه برادر رو داریم؛ شما خبر نداری ولی اتفاقی که توي بيست و پنج سالگیش افتاده بود، واقعا نابودش کرد. رضا تازه کمی برگشته بود به خودش؛ ما تازه امیدوار شده بودیم. شب آخری با تو رفت و فرداش تو رو با اون حال آورد اینجا و خبر سفر رو داد و رفت. باورکن همه داشتیم از پا در می اومدیم. 

نمی دونی تا شنید رفتی دو روز بعدش اومد؛ ولی تا رسید و مطمئن شد رفتی، هیچی نگفت. همه چیز رو از چشم ما می دید؛ ولی دوباره شد عین قبل، نه می اومد نه از سر زدن ما به خونش استقبال می کرد. 

- باور کنین من نیومدم که بمونم؛ من تازه صبح توي فرودگاه متوجه شدم که کاری که باید انجام می شده انجام نشده. حالا هم نگران نباشید. 

- نه هستی جون من، من ... می خواستم ... می خواستم ...

***

رضا از اتاق خانوم جون اومد بیرون. آزی رو دید که رفت توي اتاق و رز که پشت در ایستاده بود. رز چرخید سمت راهرو که رضا رو دید، برق از سرش پرید. می خواست بره توي اتاق که با اشاره ي رضا ایستاد. رضا اومد پشت در و رز که تحمل نداشت، سریع رفت سمت راه پله که بره پایین. 

***

- ایشون می خواستن بگن من از شاهکارشون با خبر نشم که خب شدم دیگه. حالا هم بفرمایین برین سر خونه زندگیتون. 

آزی رنگش پریده بود. نمی دونست چی بگه. ولی دادی که رضا زد تکلیف رو روشن کرد. 

- آزی فعلا نمی خوام ببینمت؛ نه تو رو و نه رز رو. برو بیرون.

آزی سریع از در رفت بیرون. 

رضا نمی دونست چی باید بگه. حالا تقریبا فهمیده بود هستی چرا خودش رو گم و گور کرده. 

- من از طرف خانواده ام معذرت می خوام. 

هستی حرفی نزد ولی کلمه کلمه ي حرف های رز توي گوشش زنگ می زد. بعدم بلند شد رفت سمت لباساش.

- کجا؟ 

- من می خوام برم؛ نمی خوام سوتفاهمات گذشته دوباره زنده بشند. 

- من معذرت خواستم. 

- حرف من معذرت نیست. من اینجا کاری نداشتم؛ فقط می خواستم تو رو ببینیم، بدونم چرا این کار رو پشت گوش انداختی؟ حالا هم اگه با من یه قراری بذاری واسه ي محضر، کاری ندارم که بمونم. 

- بذار بعد از شام می برمت. بعد هم، تو چرا دنبال طلاهات نیومدی؟ 

- گذاشتمشون براي مخارج اون مدت. 

صدای زنگ موبایل هستی به حرف ها خاتمه داد. 

- الو سلام.

- ...

- مرسی خوبم.

- ...

- نه، خاله شلوغش کرده.

- ...

- نه باور کن.

- ...

- نه پدرام خواهش می کنم نیا؛ خودم میام.

- ...

رضا حرف های هستی رو می شنید، ولی اصرارهای اون طرف خط رو نمی تونست درک کنه. 

- پدرام به خدا همه چی مرتبه. صبح هم یه کم عصبی شدم؛ باور کن چیزی نبود.

- ...

- پدرام من لباس پوشیدم. تا تو برسی من راه افتادم تو رو خدا آبرو ریزی نکن.

- ...

- پدرام؟ 

هستی گوشی رو قطع کرد. مضطرب بود. دوید سمت چمدون؛ درش رو بست و پالتوش رو پوشید. رضا منتظر بود ببینه این بدو بدوی بی حاصل کی تموم می شه. 

- کجا به سلامتی؟ 

- من باید برم. 

- کجا اون وقت؟ 

- پدرام می خواد بیاد اینجا. خیلی عصبانی بود؛ دلم نمی خواد یه وقت حرفی بزنه كه باعث شرمندگی بشه. 

- اون وقت چکارن ایشون. 

- پسر خاله نازیه.

- نه، چکاره ي شمان؟ 

- یعنی چی چکارن؟ می خواد بیاد من رو ببره. خاله نرسیده بیاد، زنگ زده به پدرام گفته من اینجام. 

- هستی سوال من واضح بود، چکاره ي توئه؟ 

- کاره چیه؟ پسر خالمه! 

- پس بذار بیاد.

- نه، تو رو خدا نه! پدرام پسر آرومیه، ولی وقتی عصبانی می شه بدجور از کوره در می ره.

هستی دسته ي چمدون رو گرفت ببره سمت در، که رضا چمدون رو از دست هستی کشید. 

- تو هیچ جا نمی ری. پدرام هم بیاد بازم نمی ری. 

- واسه چی؟ 

رضا جوابی نداد. هستی هم دلشوره گرفته بود. یادش افتاد توي اوج بد حالیش بعد از اینکه از این جریان با خبر شده بود؛ بعد از دکتر رفتن ها، چند بار خواسته بود هستی رو تحت فشار بذاره تا آدرس رضا رو بده. که بره بیاردش شاهکارش رو ببینه، که به قول خودش بزنه توي چونش، بگه از اول غلط کردی داد زدی، غلط کردی شر به پا کردی، غلط کردی بردی عقد کردی. 

موبایل رضا زنگ زد. رضا هنوز جواب نداده بو؛ خواست از اتاق بره بیرون، ولی هستی فهمید چه خبره. راه افتاد دنبال رضا. 

- تو کجا میای؟ 

- میام پایین. 

- لازم نیست، بمون من میام. 

- پدرامه؟ 

- هستی بمون من الان میام. 

رضا تا رسید پایین رفت توي سالن. به محض رسیدن توي سالن پدرام و آقای فرهادی از جا بلند شدند. 

- رضا جان، آقا پدرام پسر خاله ي هستی جون هستند. نازی خانم نتونستند بیان، ایشون زحمت کشیدند. 

- لطفا هستی رو صدا بزنین؛ من دم در منتظرم. 

- هستی داره استراحت می کنه. شما بفرمایین، اگر خواست بیاد خودم می رسونمش. 

- جناب عالی؟ 

- رضا فرهادی هستم. 

- اون رو می دونم؛ چکاره هستین که از طرف هستی حرف می زنین؟ 

- اگه کسی قراره این سوال رو بکنه منم، شما چکاره این؟ 

- من پسر خالشم. 

- خوب مساله اینه که منم شوهرشم. یادم نمیاد کسی بتونه واسه ي دختر خالش تصمیم بگیره. 

- مثل اینکه یادتون رفته اون یه عقد فرمالیته بود که از نظر ما همون پارسال ملغی شده. 

- نظر شما خیلی مهم نیست؛ مهم قانون و شرعه که نشون می ده ایشون همسر منه. 

- ایشون همسر شمان؟ ولی وقتی ما ایشون رو هفته ای سه بار می بردیم دکتر و شب تا صبح خواهر من بالاي سرش نشسته بود، ما شوهری ندیديم كه هیچ، یکی از سه تا مشکل اصلی هستی رفتار شخص شما بود. 

- چراهای زندگی خصوصی من به خودم مربوطه؛ حالا هم لطفا بفرمایید. 

پدرام اومد سمت رضا، ولی آقای فرهادی بلند شد رفت بین رضا و پدرام ایستاد. 

آقای فرهادی پدرام رو به سمت تراس برد و سعی کرد کمی آرومش کنه و از مهین خواست رضا رو ببره بالا. پدرام بعد از کمی صحبت کردن با آقای فرهادی خواست با هستی تلفنی حرف بزنه، ولی هستی تلفن را جواب نمی داد. پدرام عصبانی خونه ي فرهادی رو ترک کرد. 

تا وقتی رضا و مهین خانم بالا نرفته بودند، هستی کلافه طول و عرض اتاق رو طی می کرد؛ ولی جرات پایین رفتن نداشت. 

- چی شد؟ 

- چیزی نشد. اومده بود دنبالت؛ حالا هم رفت. 

مهین خانم هستی رو برای شام برد پایین و رضا از تلفن هستی با پدرام تماس گرفت. 

رضا بعد از چند دقیقه رفت پایین. همه سر میز بودند؛ به جز دخترها که فعلا جرات اومدن جلوی رضا رو نداشتند. 

خانوم جون بعد از شام قصد رفتن کرد، عمه خانم هم بلند شد. 

- خانوم جون کجا می رین؟ بعد مدت ها اومدین. خواهر شما دیگه کجا؟ 

- برم مادر؛ امروز عجله ای اومدم قرص هام رو جا گذاشتم. 

- منم امشب برم خونه ی رز. علیرضا زنگ زده گفته از وقتی رفته خونه سر درد داره، برم پیشش. 

- وایستین منم بیام یه سری بهش بزنم، دلم شور می زنه؟ حالت تهوعم داشت ظهری. 

فضا چقدر سنگین بود. تقصیر اون ها نبود که دلشون شور دخترشون رو می زد؛ ولی هستی یک دفعه ای بدنش لرز گرفت. سعی کرد عادی رفتار کنه؛ اونم از جا بلند شد. 

- من بابت دردسرهای امروز عذر می خوام. الانم با اجازتون رفع زحمت می کنم. هنوز کسی جوابی نداده بود که رضا هم بلند شد. 

- کجا؟ 

- می رم خونه. 

- باشه صبر کن بیام چمدونت رو بیارم. 

- مادر رضا یا هستی جون رو شب نگهش دار، یا برسونش خونه ی خالش. شب صلاح نیست بره خونه. 

- نه ممنون، می رم خونه ی خودم. خالم این ها الان خیلی گرفتارن؛ بعدم خونه کار دارم. 

- اصلا قرار بود ما اینجا با رضا حرف بزنیم. فرصت نشد امروز. بذار من یه نیم ساعت برم و بیام، درست با هم حرف بزنیم. 

- ممنون، تا شما برگردین دیر می شه. ما صحبت کردیم؛ قرار شد فردا اقدامات قانونی انجام بشه تا من توی همین هفته بتونم برم. 

- بابا شما خانم ها رو می رسونید یا من ببرمشون. 

- نه خودم می برم بابا. شما برو هستی رو برسون. 

هستی مطمئن بود همه می رن خونه ی رز واسه ی جلسه ی خانوادگی. آدرس دقیق رو به رضا داد؛ ولی حس کرد مسیر ی که می رن مسیر خونه نیست. مطمئن بود که قرار نیست برن رستوران؛ مثل اون شب جمعه، مثل اون یکشنبه شب و دیگه مثل هیچ شب دیگه ای. 

خواست حرفی بزنه که ماشین رفت توی پارکینگ یه خونه. 

- کجا می ریم؟ 

- وقتی خونه ی خالت نمی ری و خونه ی خودت هم؛ پس یعنی شب اینجا می مونیم.

- ولی گفتم می رم خونه ی خودم. 

- شما فرمودین، ولی نمی تونی بری اونجا.

- چرا؟ 

- چون قرار نیست شب تنها بری اونجا.

- خب می رم خونه ی خاله. صبح تا حالا زحمت دادم به خانوادتون.

ولی رضا دیگه جوابی نداد. فقط پیاده شد و در سمت هستی رو باز کرد. هستی داشت حس بد اون دو بار توی رستوران رو؛ دوباره تجربه می کرد. اینکه رضا هر کاری بخواد می کنه؛ بدون هیچ سوالی. ولی تا فکر کنه رضا دستش رو گرفت و از ماشین پیادش کرد. 

وارد خونه که شدن، رضا چمدون هستی رو برد طبقه ی بالا. ظاهرا خواب ها بالا بود، چون هستی جز سالن و آشپزخونه چیزی ندید. هستی دنبال رضا روونه شد بالا. 

رضا چمدون رو گذاشت توی اتاق، ولی بیرون نرفت. 

هستی نشست لبه ی تخت. نمی دونست چی بگه. 

- چرا نمی خوای عروسی پونه ایران باشی؟ 

- نمی دونم. 

- یعنی چی؟ یعنی دلت نمی خواد ببینیشون یا چیز دیگه ای هست؟ 

- واقعا نمی دونم. دلم نمی خواد فامیل رو ببینم؛ نمی تونم. 

- به دکترت گفتی؟ 

- چهار ماهه نمی رم پیشش. 

- ولی من فکر کنم بهتره اون ها رو ببینی، بعد یه چند روز بری پیش منیر خانم. می دونی خواهرات کی می رسن ؟ 

- چهارشنبه.

- تا کی می مونن؟ 

- یه هفته. 

- فعلا لباس عوض کن. 

رضا از اتاق رفت بیرون، ولی سوال جواب های رضا نشون می داد که دوباره قضیه از دست هستی خارج شده. خدا خدا می کرد رضا زیر حرفش نزنه. نشسته بود سر چمدون. سریع یه لباس انتخاب و عوض کرد. 

رضا اومد توی اتاق؛ یه لیوان آب داد دست هستی؛ ولی هستی تشنه نبود. 

- تشنه نیستم. 

- شربت گلابه؛ سفارش خانم جون و عمه خانم.

هستی چند قلپ خورد. مسواکش رو برداست روونه ی دستشویی شد. 

وقتی برگشت رضا هم لباس عوض کرده بود، و یه تشک واسه ی خودش روی زمین انداخته بود. چقدر بعضی صحنه ها تکراری بود؛ انگار نه انگار یک سال گذشته. 

چراغ ها خاموش شد و چراغ خواب روشن؛ ولی هستی هنوز جواب خیلی از سوال هاش رو نگرفته بود. 

- فردا صبح می تونیم بریم محضر؟ 

- واسه چی؟ 

هستی عصبانی بلند شد نشست. 

- واسه اجازه ی محضری. 

- واسه چی؟ 

هستی دیگه تقریبا داشت با بغض داد می زد. 

- واسه اینکه من از این جهنم برم. 

- تو مگه نمی خوای بری منیر خانم رو ببینی؟ خوب من می برمت. 

- نه خودم می خوام برم. 

- خوب منم میام، حالا فوقش دو هفته دیگه. 

- نه همین هفته. تا تو ویزا بگیری سه هفته طول می کشه. 

- نترس من سیتیزن آلمانم، ویزا نمی خوام. 

- همین هفته می خوام برم. 

- من این هفته کار دارم.

- قرار نبود تو بیای، من می خوام برم. 

- خوب منم دلم می خواد بیام؛ یه کاری دارم اونجا.

هستی دیگه اشکش در اومده بود. 

- تو نمی ذاری من برم؛ این حرف ها الکیه. 

- خوب نذارم هم تو چیزی رو از دست نمی دی؛ در عوض می ری عروسی دختر خالت. 

- باشه من نمی رم. نه می رم پیش منیر جون نه عروسی. راست می گی، نرفتن من الان صحیح ترین کاره. فردا خودم می رم دنبال کارها؛ شما هم اگه گرفتاری یه وکالت به وکیلتون بده تا زودتر این ماجرا تموم بشه. 

رضا هم نشسته بود توی جاش. 

- تو چرا همیشه بدترین راه رو واسه ی حل مشکلاتت پیدا می کنی؟ رفتن تو هیچ دردی رو دوا نمی کنه. 

- باشه، منم که گفتم؛ نمی رم. 

- این راه درسته، ولی باید بری خواهراتم ببینی. 

- اون ها رو نمی تونم ببینیم؛ آمادگیش رو ندارم. 

- چرا؟ 

- نمی دونم. 

- می دونی شاید دفعه بعدی کی باشه؟ شاید هفت سال دیگه یا بیشتر. 

- نمی دونم. 

هستی بلند شد از اتاق بره بیرون که رضا مانع شد. 

- می دونی مشکل تو چیه؟ 

هستی به جای جواب زد زیر گریه. رضا سر هستی رو توی بغل گرفت تا کمی آروم بشه. نمی دونست چی بگه. 

- مشکل تو اینه که به جای حل کردن مشکل ازش فرار می کنی. 

ولی حرف های رضا به جای آروم کردن هستی گریه اش رو شدت داده بود. رضا هستی رو نشوند و سعی کردن کمی از اون شربت گلاب رو به خوردش بده. 

***

یه ساعتی گذشته بود؛ رضا کمی حلقه ی دستش رو از دور هستی شل کرد. خیلی وقت بود آروم شده بود و رضا امیدوار بود خوابش برده باشه. ولی هستی بلافاصه چرخید سمت رضا، خواست کمی بره عقب تر که رضا دوباره دستش رو انداخت دور کمرش و نگهش داشت. 

هستی تقلایی نکرد؛ یه جورایی می دونست گیر کرده و زورش نمی رسه. سعی کرد بی توجه به موقعیت حرفش رو بزنه. 

- فردا خیلی کار داری؟ 

- چطور؟ 

- می شه بریم محضر؟

- یعنی الان دوباره سر خطیم؟ از اول من باید توضیح بدم که الان نرفتنت بهتره؟ 

- ولی ...

- ولی بی ولی.

و سر هستی رو دوباره به بغل گرفت. 

هستی حس متفاوتی داشت. حس کرد این آغوش همون آغوشی نیست که زمانی برادرانه و بی توقع تا صبح نگهش داشته بود؛ هر چند که می دونست که توقع زیادیه. و چقدر این حس زنانه همیشه درسته. هنوز چند دقیقه ای نگذشته بود که هرم داغ نفس های رضا رو روی گردنش حس کرد. تقلا کرد، ولی رضا بی صدا آغوشش رو تنگ تر کرد و هستی فقط تونست اسمش رو صدا بزنه.

- رضا نه.

ولی جوابی که گرفت تنها بوسه ای بود که بی کلام؛ اجازه ی هیچ اعتراضی به هستی نداد. 

***

- منیر پاشو این دختر رو یه کم ببر بیرون. یا خوابه یا توی این کامپیوتر زل زده. 

- چکار کنم این بچه رو آخه. گفتیم خانوادش پیدا بشه آروم می شه؛ که دیدی انگار نه انگار. حالا که اونا بال بال می زنن ببرنش پیش خودشون، اصلا تحویل نمی گیره. جهانگیری هر روز زنگ می زنه، ولی این دختر فقط می گه بله، مرسی، نخیر. این دکترا هم که هیچی حالیشون نیست. بیا اینم جواب سوال های بی جواب؛ چی شد؟ هیچی والا. 

- می خوای زودتر بلیت بگیرم بریم؟ 

- نه بابا؛ تا حرف برگشت می شه می زنه زیر گریه! 

- نمی دونم چی بگم. 

***

- هستی جون پاشو بریم خرید. 

- کجا؟

- بریم نوردشتاین. 

- من چیزی لازم ندارم. 

- ولی من دارم؛ می خوام سوغاتی بخرم. 

- شما که مرتب ایرانین، مگه هر بار باید سوغاتی بخرین؟

- حالا تو پاشو.

- حال ندارم. 

- آخه عزیز من؛ ده روزه نشستی توی خونه؛ معلومه بی حوصله می شی. 

- منیر جون؟ 

- جونم. 

- اگه جهانگیری زنگ زد؛ دیگه نمی خوام باهاش حرف بزنم. نه با اون، نه با هیچ کدوم از بچه هاش. 

- چرا؟ چرا این جوری می کنی با خودت؟ یاد نیست همش توی فکر بودی که چرا کس و کاری ندارم؟ خوب خدا خیر به پدرام بده، پیگیری کرد این کار رو، حالا که هستند، حالا که فهمیدی روحشون خبر نداشته که پسرشون باز مانده ای داره، حالا که به راحتی می تونی بری فامیلای مادریت رو هم ببینی؛ چرا با خودت این جوری می کنی. 

- منیر جون دیگه دلم نمی خواد. 

- یعنی چی؟ 

- به اندازه ی بیست و هشت سال ازشون دور بودم. انگار یه مشت غریبن واسم. 

- کم کم بهم علاقه پیدا می کنین. عمه هات که عاشقت شدند. 

- منیر جون، من هیچ جا آرامش ندارم. دیگه کس و کار نمی خوام. من فقط آرامش می خوام. 

- مادر آرامش هم میاد. وا نده؛ بیا برگشتیم بریم سر دکترت. یادت نیست چقدر بهتر شده بودی؟

- نمی دونم. 

- ولی من می دونم. چهارشنبه بر می گردیم. حتما هم می ریم پيشش.

***

- پس تنها داری می ری؟ 

- از پسش که بر نیومدم. بلیت ها رو واسه ي چهارشنبه اوکی کن. 

- به جهانگیری گفتین؟ 

- نه. جهانگیری دلش خواست، پاشه بیاد ایران نوه اش رو ببینه. این بچه اینجا قرار نداره. تو این سرما خونه نشین بشه که چی؟ 

***

- پونه جون مادر یه زنگ به دکترش بزن، ببین چی می گه؟ 

- آخه چی شد؟ ما که هر کاری دکتر گفت کردیم. 

- نمی دونم، منم امیدوار بودم فامیلاش كه پیدا بشن؛ این بچه از این بی قراری در بیاد، که خوب هیچی. اون پسرم که طفلی کوبید این راه رو اومد ایران، مگه کم التماسش کرد. 

- منیر خانوم والا منم موندم. پسره اینجا هم اومد، با پدرام حرف زد. نمی دونم چی شد، چی گفتند که دوباره پسره با قیافه ي آویزون رفت. 

- وکیل فرهادی چی شد؟ خبری داد؟ ما چهارشنبه میایم. بهش بگو یه ترتیبی بده توي این يك ماه که من هستم کار تموم بشه. من نمی تونم این بچه رو ول کنم تنها بره دنبال این کارا. 

- باشه من دوباره باهاش تماس می گیرم. 

***

هستی روي تخت نشسته بود و زل زده بود به صفحه ي مانیتور. توي این ده روزی که اینجا بود؛ بارها اتفاقات این مدت رو دوره کرده بود. باورش نمی شد توي پانزده روز زندگیش دگرگون شده باشه. جواب سوالاتش چه زود داده شد. چقدر عذاب شنیدن همین جواب ها رو کشیده بود و حالا انگار نه انگار، این ها اون چیزهایی نبود که فکر می کرد. 

فکر کرد که کاش همه چیز مثل قبل ترها بود، همون بی خبری، همون انتظار. لااقل چشمش به راه بود، یه امیدی بود واسه ي آینده. 

که یه روز ایمان برگرده؛ بگه چی شد، بگه اومده که بمونه، بگه همه چیز درست می شه. که خانواده ي اصلیش رو پیدا کنه؛ که ذوق کنه، که دیگه حس نکنه کسی رو نداره.

ایمان اومد. چه روزی بود اون روز؛ وقتی به زور چشماش رو باز کرد و به زور معنی کلماتی رو که رضا می گفت یکی در میون فهیمد. که یه کاری داره می ره و بر می گرده. که ثریا میاد پیشم، که بخوابم و عجله نکنم واسه ي بلند شدن. 

وقتی ساعت دوازده ثریا خانم اومده بود؛ به زور بلندش کرده بود که چیزی بخوره. چقدر گنگ بود همه چیز. پیش خودش فکر کرد چرا زود رضا این قدر دیره. 

- هستی خانم؛ پاشو عزیزم، پاشو یه چیزی بخور. 

- رضا نیست؟ 

- نه عزیزم میاد. به من زنگ زد بیام اینجا یه چیزی بدم بخوری. 

- کی میاد؟ 

- گفته دوازده. 

- الان چنده؟ 

- الان دوازدهه.

رضا تا هفت شب نیومد؛ نه تماسی گرفت نه حتی گوشیش در دسترس بود. آخر سر هم با ثریا خانم تماس گرفته بود. 

- هستی خانم پاشین آماده بشین؛ آقا رضا دارن میان. 

- لباسم خوبه. 

- نه منظورم لباس بیرونه. مثل اینکه میان بریم جایی. 

- کجا؟ 

- نمی دونم؛ به من گفتن حاضر بشیم؛ تا نیم ساعت دیگه میان. 

از دوازده ظهر تا حالا چشم به راه بود؛ ولی انگار همین که فهیمد داره میاد یهو سرد شد. دیگه مهم نبود چرا صبح ول کرده رفته؛ چرا گوشیش در دسترس نبوده؛ چرا ... هستی لباس پوشید وآماده نشست. بازم رضا به ثریا خانم زنگ زد که برن بیرون. چشم هستی دنبال چمدونی که ثریا خانم با خودش تا دم در می کشید ، رفت. 

رضا بدون هیچ حرفی چمدون رو گذاشت توي ماشین. بدون سلام، بدون هیچ حرفی. وقتی سوار شدند هم سکوت. 

هستی می دونست که قرار نیست سوالی کنه. می دونست جایی می رن که باید، دیگه فهمیده بود رضا اهل توضیح دادن و پرسیدن نظر نیست، سکوت کرد تا برسن به اونجایی که باید. حرف داشت، ولی نه حرف هایی که بشه در حضور ثریا خانم زد. 

وقتی رسیدند رضا پیاده شد و در سمت هستی رو باز کرد. نمی دونست کجان، فکر کرد شاید می رن رستوران واسه ي شام. ولی وقتی چمدونش رو دست رضا دید وا رفت. نمی فهمید این دیگه چه بازی جدیدیه. 

خواست چیزی بپرسه که چشمش به پدارام افتاد که داره میاد سمتشون. دیگه واقعا گیج شده بود. پدرام اینجا چکار می کرد؟

پدرام با رضا سلام علیک کرد و دست داد و اومد سمت هستی. 

- سلام، خوبی؟ 

هستی سلامی رو جواب نداد، فقط سرش رو تکون داد. 

- خوب رضا جان من چمدون رو ببرم توي ماشین؛ یکم پایین تر پارک کردم. 

و چمدون هستی رو برد. چه خوب بود که رضا زبون داشت و چه بد که حاضر نبود کلمه ای راجع به این وضعیت به هستی توضیح بده. پدرام سریع برگشت و دستش رو گذاشت پشت هستی؛ و به سمت ورودی کافی شاپی که توي پیاده رو بود هدایتش کرد. هستی گیج شده بود، کجا داشت می رفت؟ چرا رضا ایستاده بود؟ سریع برگشت سمت رضا؛ ولی رضا حرفی نزد؛ فقط به ماشینش تکیه داده بود و به محض اینکه هستی به سمتش سر چرخوند؛ دستش رو به نشونه ي خداحافظی بالا برد و برگشت به سمت ماشین و سوار شد و رفت. به همین راحتی. 

ولی پدرام امون نداد هستی زیاد توي گیجی خودش دست و پا بزنه؛ چون هستی رو آورده بود تا یکی از مشکلات زندگیش رو توي این کافی شاپ حل کنه. هستی هم لال شده بود. نه می تونست حرفی بزنه نه دلش می خواست. 

با ورود به کافی شاپ پدرام کمی دولا شد و آهسته در گوش هستی زمزمه ای کرد:

- سعی کن منطقی برخورد کنی، همیشه باید به آدم های فرصت داد از خودشون دفاع کنند؛ اینو یادت نره. من بیرون توي ماشین منتظرتم. 

و بدون اینکه اجازه بده هستی حرفی بزنه میزی رو کنار پنجره به هستی نشون داد. هستی اصلا نیازی نداشت بره جلوتر تا ببینه اون پسری که پشت بهش، سر اون میز نشسته کیه. پدرام رفت، ولی هستی هنوز نتونسته بود قدم از قدم برداره. دلش می خواست برگرده توي گذشته، ولی می دونست فرصتی نداره. لبخندی به لبش اومد. خودش رو سپرد به تقدیر و رفت به سمتش. 

نمی دونست چند دقیقه است رو به روی هم بی صدا نشستند؛ اهمیتی هم نداشت. انگار هر دو بی کلام توي خاطرات گذشته بودند و کسی دلش نمیومد با حرف زدن خوشی مرور خاطرات رو بهم بزنه. و شاید اگه پیش خدمت صداشون نزده بود همین طور می موندند. بالاخره ایمان این سکوت رو شکست. 

- تو خوبی؟ 

- آره.

- ولی خیلی لاغر شدی. به نظرم یه پنج شیش کیلویی كم كردي.

- ایمان چرا این کار رو کردی؟ 

- چکار کردم؟ 

- چرا این جوری تموم کردی؟ 

- به خاطر خودت. 

- به خاطر من می تونستی جور دیگه ای رفتار کنی. من که هزار بار بهت گفته بودم بری دنبال زندگیت؛ من که قصد نداشتم تو رو از زندگی باز کنم. 

- می شد؟ به نظر خودت می شد؟ می شد کسی رو که می خوای، بارها خواستی، بارها بهش گفتی که می خوایی رو بشونی جای خواهرت، بری دنبال زندگیت؟ 

- چرا نمی شد؟ 

- تو مرد نیستی که این چیزها رو بفهمی. 

- لااقل درست بهم می گفتی چه تصمیمی داری، لااقل یه ذره احترام برای من قايل می شدی، مگه من یک طرف این ماجرا نبودم؟ حق نداشتم بدونم دیگه نمی خوای ادامه بدی؟ 

- قبول دارم اشتباه کردم؛ ولی باور کن من واسه این نرفتم که تو سد راهم بودی. می دونی که توي دوره دکتری کسی وقت سر خاروندن نداره، من کاری نداشتم، من کسی توي زندگیم نبود؛ ولی واسه خاطر خودت بود، تو چسبیده بودی به برادری من، اصلا چشمت کسی رو نمی دید، من اون سر دنیا، تو اینجا. دلم می خواست بکنی از من، نا امید شی تا بلکه چشمات باز بشه؛ آدم های دیگه رو هم ببینی. تا خدا کسی رو جلوي پات بذاره که بخوای. تو برادر لازم نداشتی؛ تو کسی رو می خواستی که شب و روز پیشت باشه. هفته ای دو ساعت حرف زدن من دردی از تو دوا نمی کرد. منم کم با خودم کلنجار نرفتم. باور کن سه ماه اول منم از کار و زندگی افتاده بودم؛ منم به تو عادت کرده بودم. ولی عقلم می گفت نه. تو به اتکای من از خیلیا بریدی؛ من فکر می کردم اگه برم؛ تو بر می گردی پیش فامیلات؛ پیش خواهرات. 

- اون ها فامیل های من نیستند. 

- می دونی که هستند؛ اگه نبودند پدرام و پونه در به در دنبال من نمی گشتند که من رو بکشن اینجا؛ تا جواب سوال های تو رو بدم. 

- هستی باور کن فکر نمی کردم این قدر کل شق بازی در بیاری. این طوری بشم قوز بالا قوز، منم یه مشکل به مشکلاتت اضافه کنم. باورم نمی شد وقتی پدارم می گفت دکترت گفته یکی از مشکلاتی که پارسال تو رو به اون حال انداخته؛ من بودم، یهویی کات کردن من. بیست روز پیش نمی دونم چی شد رفتم توي میل قدیمیم؛ البته گاهی می رفتم، گاهی که دلم هوات و می کرد؛ می گفتم شاید تو میلی بزنی؛ ولی واسم جالب بود جز میلی که یک هفته بعد از قطع ارتباطم زدی؛ دیگه تو هم تلاشی نکردی من رو برگردونی. وقتی بیست تا میل از پدرام دیدم که اسم تو رو زده بود توي عنوان؛ یه دفعه برق گرفتم. مردم تا بازشون کردم. توي این بیست روز تلاشم رو کردم که زودتر بیام، به پدرام گفتم زنگ بزنم، ولی گفت اگه بیام بهتره. تا پریشب که رسیدم؛ تا امروز که دیدمت؛ همش دارم خودم رو ملامت می کنم. 

- می دونی گاهی حس ششم آدم خوب کار می کنه. وقتی جواب میلم رو ندادی، و جواب میل بعدی رو، توي گوشم زنگ خورد. فهمیدم چی شد. فهمیدم روزی که بالاخره باید می رسید رسیده. پدرامم بهتر بود قبلش با من حرف می زدي. فقط اگه یه تلفن می زدی واسه ي من کافی بود. من راضی نبودم تو رو بکشه اینجا، از خونه زندگیت دورت کنه. 

- ولی من دوست داشتم بیام ایران، خوشحالم که اومدم. 

- مامان اینا خوبن؟ 

- آره. چند باری اومدند بهم سر زدند؛ ولی خوب اون ها هم دوست داشتند من رو اینجا ببینند. 

- با زنت اومدی؟ 

- زنم که ... راستش می دونی سوزان، یعنی ...

- اسمش سوزانه؟ عکسش رو نشونم بده. 

- هستی زنم نیست؛ فقط یه دوسته.

- لابد یه دوست و یه هم خونه و ...

- نه باور کن ما قراری نداشتیم که با هم بمونیم. برگردم همه چی رو تموم می کنم. به محض اینکه برم، می رم دنبال کارای تو. سعی می کنم با پذیرش تحصیلی واست ویزا بگیرم؛ قول می دم شش ماهه حل بشه. 

- ایمان من قرار نیست با تو جایی بیام؛ تو هم قرار نیست چیزی رو بهم بزنی.

- این دفعه دیگه نمی ذارم نه توي کار بیاری. اختیار کار رو نمی دم دستت. 

- من جدی ام. فقط به سوزان بگو یه خواهر شوهر جدید پیدا کرده. 

- منم جدی هستم. 

- ایمان ظاهرا تو از یه چیزهایی خبر نداری. من ازدواج کردم. 

- بله می دونم؛ اونم تقصیر منه. یه ازدواج الکی و صوری. خودم از فردا می رم دنبال کارات. شمارش رو بده تا خودم باهاش حرف بزنم، اگه هم وقت نداره، بیاد وکالت بده. 

- ایمان تو بردارم بودی و اگه بخوای هم می مونی؛ به چیزی غیر از این فکر نکردم و نخواهم کرد. حالا هم پاشو بریم تا بیرونمون نکردند. دو ساعته نشستیم به یه تیکه کیک ور می ریم. 

تلاش ایمان واسه ي جلب رضایت هستی جواب نداد؛ ولی ایمان ناامید نبود. فرصت داشت واسه ي راضی کردن هستی. 

از کافی شاپ رفتند بیرون. هستی حال بهتری داشت. 

به محض بیرون رفتن از کافی شاپ ایمان خواست که هستی رو برسونه؛ ولی پدرام گفته بود منتظر می مونه، هستی چشم چرخوند دنبال ماشین پدرام. 

- پدارم اونجاست. من دیگه برم؛ خیلی از دیدنت خوشحال شدم؛ ولی ای کاش بچه ها تو رو این همه راه نمی کشیدند اینجا. 

- هستی من خوشحالم که اومدم. من رو می بخشی؟ 

- من چرا باید تو رو ببخشم؟ خواهش می کنم با آرامش برگرد سر خونه زندگیت. اگه می خوای من رو خوشحال کنی فقط کافیه خوشبخت باشی. 

- هستی شروع نکن. دیگه حساب خواهر برادری تموم شد. من حرف هام رو بهت زدم. 

- منم حرفم رو زدم. 

- باشه عصبانی نشو. آدرس خونه ي جدید و شماره تلفنت رو بده. بذار فردا صحبت می کنیم. 

- یادداشت کن شماره رو ... شبت بخیر.

- شب بخیر. مواظب خودت باش. 

- تو هم.

هستی سریع رفت سمت پدرام. 

- ببخشید این قدر معطل شدی. خودم می اومدم. 

- تو رو خدا این قدر تعارف نکن. 

- پدرام؟ 

- بله. 

- کاش ایمان رو نکشونده بودی اینجا. 

- چرا؟ 

- می دونی که گرفتاره. اونجا کار و زندگی داره. 

- باید می اومد. 

- چرا باید می اومد؟ 

- واسه اینکه غلط کرد تو رو این طوری ول کرد و رفت. 

- پدرام، ایمان مسئول بی کس و کاری من نبود. اونم رفت دنبال زندگیش. باید می رفت. 

- تو چته هستی؟ اصلا تکلیفت با خودت روشنه؟ هنوز یک سال نگذشته. یادت رفته چه حالی بودی؟ می دونی دکترت چی گفت؟ گفت تا مشکلات فکریت حل نشه آرامش پیدا نمی کنی. 

- پدرام، ایمان جای برادرمه. 

- واسه ي همین این همه غصه خوردی؟ 

- یه دفعه ای رفتنش واسم خیلی غیر قابل هضم بود؛ ولی من اگه می خواستم باهاش بمونم، درخواست ازدواجش رو همون موقع ها قبول کرده بودم. 

- هستی من هیچ جوره نمی فهمم تو رو.

- پدرام من رو ببر خونه ي خودم. 

- شب بیا خونه ي ما. 

- نه ازت خواهش می کنم اصرار نکن. 

- باشه. راستی با رضا حرف زدم؛ مشکل خروجت حل شد. قراره وکیلشون کارها رو بکنه؛ فقط حدودای تاریخ برگشتت رو باید بهش بگی، نوبت دادگاه رو هماهنگ کنه. 

- پدرام تو کی با رضا حرف زدی؟ 

- دیشب خودش زنگ زد، خواست من رو ببینه. 

- واسه چی؟ 

- می خواست ببینه دکترت چی گفته؟ بعدم که فهمید ایمان دو روزه اومده گفت می ره تو رو میاره. 

- دستش درد نکنه. 

- بلیتت رو می ذاری بعد از اومدن هلیا و هدی. عروسی نمی خوای بیای نیا، ولی باید بمونی دخترا رو ببینی. 

- باشه.

***

هستی آهی کشید. لپ تاپ رو بست؛ دراز کشید روي تخت. اون چند روز چه روزایی بودند. 

دو روز مونده تا اومدن هلیا و هدی رو توي خونه مونده بود. خدا رو شکر پونه و پدرام این قدر دستشون بند کارای عروسی بود، که دست از سرش برداشته بودند. فقط ایمان بود که وقت و بی وقت تلفن می زد؛ ولی هستی بی حوصله تر از اون بود که بتونه جواب اصرارهای مکررش رو بده. از پدرام خواسته بود که آدرسش رو به ایمان نده و خدا رو شکر کرد که پدرام لااقل یه بار به حرفش گوش کرده بود. 

وقتی دید از پس اصرارهای ایمان بر نمیاد، گوشیش رو خاموش کرد تا شاید این بار بی محلی هستی؛ ایمان رو برگردونه به زندگیش. 

چهارشنبه از صبح چه حالی داشت. باورش نمی شد بعد از این همه سال خواهراش رو می بینه. دوباره مثل پارسال شده بود؛ از هیجان و دلواپسی از صبح دل پیچه و تهوع داشت؛ نفسش گیر داشت؛ هی توي سرما می رفت توي تراس. تا وقتی پدرام اومده بود دنبالش صد بار مرد و زنده شد. تا وقتی دخترا رو دیده بود؛ هم اون ها رو، هم شوهراشون رو، هم دختر کوچولویی که خواهر زادش بود؛ ولی دیگه خیلی هم کوچولو نبود، یه دختر هشت ساله. 

چه تو گوشی خواهرانه ای از هلیا خورده بود بابت بی معرفتیش، بابت خودسریش، بابت اینکه چطور با بی عقلی و لجبازی همه رو نگران کرده؛ چطور تن به عقد مصلحتی داده. 

هستی غلتی زد و آه کشید. پلکاش مثل صفحه ي سینما بودند؛ به محض بسته شدن، خاطرات فیلم می شدند و تند تند روي صفحه اش به نمایش در می اومدند. 

ایمان، پدرام و دخترا رو واسطه کرده بود؛ ولی هستی مطمئن بود قصد نداره اجازه بده ایمان از روی عذاب وجدان زندگی خودش رو بهم بریزه تا زندگی هستی رو بسازه. از نظر هستی این قصه تموم بود، ایمان برادری بود که اگه بردار می موند، قلب هستی رو گرم می کرد؛ و اگه برادر نمی موند، هستی با آرزوی خوشبختی بدرقه اش می کرد تا برگرده سر زندگیش. 

هستی فکر می کرد الان همه ي بچه ها دست به یکی می کنند تا نذارند هستی بره، ولی در عوض خود پدرام واسش بلیت گرفته بود. و صبح پنج شنبه خواهراش تا فرودگاه بدرقه اش کرده بودند. چقدر هستی گیج بود از این رفتارها. یه لحظه دلش گرفته بود که چرا اصراری نکردند تا یه هفته ای که ایرانند، هستی رو هم نگه دارند. و فکر کرد بعد از این همه سال و این همه فامیل و فامیل شوهر؛ حتما می خواند هستی دست و پاگیرشون نباشه. گرچه این دلخوری بیشتر از يك روز طول نکشید؛ و فهمید که این همه عجله واسه ي فرستادنش پیش منیر جون حکمتی داشته. 

پدارم با کمک منیر و فرخ کاری رو که سه سال پیش هستی شروع نکرده، نا تمام ول کرده بود؛ تموم کرده بودند. خانواده ای که هستی دیگه بود و نبودشون رو به فراموشی سپرده بود رو، پیدا کرده بودند و هستی رو روونه کرده بودند که یکی دیگه از گره های زندگیش رو باز کنه، شاید به امید آرامش. 

ولی هستی چه سرد بود توي لحظاتی که عمه هاش گریه می کردند و پدر بزرگش سرش رو از بغل آزاد نمی کرد. هستی فکر می کرد آیا بعد از این همه سال بوی پدرم رو می دم که این پیر مرد این طور من رو توي بغل بو می کنه؟ منی که حتی نمی دونم چند ساعت توي بغل پدرم بودم. اصلا من رو دیده، آیا اصلا فرصتی داشته واسه بغل گرفتن من؟ 

هستی شنیدنی ها رو شنید، اینکه پدر و مادرش از خانواده هاشون ترد شده بودند بلکه چشمشون باز شه به راهی که می رن. به اینکه هیچ کس از اون ها خبر نداشته و فقط وکیلی خبر مرگشون رو می رسونه، به اینکه مادر بزرگش از غصه دق می کنه؛ به اینکه نه کسی از وجود بچه ای که از ترسشون سپرده بودند به غیر خبر داشته؛ و نه حتی از جای به خاک سپرده شدنشون. 

خانواده ي جهانگیری اومدند و رفتند، توي دو روزی که توي گتنبرگ مونده بودند. چقدر اصرار داشتند که هستی رو با خودشون ببرند مالمو، ولی هستی نخواسته بود، نخواسته بود که بره. مسخره بود که هر گره ای که از کارش باز می شد، چقدر به نظرش بی اهمیت می رسید. چقدر یه زمانی توي آرزوی دیدن فامیلاش بود؛ ولی حالا انگار نه انگار. مطمئن بود اگه برگرده و بره سراغ فامیل مادریش توي ایران؛ بازم اتفاقی براش نمیفته. خودشم دیگه از دست خودش خسته شده بود. چقدر تلفن های هر روزشون واسه ي هستی کلافه کننده بود. انگار نه انگار که یه زمانی حسرتشون رو داشت. مثل تلفن های ایمان که هستی رو کلافه کرده بود و باعث شده بود هستی گوشیش رو خاموش کنه؛ تلفن های همون ایمانی که توي نبودنش سختی های زندگی هستی سخت تر شده بودند. 

هستی لحافو روي سرش کشید و فقط از خدا خواست یکم بخوابه، لااقل بخوابه تا این خاطرات دست از سرش بردارند. 

***

بعد از ظهر سه شنبه؛ به محض بیدار شدن از خواب بعد از ظهر، رفت توي هال، دید منیر ناراحت نشسته. 

- منیر جون چی شده؟ 

- هیچی؛ می خوام برم بلیت ها رو دو هفته عقب بندازم. 

- واسه چی؟ 

- هیچی، خواهرم داره میاد. الانم فرخ رفته فرودگاه. بی خبر اومده من رو غافلگیر کنه. 

- خوب چرا ناراحتی شما؟ 

- آخه باید به من می گفت. 

- خوب حالا که نگفته؛ عیبی نداره. شما بلیتت رو کنسل کن؛ وقتی خواستند برگردند شما باشون بیا. منم فردا می رم.

- نه، تو جایی نمی ری؛ صبر می کنی با هم می ریم. 

- منیر جون من باید برم. به محبی گفتم فردا میام. واسه ي کارا قرار بوده اقدام کنه. نمی شه نرم. چه ایرادی شما هم داره دیرتر بیا. 

- دلم نمی خواد تنها بری.

- به خدا من شرمنده ي شمام. شما بچه های خودتون رو رد کردین برن، وقت آسایش و آرامشتونه، منم شدم بلای اجباری واستون. نمی دونم چرا این قدر دارم به شما زحمت می دم؟ 

- عزیزم تو هنوز نفهمیدی دختر مایی؟ از روزی که اومدی من و فرخ روحیمون عوض شده. 

- آخه من که همش واستون غم و غصه زیاد می کنم. 

منیر هستی رو بغل گرفت. 

- این چه حرفیه. ما هر کاری واسه ي تو می کنیم اول واسه ي دل خودمونه؛ بعدم واسه اینکه مثل بچه های خودمونی. 

هستی منیر رو بوسید و پا شد بره چمدونش رو ببنده. می دونست اینجا همین یه اتاق واسه ي مهمون هست و دوست نداشت با موندنش مزاحم بشه. می دونست که می تونه منیر رو راضی به رفتن کنه. 

هستی بعد از گرفتن چمدونش، توي فرودگاه نشسته بود. خدا رو شکر کرد که پدرام رفته چابهار واسه ي کاراش و پونه هم دیگه اسیر خونه و زندگی شده و لااقل می تونه به حال خودش باشه؛ وگرنه مطمئن بود اگه این دو تا آزاد بودند؛ الان یه سره از فرودگاه می خواستند ببرنش دیدن اقوام مادری. چیزی که هستی مطمئن بود نه علاقه ای بهش داره و نه مشکلی ازش حل می کنه. 

تاکسی گرفت و رفت خونه. با ورود به خونه چه حس عجیبی داشت؛ چقدر دلش تنگ شده بود. 

اول به پونه و خاله نازی زنگ زد و حالی پرسید و دقیقا به پونه حالی کرد که الان قصد نداره سری به فامیل مادری بزنه. 

یاد محبی و رضا افتاد. تلفن محبی جواب نداد. مطمئن بود الان اصلا دوست نداره با رضا تماس بگیره. چقدر رفتار شب آخرش برای هستی سنگین بود؛ مثل خیلی از رفتارهای دیگش، مثل آخرین شب پارسال، هستی رو خونه پدرش گذاشت و رفت. 

دیگه دلش نخواست به این قضایا فکر کنه. توي این مدت تنبل شده بود، توي خونه ي منیر حاضر و آماده خورده بود؛ حتی حال نداشت واسه ي غذا یه فکری بکنه. دوباره رفت سراغ لپ تاپش، یاد غرغرهای منیر و فرخ توي این مدت افتاد. لبخندی به لبش اومد، خواست لپ تاپ رو ببنده که یاد یه مطلبی افتاد. می خواست بره دوباره به محبی زنگ بزنه، ولی قبلش یه بار دیگه یه نگاهی به فایلی انداخت که دیروز سیو کرده بود. 

برای انجام طلاق توافقی، زوجین یا یکی از آن ها و یا وکیل دادگستری؛ باید اقدام به ثبت دادخواست طلاق توافقی در دادگاه خانواده کند. کپی شناسنامه ي زوجین، کپی عقدنامه، ضمیمه ي دادخواست شده و توافق آنها در خصوص حقوق مالی زوجه؛ از قبیل مهریه، نفقه، حضانت فرزندان مشترک در متن دادخواست ذکر گردد. معمولا به منظور انجام تشریفات قانونی؛ زوج به زوجه در خصوص طلاق وکالت رسمی که در دفترخانه ثبت شده می دهد؛ تا وی از جانب زوج امور مربوطه را انجام دهد. 

پس از ثبت دادخواست، دادگاه از زوجه می خواهد تا آزمایش بارداری را انجام و گواهی عدم حمل را به دادگاه تسلیم نماید. زوجین باید دو نفر داور به دادگاه معرفی؛ تا عدم سازش میان آن ها و توافق در مورد حقوق مالی و غیر مالی را طی نامه ای به دادگاه اعلام نمایند. اگر زوجین یا یکی از آن ها نتواند یا نخواهد داور معرفی کند، دادگاه راسا از میان افراد صالح دو نفر را تعیین می کند. 

پس از آماده شدن مدارک لازم؛ دادگاه گواهی عدم امکان سازش را صادر می نماید. این مراحل معمولا بین دو تا هفت روز طول می کشد. پس از آن زوجین می توانند با مراجعه به یکی از دفترخانه های طلاق؛ اقدام به ثبت رسمی طلاق نمایند. 

با یه حساب سر انگشتی فکر کرد اگه محبی توي دادگاه نوبت زده باشه؛ نهایتا تا ده روز دیگه این داستان ختم می شه. 

می خواست برگرده سر کارش، اول قصد داشت برگرده پیش منیر و فرخ؛ ولی هر جور حساب می کرد می دید کار درستی نیست. هر چند اونجا تنها جایی بود که هستی واقعا دوست داشت؛ ولی واقعا می دید که برای اون دو تا فقط داره دردسر درست می کنه. فکر کرد اگه برگرده سر کار دیگه امیدی به رفتن نداره و رفتن از سرش می افته. 

می خواست به محبی زنگ بزنه که خودش زنگ زد. 

- سلام.

- سلام خانم صیرفیان. ببخشید من نتونستم تماستون رو جواب بدم؛ مراجعه داشتم. 

- خواهش می کنم. راستش من امروز برگشتم؛ می خواستم ببینیم شما اقدامی کردین یا نه. 

- بله من کاراها رو انجام دادم، شما جواب آزمایش رو به دست من برسونین دیگه خودم بقیه کارها رو انجام می دم. 

- ممنون؛ من باهاتون تماس می گیرم. 

- خواهش می کنم. 

***

هستی سر خاک مادرش، روی زمین سرد نشسته بود. نمی دونست چند ساعته همین طور بی کلام نشسته. اومده بود حرفاش رو بزنه؛ ولی انگار می دونست مامانش نگفته همه ي حرف ها رو می دونه؛ دهنش باز نمی شد به حرف زدن. نزدیکای غروب بود؛ حواسش نبود که توي این فصل هوا زود تاریک می شه، بدنش روي زمین یخ کرده خشک شده بود، خواست تکونی بخوره که دستی خورد سر شونش. 

- مادر جون پا نمی شی؟ با کسی اومدی یا تنهایی؟ 

هستی سرش رو با ترس برگردوند سمت صدا. یه زن نسبتا مسن رو دید که بالاي سرش ایستاده. انگار دهنشم قفل شده بود. اون خانم هم كه اومده بوئ سر قبر شوهرش؛ متوجه شده بود که هستی یه نیم ساعتی این طوری مات نشسته؛ خیلی منتظر جواب هستی نشد. دخترش رو صدا زد. هستی هنوز مات نگاه می کرد. 

- مادر این دختر رو بلند کن. داره غروب می شه؛ خوب نیست اینجا تک و تنها بشینه. بلندش کن ببینیم ماشینش این طرفا هست یا نه، اگه نیست ببریمش تا شهر. 

- خانم! خانم! نمی تونی حرف بزنی؟ 

- مادر من نیم ساعته دارم نگاش می کنم، همین جور بی صدا نشسته اینجا. بلندش کن. 

هستی می تونست حرف بزنه، ولی تا دهنش رو باز می کرد هیچ صدایی در نمی اومد. شایدم ضعف داشت؛ بعد از صبحانه هنوز چیزی نخورده بود. 

مادر و دختر هستی رو بلند کردن؛ یه نگاهی به اطراف انداختند؛ ماشینی رو ندیدند، هستی رو که به سختی تکون می خورد بردند دم ماشینشون. هستی ترسیده بود؛ می خواست با آژانس برگرده؛ ولی انگار دستاش در اختیارش نبودند که موبایلش رو در بیاره. نشوندنش توي ماشین. داماد پیرزن هم سوار شد. 

- مادر! ما از کجا بدونیم کجا ببریمش؟ 

- شوکه شده شاید. بذار یکم گرم بشه توي ماشین. بیرون یخ زده؛ شاید دهنش باز بشه. 

- نشد چی؟ ببریمش کلانتری؟ 

- وا! چرا این قدر هولی مادر. امون بده ببینیم.

و فوری کیف هستی رو باز کرد؛ گوشی رو در آورد داد دست دخترش. 

- من از این گوشی ها سر در نمیارم؛ ببین می تونی تلفن کس و کارش رو در بیاری؟ 

هستی فقط با چشم کارا و حرف هاشون رو دنبال می کرد؛ ولی قدرتی نداشت. دستش به زور تکون می خورد. 

- مامان گوشیش قفله؛ نمی تونم توش رو ببینم. 

- یعنی هیچ راهی نداره؟ 

- نه.

هستی سعی کرد آروم دستش رو ببره سمت گوشی. که دختر متوجه شد؛ گوشی رو گذاشت توي دست هستی. هستی گوشی رو unlock کرد. دختر دوباره گوشی رو پس گرفت و بدون هیچ حرفی آخرین شماره ای رو كه باهاش تماس گرفته شده بود؛ گرفت. 

- سلام خانم صیرفیان. خوبین؟ 

- ببخشید آقا من صیرفیان نیستم. ایشون اینجا پیش ما هستند. 

- منظورتون چیه خانم؟ 

- ما الان ایشون رو سر خاک مادرشون دیديم فکر کنم؛ ولی نمی تونن حرف بزنن. دیدیم داره غروب می شه، گفتیم تنها نمونن. خواستیم بیاریمشون؛ ولی ایشون اصلا نمی تونن حرف بزنن. شما از بستگانشون هستین؟ 

- بله بله. شما کجایین؟ 

- ما تا بیست دقیقه ي دیگه می رسیم آزادی. 

- باشه منم میام دنبالشون اونجا. بی زحمت همون جا منتظر باشین. 

- باشه. خواهش می کنم. 

***

محبی نمی دونست به فرهادی بزرگ زنگ بزنه یا رضا؛ ولی قبل از هر کاری سریع راه افتاد تا بتونه به موقع برسه سر قرار. توي راه با رضا تماس گرفت که رضا جوابی نداد. ناچارا زنگ زد به آقای فرهادی و قضیه رو تعریف کرد. فرهادی هم خواست راه بیفته که چون دید محبی توي راهه؛ ترجیح داد اون رو معطل نکنه و توي راه برگشت یه جایی به اون ملحق بشه. یه زنگم به رضا زد؛ ولی رضا همچنان چسبیده بود به کارش و خیلی تمایلی به رفت و اومد با خانوادش نشون نمی داد. سر کار به ندرت جواب تلفن های خانواده رو می داد؛ معمولا می ذاشت آخر شب از خونه تماس می گرفت. 

محبی به محض اینکه هستی رو سوار کرد، از اون خانواده تشکر کرد و راه برگشت رو به سمت بیمارستان پیش گرفت. تا برسن هستی هنوز لال بود. توي بدنش لرز بدی بود؛ احساس می کرد تپش قلبش بالاست. 

دکتر و آقای فرهادی با هم رسیدند. دکتر کمی از چند و چون قضیه سوال کرد و وقتی دید فشار هستی خیلی پایینه، اول ترجیح داد سرمی بهش وصل شه و بدنش رو گرم کنند تا بعدا واسه ي بقیه مسایل فکری کنه. 

سرم هستی رو به آخر بود. محبی بازم به رضا زنگ زده بود ولی بی نتیجه، زنگ زد شرکت که متوجه شد رضا توس جلسه است و تا نیم ساعت دیگه نمی تونه صحبت کنه. 

ده دقیقه ای بود سرم هستی تموم شده بود. بدنش گرم شده بود؛ کمی خواب رفته بود و حالا کم کم داشت بیدار می شد. فرهادی بی حرف نشسته بود بالاي سرش. هستی چشماش رو باز کرد و فرهادی رو دید. چقدر دوست داشت الان منیر پيشش بود. سعی کرد بشنیه؛ آقای فرهادی خواست مانع بشه، ولی هستی واقعا دلش نمی خواست یه لحظه ي دیگه روي این تخت بخوابه. به زور بلند شد. فرهادی فهمید که نمی خواد بمونه؛ هستی رو نشوند و رفت دکتر رو صدا زد. دکتر فشار هستی رو کنترل کرد؛ خیلی خوب نبود، ولی به شدت قبل هم پایین نبود. 

فرهادی با دکتر صحبت کرد، دکتر معتقد بود هستی کمی بیشتر بمونه؛ ولی فرهادی می دید که هستی قرار نداره و می خواد بره؛ از دکتر خواست هستی رو مرخص کنه. 

فرهادی از محبی تشکر کرد و خودش هستی رو سوار کرد تا ببره خونه، آدرس هستی رو نداشت؛ واسه ي همین ترجیح داد هستی رو ببره خونه ي خانوم جون، مطمئن بود از خونه ي خودشون بهتره. دوست نداشت اتفاقات دو هفته پیش دوباره تکرار بشه. 

هستی مسیر خونه خانوم جون رو شناخت. دستش رو گذاشت روي دست آقای فرهادی. فرهادی متوجه شد هستی می خواد چیزی بگه. ماشین رو زد کنار تا کمی با هستی حرف بزنه. 

- دخترم می خوام ببرمت خونه ي خانوم جون. خونه ي ما نیای بهتره؛ دوست ندارم دوباره مثل دفعه قبل اذیت بشی. 

اشک از گوشه چشم های هستی رون شد. فرهادی نمی دونست چکار کنه ولی فکر کرد گریه کردن خوبه. سعی کرد با حرف زدن گریش رو تشدید کنه. 

- از محبی شنیدم تازه دیروز برگشتی. سفر خوب بود ؟ با رضا حرف زدی؟ می دونه اومدی؟ 

انگار اسم رضا واسه ي اینکه گریه هستی شدید بشه و به هق هق بیفته کافی بود. هستی صورتش رو توي دست گرفته بود و زار می زد. فرهادی یه لحظه ترسید؛ یاد نفس تنگی هستی افتاد؛ به خودش لعنت کرد که چرا یادش نبوده. سریع پیاده شد، رفت سمت هستی و پیادش کرد. سعی کرد آرومش کنه. می دونست باید تشویقش کنه به آروم نفس کشیدن. 

- هستی جان آروم. خواهش می کنم گریه نکن؛ نفست می گیره ها. سعی کن آهسته نفس بکشی؛ سه شماره ای. آروم، آروم، آروم. 

چند دقیقه ای هستی رو ایستاده نگه داشت. هستی یه کم آروم شده بود. برگشتند توي ماشین. آقای فرهادی نفس راحتی کشید؛ خواست راه بیفته که هستی زیر لب حرفی زد. 

- می خوام رضا رو ببینیم؛ باید باهاش حرف بزنم. 

- باشه بریم، من زنگ می زنم رضا بیاد اونجا. 

- نه می رم خونه. فردا باهاش حرف می زنم. 

- چی شده؟ 

- هیچی ولی من برم خونه. 

- باشه. 

- آدرس شرکت رو بدین، یا آدرس خونش رو؛ دقیق نمی دونم. 

- باشه، برات می نویسم. 

هستی رفت خونه. نزدیکای هشت شب بود. حتی نا نداشت چیزی بخوره؛ به زور یه لیوان شیر خورد و خوابید. 

***

- سلام.

- سلام بابا خوبین؟ چی شده؟ امروز ده تا میس کال داشتم. هم محبی زنگ زده هم شما. شرکتم که پیغام گذاشته بودین. 

- آخه پسر من، این چه وضعیه؟ یهو یه کار مهم پیش اومد تو باید سه ساعت بعد جواب تلفنت رو بدی؟

- بابا جلسه بودم. حالا چه خبره؟ 

- هیچی، واسه ي هستی یه مشکلی پیش اومده بود. 

- مگه ایرانه؟ چی شده؟ 

- به خیر گذشت. 

- چی شده خب؟ 

- الان دیگه هیچی، ولی می خواست ببیندت. 

- الان بهش زنگ می زنم. 

- نه بابا بذار واسه ي فردا. حال خوشی نداشت؛ بذار امشب استراحت کنه. آدرس دادم بهش، فردا میاد پیشت. 

- تنها بود بابا؟ 

- آره. رفته بود بهشت زهرا؛ حالش بد شده بود. یه خانواده زنگ زدند، با محبی رفتیم دنبالش. زبونش بند اومده بود؛ توي سرما رفته نشسته اونجا. رفتیم بیمارستان. هرکاری کردم امشب بره خونه ي خانم جون قبول نکرد. می خواست تو رو ببینه، ولی انگار دیگه امشب نمی تونست. بردمش خونه. 

- کی بردینش خونه؟ 

- یه نیم ساعت پیش. 

- کاری نداین بابا؟ 

- نه. شب خوش.

- خداحافظ. 

رضا به محض اینکه تماس رو قطع کرد شماره ي هستی رو گرفت. هستی صدای زنگ تلفن رو می شنید، ولی نمی تونست از جا بلند بشه. رضا هم وقتی جوابی نیومد، اصرار دیگه ای نکرد.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

***

هستی حوالی ظهر از خواب بیدار شده بود. به زور رفت توي آشپزخونه؛ سعی کرد چیزی بخوره، ولی چیزی از گلوش پایین نمی رفت. یه نگاه به موبایلش انداخت. توي میس کال هاش، متوجه ي تماس رضا و آقای فرهادی شده بود؛ ولی انگار عجله ای نداشت واسه ي تماس گرفتن. دیشب حتی جون حموم رفتن هم نداشت. یه نگاه به خونه انداخت؛ مطمئن بود یه نصفه روز کار داره؛ ولی می دونست خیلی هنر کنه اینه که خودش دوش بگیره. 

بعد از حموم به زور موهاش رو خشک کرد و کمی دوباره دراز کشید. دلش چیزی نمی خواست واسه ي خوردن؛ ولی خیلی گشنش بود. فکر کرد چایی و بیسکویت بخوره؛ ولی خودشم می دونست از دیروز تا حالا به غیر از شیر چیز به درد بخوری نخورده. فکر کرد بره رستوران؛ ولی با نگاهی که به ساعت انداخت پشیمون شد. 

صوای زنگ موبایلش بلند شد، هستی رفت سمت گوشی. رضا پشت خط بود. 

- الو. 

- سلام، چرا گوشیت رو جواب نمی دی؟ 

- خواب بودم. 

- تنهایی؟ 

- آره. 

- کی برگشتی؟ 

- پریروز. 

- با من کار داشتی؟ بابا گفت. 

- آره.

- خوب می شنوم. 

- می شه ببینمت؟

- چی شده؟ 

- باید باهات حرف بزنم. تلفنی نمی تونم. 

- کسی نیست بیاردت شرکت؟ 

- نه تنهام. شرکت نمیام؛ جای دیگه بریم. 

- باشه میام دنبالت. آماده شو تا یه نیم ساعت دیگه میام. 

هستی آماده شد و رفت توي لابی منتظر رضا نشست. پشیمون شده بود؛ اگه می شد زنگ می زد می گفت نیاد و بذاره یه وقت دیگه؛ ولی می دونست که باید بره. 

به محض اینکه رضا زنگ زد رفت بیرون. 

- سلام.

- سلام. 

رضا حرف دیگه ای نزد و این استرس هستی رو بیشتر کرده بود. چقدر رضا شبیه همون رضای شب آخر بود. 

مسیر خونه رضا رو شناخت. هستی دیگه تقریبا مطمئن بود که توان حرف زدن رو نداره؛ ولی خیلی دیر شده بود واسه ي پشیمونی. 

توی سالن یه دفعه صدای سلام ثریا خانم بند دل هستی رو پاره کرد. 

- سلام هستی خانم؛ خوبین؟ 

- سلام. 

- سلام آقا رضا. 

- سلام؛ مگه قرار بود امروز بیاین؟ 

- نه ولی آقا پیش از ظهر من رو فرستادند بیام. 

ثریا رفت توي آشپزخونه. 

- خب می شنوم. 

هستی خواست بره سمت در. 

- کجا؟ 

- الان نمی تونم حرف بزنم؛ باشه یه وقت دیگه. 

- خب می ریم بالا.

و به سمت پله رفت. هستی هم آروم دنبال رضا رفت. پنج دقیقه ای بود که هر دو نشسته بودند؛ انگار کسی میلی به حرف زدن نداشت. رضا بلند شد بره پایین به ثریا خانم بگه یه چیزی بیاره. 

- رضا. 

- می شنوم. 

ولی هستی حرفی نداشت؛ از توي کیفش یه پاکت نامه در آورد داد دست رضا. 

رضا پاکت رو باز کرد و کمی نگاه کرد. رفت تا دم در؛ ولی دوباره برگشت سمت هستی. 

- خوب این دقیقا یعنی چی؟ 

هستی وا رفت. خواست چیزی بگه؛ ولی صدا از گلوش در نمیومد. فقط آروم اشکاش می ریخت پایین. 

- گفتم این یعنی چی؟ 

هستی جوابش رو گرفته بود. دیگه موندن واسش معنی نداشت. فقط سری به معنی هیچی تکون داد و از اتاق رفت بیرون. 

رضا توي پله ي اول آستین هستی رو کشید. یه آن تعادلش به هم خورد؛ ولی زود خودش رو کنترل کرد. 

- جواب من رو بده. 

هستی آستینش رو از دست رضا کشید بیرون و به بی حرف به سمت پایین رفت. روي دو تا پله آخر چشماش سیاهی رفت؛ خواست بشینه ولی نفهمید چی شد. فقط صدای «یا خدا» گفتن ثریا رو شنید. 

رضا سریع اومد پایین. خواست هستی رو از روي زمین بلند کنه که آخ گفتن هستی باعث شد دست نگه داره. ثریا خانوم سریع رفت یه کم نمک بیاره. رضا هم جلوی هستی روي زمین نشسته بود.

- کجات درد می کنه؟ 

ولی هستی جوابی نداشت بده، فقط اشک هاش با شدت بیشتری پایین می اومدند. رضا نمی دونست الان تکونش بده بهتره یا نه. سریع رفت یه کوسن آورد؛ سعی کرد همون پایین پله ها هستی رو بخوابونه. ثریا خانوم سعی داشت کمی نمک به خورد هستی بده. رضا پا شد بره زنگ بزنه به بابک؛ که هستی از جاش بلند شد. 

- تکون نخور؛ ممکنه شکستگی داشته باشی.

ولی هستی محل نذاشت. از جاش بلند شد؛ خواست بره سمت در، ولی هنوز دو قدم نرفته بود که برگشت و رفت سمت دستشویی.

- حالت خوبه؟ هستی چرا جواب نمی دی؟ هستی؟ در رو باز کن. 

رضا نگران شد. نه صدای آب می اومد نه صدای هستی. در رو آهسته باز کرد، ولی انگار هستی پشت در بود. 

- به ثریا خانم بگو بیاد. 

- چی شده؟ هستی! 

ثریا خانم آروم در و باز کرد رفت تو. هنوز نرفته اومد بیرون؛ رفت سمت آشپزخونه و با یه بسته پنبه برگشت. 

- چی شده؟ 

- چیزی نیست. 

- چیزی نیست؟ پس این چیه؟ 

- خونریزی دارن. 

رضا سریع به مامانش زنگ زد و گفت هستی از پله افتاده؛ ازش خواست بیاد تا کمک کنه ببرنش بیمارستان. بابک هم گفته بود کاری از دستش بر نمیاد توی خونه، بهتره با احتیاط ببرنش بیمارستان، اونم خودش رو می رسونه. تا مهین خانم و آقای فرهادی برسن؛ ثریا خانم و رضا به هستی کمک کردن کمی دراز بکشه. گرچه هستی فقط می گفت که می خواد بره. رضا دست و پاش رو گم کرده بود. هیچ نظری نداشت که چکار باید کرد؛ فقط منتظر مادرش بود. به محض رسیدن مهین خانم، رضا رفت توی حیاط. 

- چی شده مادر؟ چرا این قدر هول کردی؟ 

- مامان، راستش ... 

- رضا بابا چی شده؟ نکنه اتفاق دیگه ای افتاده؟ برو کنار بریم تو ببینم چی شده. 

- نه. ولی راستش ... راستش هستی بارداره، الانم خونریزی پیدا کرده. 

مهین خانم بی هیچ حرف دیگه ای رضا رو پس زد و رفت سمت ورودی. ثریا به محض دیدن مهین خانم بلند شد.

- برو کنار ثریا ببینم چه خاکی به سرم شده!

و رفت نشست کنار هستی. 

- هستی جان چطوری؟ درد داری الان؟ 

هستی فقط سری به علامت آره تکون داد. 

- خونریزیت شدید بود؟ 

- نه.

- باید بلند شی بریم دکتر. 

و با ثریا کمک کردند هستی بلند شد و آروم بردنش سمت خروجی. هستی فقط درد خفیفی حس می کرد. دیگه می تونست راه بره، ولی مهین خانم به حرفش گوش نکرد و تا دم ماشین بردش. تا بیمارستان حرفی زده نشد. نه کسی چیزی پرسید نه کسی جوابی داد. 

بابک دکتر زنان رو آورده بود بالای سر هستی؛ بعد از معاینه و صحبت، ترتیب سونوگرافی رو داد. 

***

هستی چشماش رو بسته بود. مهین خانم نشسته بود کنار تخت و دست های هستی رو گرفته بود. 

- رضا کجاست؟ 

- بیرون ایستاده، پیش فرهادیه. صداش کنم؟ 

- نه، فقط بهش بگین نگران نباشه. من قصد نگه داشتن این بچه رو ندارم. اگه بهش خبر دادم واسه ی این بود که بدونه یه چند روزی کارمون عقب میفته. من تنهایی نمی تونستم اقدامی کنم. رفتم بهش بگم که از دوستش مشورت بگیره. من واقعا کسی رو نمی شناختم؛ به خالم هم نمی تونستم بگم، یا حتی دختر خالم. 

- معلومه که باید به رضا می گفتی. بعدم دیگه ... 

با صدای در صحبت مهین خانم ناتموم موند. دکتر با آقای فرهادی و رضا اومدند داخل اتاق. 

- خانم دکتر نتیجه چی شد؟ 

- خب راستش الان مشکلی نیست، ولی با توجه به اینکه خونریزی داشتند؛ ریسکش خیلی بالاست؛ هیچ تضمینی نیست. تنها تجویزی که می تونم بکنم استراحت مطلقه، و پله به هیچ وجه، راه رفتن واقعا در حد چند قدم. 

- اون وقت امیدی هست؟

- بله، امکانش ضعیفه، ولی غیر ممکن هم نیست. 

مهین خانم ادمه داد. 

- الان باید چکار کنیم؟ ببریمش خونه یا باید بمونه. 

- اگه مطمئن هستید که امکان نگه داری دارین می تونین ببرین، ولی اینجا باشه بهتره. 

- من می خوام برم. 

- هستی جان لااقل امشب رو بمون. 

- نه، نمی خوام بمونم. 

***

خواهش و اصرار هستی واسه ی رفتن به خونه ی خودش جواب نداد. مهین خانم حرفش رو زده بود. یه کلام؛ می ریم خونه ی ما. 

هستی به ساعت نگاه انداخت. از وقتی رسیده بودن، فقط مهین خانم هی رفته و اومده بود توي اتاق؛ اما رضا نه. و این برای هستی خیلی سنگین بود. هنوز کلام رضا توي گوشش زنگ می زد. «این یعنی چی؟»

خواست قطره اشکی رو که داشت می اومد جمع کنه، که آقای فرهادی اومد تو. 

- چرا گریه می کنی؟ 

هستی جوابی نداد. آقای فرهادی نشست لبه ی تخت. 

- می دونم الان وقتش نیست، ولی باید کمی با هم حرف بزنیم. 

هستی فقط نگاه کرد. 

- رضا می خواست بیاد پیشت ولی من نذاشتم. اول باید یه چیزهایی روشن می شد. 

می خوام بدونی که ما واقعا از اتفاقی که پارسال افتاد شرمنده ایم، دخترها خیلی برادرشون رو دوست دارند. واقعا رفتن رضا اونم اون طوری و طول کشیدن سفرش، همه ي ما رو ترسونده بود. ولی این طور رفتن تو هم درست نبود. من بهت گفته بودم که همه جوره حاضرم واسه ي صلاح رضا قدم بردارم، گفتم نمی ذارم این خانم ها با احساساتشون کارا رو خراب کنند، ولی تو بی خبر رفتی. باید می اومدی پیش من. باید گله ي دخترا رو می آوردی اینجا، نه اینکه بری. رضا تو رو سپرده بود به من؛ گفته بود بمونی تا برگرده. 

- خودش می تونست به من بگه. حتی شب آخر با من خداحافظی هم نکرد. 

- ولی حوالی ظهر اومد، شما خوابیده بودی؛ گفت نخواسته بیدارت کنه. 

- آقای فرهادی ما قراری با هم نداشتیم. رفتن و موندن من چیزی رو عوض نمی کرد. بعد هم من همه ي کارا رو کرده بودم. وکالت داده بودم؛ همه چی آماده بود. خود رضا نرفت دنبال کارها. 

- تو طلاهات رو نبردی، شناسنامت پیش رضا بود. رضا هم نگران بوده؛ نرفته دنبال کارها که بلکه خودت بیای دنبال قضیه رو بگیری؛ بلکه مطمئن بشه مشکلی نیست. رضا جریان دخترها رو نمی دونست. رفتنت خیلی یك دفعه ای بود. 

هستی یه لحظه احساس کرد کسی اومد توي اتاق. سر برگردوند، رضا بود. آقای فرهادی بلند شد رفت سمت رضا. مهین خانم هم اومد تو اتاق.

- چه خبره؟ 

- هیچی، رضا می خواست با هستی حرف بزنه. 

- الان وقت حرف زدن نیست؛ بذارین استراحت کنه یه کم. فردا حرف بزنین. 

مهین خانم در رو نشون داد. 

- رفتین پایین به ثریا بگو واسه ي من تشک بیاره اینجا. 

آقای فرهادی رفت سمت مهین خانم؛ لیوان شیر رو گرفت گذاشت بالای سر هستی. بعد هم دستش رو حلقه کرد دور شونه ي مهین خانم و بردش سمت در. 

- خانم ما می ریم پایین؛ شبم رضا خودش می مونه. کاری داشت میاد صدا می زنه. 

- الان لازم نیست حرف بزنن. دکتر گفت استراحت مطلق. یهو حرفشون می شه؛ اعصاب این دختر رو می ریزه به هم. 

- مامان من اصلا امشب حرفی نمی زنم؛ خوبه؟ 

- آره خوبه. 

بعد هم مهین خانم رفت سمت هستی، دولا شد سمتش. 

- اگه تو شب مشکلی داشتی رو دربایستی نکن؛ بگو رضا من رو صدا کنه. من خوابم سبکه. 

- ببخشید، من باز خیلی شما رو اذیت کردم. 

- دیگه این حرف رو نزن. 

بعد هم رفت سمت در و با فرهادی از اتاق رفتند بیرون. 

رفتارهای امروز مهین خانم واقعا هستی رو گیج کرده بود، هر چی خواسته بود به علت این تغییر رفتار فکر کنه فقط جنبه های منفی توي ذهنش می اومد؛ ترس از آبرو ریزی و ... . واسه ي همین سعی کرد فعلا تحلیل رفتارای مهین خانم رو بذاره کنار. از دیروز صبح که متوجه ي بارداریش شده بود هزار جور فکر کرده بود، و الان دیگه مسئله ي اصلی زندگیش، رفتار مهین خانم نبود. 

رضا بی صدا نشسته بود کنار تخت و هستی بی صداتر پشت به اون سعی داشت بخوابه. نمی دونست ساعت چنده، چندان هم فرقی نداشت. چیزهای زیادی بودن که دوست داشت بتونه راجع بهشون فکر کنه؛ ولی می دونست فقط خوابه که به دردش می خوره، اگر به چشمش می اومد. صدای موبایل رضا سکوت اتاق رو بهم ریخت. 

- بله؟

- ...

- سلام.

- ...

- ممنون، شما چطورین؟

- ...

- بله، خونه ي بابا هستیم.

- ...

- نه خوبه.

- ...

- راستش خوابیده؛ ولی اگه لازمه صداش بزنم.

- ...

- نه بگین نگران نباشن.

- ...

- باشه می گم تماس بگیره.

- ...

- خواهش مي كنم.

- ...

- خداحافظ.

رضا نشست لبه ی تخت. 

- منیر خانم زنگ زده، جواب ندادی نگران شده. زنگ زده خاله نازی، اونا هم تماس گرفتند؛ هم با خونه و هم گوشیت، جواب ندادی، اون ها هم نگرانند. الانم پدرام زنگ زده بود. می خوای یه زنگ بزنی؟ 

هستی بی حرف نشست. خواست بلند بشه بره موبایلش رو از کیفش برداره، که رضا نذاشت. 

- وایستا خودم میارم واست.

هستی یه نگاهی به گوشیش انداخت، پونه ترکونده بود از بس زنگ زده بود. 

- الو هستی؟ 

- سلام، خوبی؟ 

- آره، اگه تو بذاری خوبم. معلومه کدوم گوری هستی؟ این وامونده رو چرا جواب نمی دی؟ 

- گوشیم سایلنت بود. من خونه ي آقای فرهادی هستم. 

- بله می دونم، پدرام الان گفت. هستی به خدا ببینمت خودم می کشمت. 

- لازم نیست خودم ... 

- الو هستی؟ هستی؟ چرا حرف نمی زنی؟ داری گریه می کنی؟ هستی جونم؟ چی شد؟ 

- هیچی، سرما خوردم. نمی تونم حرف بزنم. 

- آره دیگه منم که نمی فهمم. من الان میام اونجا. 

- نه، همه خوابیدن. صبح میام خودم. 

- من تا نیم ساعت دیگه اونجام. 

- نه پونه تو رو خدا نیا. 

- اصلا تو اونجا رفتی چکار؟ 

هستی دیگه نمی تونست حرف بزنه. رضا گوشی رو از دست هستی گرفت. 

- سلام، من رضا هستم. 

- سلام، هستی چشه؟ چرا گریه می کنه؟ 

- چیزی نیست دلش واسه ی شما تنگ شده. 

- من الان میام دنبالش. 

- نه، اجازه بدین امشب بمونه. فردا صبح تشریف بیارین. 

- آقای فرهادی یه چیزی شده؛ واسه ی چی داره گریه می کنه؟ 

- اجازه می دین فردا صبح صحبت کنیم؟ 

- من که تا فردا نصفه عمر می شم. 

هستی کمی حالش بهتر بود. گوشی رو گرفت. 

- پونه من خوبم. دلم یه کم تنگ شده بود؛ صدات و شنیدم، بهترم. فردا خودم میام بهت سر می زنم. باشه؟ 

- باشه؛ ولی اگه نیای خودم بلند می شم میام اونجا. این گوشیت رو هم از سایلنت بردار. 

- باشه. یه زنگ به منیر جون می زنی از نگرانی در بیاد؟ خودم فردا بهش زنگ می زنم. 

- باشه؛ فردا می بینمت. 

- باشه. خداحافظ

هستی دوباره دراز کشید، رضا هنوز بی صدا نشسته بود. هستی کمی لحاف رو کشید روی سرش تا نور از چشمش بره، بلکه خوابش ببره. ساعت از یازده گذشته بود، رضا هم بلند شد چراغ رو خاموش کرد، برگشت سمت هستی، لحاف رو کمی از روی صورتش کنار زد. نمی دونست خوابیده یا نه، ولی امیدوار بود لااقل تا صبح مشکلی پیش نیاد. مطمئن بود پونه و خاله نازی صبح اول وقت میان اینجا. 

بار سوم بود که که از خواب می پرید. برگشت سمت هستی، ولی تا چشمش به تاریکی عادت کرد، حس کرد لحاف پس خورده و هستی سر جاش نیست. یه دفعه نشست. خواست بلند شه که نگاهش افتاد دم پنجره. هستی تکیه داده بود به پنجره و معلوم نبود توی تاریکی به چی این طور ماتش برده بود. 

رضا آهسته بلند شد و رفت سمت هستی. آهسته صداش زد، ولی انگار هستی توی عالم دیگه ای بود. نمی دونست چند وقته اونجا ایستاده؛ ولی مطمئن بود براش خوب نیست. آروم زد سر شونش؛ هستی برگشت سمتش. 

- چرا اینجا وایستادی؟ 

- چرا صبح نمی شه؟ 

- اصلا تونستی بخوابی؟ 

- آره، دیگه خوابم نمیاد. می خوام برم خونه؛ نمی خوام پونه بیاد اینجا. 

- خوب صبح زنگ می زنم می گم نیاد. خوبه؟ 

- گوش نمی ده. 

- نگران چی هستی؟ اومدن پونه یا اینکه بفهمه چی شده؟ 

هستی جوابی نداد، برگشت بره سمت تخت. 

رضا هم قصد نداشت با ادامه دادن حرفش هستی رو بهم بریزه. هستی پشت به رضا دراز کشید. ولی این بار خودش به حرف اومد. 

- فردا به مامانت بگو من برم خونه ی خودم. 

- چرا خودت نمی گی؟ 

- چون به حرف من گوش نمی ده. 

- بعد اون وقت چی باعث شده فکر کنی به حرف من گوش می ده؟ 

- فردا صبح حتما دوباره جلسه ی خانوادگی دارین. از همون صبح اول صبح. خانوم جون، عمه خانوم، دخترا. 

- اینکه کار همیشگیشونه. 

- نباید بذاری بیان. 

- چرا؟ 

- لازم نیست بیان. بگو نگران نباشن؛ من نه تصمیم دارم این بچه رو نگه دارم، نه تصمیم دارم واسه ی کسی درد سر درست کنم. بگو جلسه نذارن. بگو ... 

رضا نذاشت هستی حرفش رو کامل کنه. 

- هستی من معذرت می خوام. 

- بابت کدوم یکی از کارات؟ بابت اینکه بی هیچ توضیحی، پارسال من رو گذاشتی خونه ی بابات و رفتی؟ بابات دیر برگشتنت؟ بابت حرف هایی که خواهرت به من زد؟ بابت اینکه نگذاشتی محبی پارسال کارا رو خودش تموم کنه؟ همون طور که از اول قرار گذاشته بودیم. بابت دو هفته پیش؟ بابت حرف هایی که تا صبح زیر گوشم خوندی، ولی هنوز هشت ساعت نگذشته زدی زیرش؟ بابت اینکه گفتی تو هستی منی، ولی هنوز چند ساعت نگذشته، هستیت رو بی هیچ توضیحی پس بردی؛ بردی سپردیش به پسر خالش؟ بابت دیشب که فکر کردی من اومدم سرت کلاه بذارم؟ فکر کردی بچه کس دیگه ای رو آوردم بذارم گردن تو؟ آره؟ 

رضا دوست نداشت امشب این بحث پیش بیاد. تا همین جا هم خودش رو باعث وضعیت فعلی هستی می دید؛ ولی صدای هق هق هستی که سعی داشت زیر لحاف خفه اش کنه، نظر رضا رو عوض کرد. هستی رو از پشت به زور توی بغل گرفت و فقط در جواب تقلای هستی یه کلام گفت. 

- آره می خوام معذرت بخوام بابت همه ی این ها که گفتی. ولی باید آروم باشی. نه دلم می خواد این نی نی کوچولو بیشتر از این اذیت بشه، نه هستی رضا. 

هستی حرفی نزد. رضا هم کمی صبر کرد تا هستی آروم بشه، تا صدای نفسش عادی تر بشه. 

- می دونی، من خیلی زودتر از اون روز بارونی تو رو دیده بودم. خیلی کم، چند دفعه. ولی هر بار نمی دونم چرا ناخودآگاه نگاهت کرده بودم. اصلا نمی دونستم کی هستی؟ بی غرض. ولی نمی دونم چرا سر تا پای مشکیت واسم جالب تر از این همه آدم رنگ وارنگ توی خیابون بود. 

می دونی، من یازده سال پیش دلم جایی رفته بود که نباید. کسی رو خواسته بود که نمی بایست. من تک پسر خونه بودم؛ همیشه از بچگی اون قدر روم حساب کرده بودند، که خودم هم باورم شده بود با همه فرق دارم. من از شونزده سالگی پیش بابا کار می کردم. جدی بودم، حتی کارمنداش ازم حساب می بردن. شاید به زور دو سه باری با سیاوش پسر عمه فخری، مهمونی یا کوه رفته بودم. اصلا انگار خودمم راهمو انتخاب کرده بودم. نمی دونم چرا دوست داشتم خیلی زود بزرگ بشم، بچگی های جوون های دور و برم، به نظرم سبک سری بود. حتی تا زمانی که دانشگاه رفتم، یادم نمیاد هیچ وقت جدی با دخترای دور و برم ارتباطی داشته باشم، نهایتا دخترای فامیل دور و برم بودند، که اکثرا از من بزرگ تر بودند و گاهی تو دورهمی های ماهانه می دیدمشون. توی دانشگاهم که من فقط درس می خوندم. اصلا وقتی نداشتم واسه ی این ارتباطات، همیشه بیست و یک واحد درس داشتم و کلی کار توی شرکت بابا. 

وقتی مارینا رو دیدم بیست و چهار سالم بود. انگار تازه اون موقع بود که فهمیدم دلم می خواد کسی رو داشته باشم. کسی که بتونم غیر از کار به اونم فکر کنم، غیر از شرکت جاهای دیگه ای هم برم. من واقعا مارینا رو می خواستم. مامان فکر می کرد زیبایی ظاهریش من رو جذب کرده، ولی فقط قیافش نبود، من عاشق سادگی رفتارش بودم. خیلی شنیده بودم از زرنگی های دخترای امروزی؛ و وقتی مارینا رو می دیدم که چقدر صادقه و چقدر آروم، مطمئن بودم که من یه همچین کسی رو می خوام. فکر نمی کردم مسیحی بودن اون مشکل خاصی برای خانواده ی من باشه، لااقل نه این قدر جدی که کلا همه چیز رو بهم بزنه، ولی خب فقط خانواده ی من نبودند، خوانواده ی مارینا هم یک سر دیگه ماجرا بودند. مامان حکم نه داد و عمه هم تایید کرد؛ منم که توی عمرم عادت نداشتم طوری رفتار کنم که دیگران بهم خورده بگیرن؛ در تلاش بودم که در کمال آرامش و احترام بذارم خانوادم بفهمند که من انتخابم رو کردم؛ که خبر رفتن مارینا و پدر و برادرش از ایران شوک کرد منو؛ اینکه پدرش مارینا رو برده ارمنستان، و آخرین تماس من با مارینا وقتی بود که از ارمنستان زنگ زد و گفت که دیگه قصد برگشت نداره، که سر جنگ نداره با پدرش و خانواده ی من و ازم خواست که بذارم با آرامش و خاطره ی خوش از هم جدا بشیم. به همین راحتی. 

من سه سال توی شوک و انتظار بودم. فکر می کردم بر می گرده. جالبه که دیگه خانوادم راضی بودند که مارینا بیاد، همون مارینای مسیحی بیاد و عروسشون بشه، ولی من دوباره نرم توی پوسته ی خودم؛ ولی خب دختر خاله ی مارینا رو توی راه برگشت از کیش، توی هواپیما دیدم و متوجه شدم یک ساله ازدواج کرده. دیگه امیدم ناامید شد. قصه دیگه تموم شده بود؛ منم دوباره شده بودم خود خودم. نه خانی رفته نه خانی اومده. چسبیدم به کارم. شرکتم رو جدا کردم، همون طورکه خونم رو جدا کرده بودم. 

وقتی تو رو دیدم، وقتی جالب بود واسم نگات کنم؛ فکر کردم بعد از ده سال انگار بازم می تونم فرق زن و مرد رو ببینیم. من تلاشی نکردم که تو رو ببینیم، ولی هر وقت توی ورودی خونه یا آسانسور دیده بودمت، نگاهت کرده بودم، بی غرض. من حتی نمی دونستم ازدواج کردی یا نه.  

نمی دونم چرا وقتی سر تا پام به لطف دختر خالت گلی شده بود؛ به جای دیدن راننده، چشمم فقط تو رو دیده بود. نمی دونم چرا نرفتم لباس عوض کنم؛ دلم خواست این قدر منتظر بمونم که تو هم منو ببینی. 

می بینی، گاهی بعضی چیزا پیش میاد، چون قراره پیش بیاد. شاید یه زمانی واسم مسخره بود که بگن تقدیر ما نوشته شده، ولی الان عجیب بهش اعتقاد پیدا کردم. 

چقدر مارینا رو از خدا طلب کرده بودم؛ ولی خدا هر روز دورترش کرده بود، این قدر که خبر ازدواجش به من برسه و من دیگه حتی واسه ی به یاد آوردن قیافه و خاطره هاش به خودم زحمت ندم. بعد در عرض یه نصفه روز ببینم دارم از کسی تحت عنوان همسر حمایت می کنم که فقط چند بار دیدمش، و بدون هیچ دعا و التماسی خدا داده به من. اون شب چند بار از خواب بیدار شدم، و هر بار که حال تو رو می دیدم، بیشتر مطمئن می شدم که تصمیم ندارم ولت کنم که خودت با برهانی طرف بشی. حرف هات اون موقع که کنار دراور روی زمین نشسته بودی و از ترس با خودت حرف می زدی رو هیچ وقت نتونستم فراموش کنم. من همون موقع توی دلم حس کردم توی راهی اومدم که ناخواسته بود؛ ولی ناراحت نیستم. حسی که داشتم واسم جدید بود، خیلی متفاوت بود. من تو رو بغل گرفته بودم که آرومت کنم، ولی خودم هم آروم شده بودم. 

هستی، من بابت بی خداحافظی رفتنم معذرت می خوام، ولی لازم بود برم. شب آخری حرفی که زدی منو ناامید کرد، من حس کردم دومین راهی که واسه ی زندگیم انتخاب کردم هم اشتباهه. تو تحت فشار نزدیک بود کاری کنی که من واقعا ترسیدم، وقتی گفتی «من دیگه نمی خوام بمیرم، دیشبم نمی خواستم. من نمی خوام، سردم می شه.» من تا ته خط رو رفتم. مطمئن نبودم که بتونم تو رو نگه دارم. رفتم، ولی نرفتم که نیام. من فقط عصبانی بودم، خواستم دیرتر بیام تا آروم بشم؛ تا کمی فکر کنم؛ ولی وقتی اومدم و دیدم که رفتی؛ نمی دونم چرا یهو خالی شدم. دلم خواست لج کنم. به محبی گفتم نره دنبال کارا، می خواستم خودت برگردی؛ می خواستم مطمئن بشم اوضاعت مرتبه. 

امشب قرار بود تو آروم بمونی، ولی من نذاشتم. حالا خواهش می کنم سعی کن بخوابی. واسه ی بقیه ی کارام می شه فردا معذرت خواهی کنم؟ 

هستی چرخید رو به رضا و با سرش به رضا نه گفت. 

- ولی من می خوام تو یه کم بخوابی. صبح مامان بیاد ببینه چشمات از بی خوابی قرمزه، سر بابا رو می کنه. 

- چرا سر بابا رو؟

- چون بابا نذاشت مامان اینجا بمونه. 

- ولی من خوابم نمیاد. 

- ولی من خوابم میاد. 

هستی دیگه حرفی نزد؛ خواست بچرخه که رضا نگذاشت. سر هستی رو به بغل گرفت. 

- سعی کن یه کوچولو بخوابی. چشم بهم بزنی پونه و عمه خانم و بقیه اومدن. 

رضا متوجه ی بیداری هستی بود، می دونست هستی به سختی ممکنه با این فکر و خیال هایی که توی سرشه بخوابه. می دید که سعی داره از رضا فاصله بگیره و غلت بزنه، هستی خواست بچرخه، رضا دستش رو آزاد کرد. هستی چرخی زد و آهسته از تخت بلند شد. 

- کجا می ری؟ 

- دستشویی. 

رضا از جا پرید. 

- چیزیته؟ 

- نه، چیزی نیست. 

رضا منتظر هستی بود، نمی دونست باید مامانش رو صدا بزنه یا نه، که هستی اومد بیرون. 

- مشکلی داشتی؟ 

- نه. 

رضا نفس راحتی کشید و پشت سر هستی برگشت توی تخت. 

- هستی! من می تونم یه سوالی بپرسم؟ 

- بپرس. 

- چرا با ایمان نرفتی؟ 

- چرا باید می رفتم؟ 

- خب، من می دونم که رفتنش خیلی واست سخت بوده، یعنی ...

- آره خیلی نبودنش واسم سخت بود، خیلی. 

- پس چرا؟ به خاطر اتفاقی که بین ما افتاد نتونستی باهاش بری؟ 

- نه، قرار نبود که برم. اگه می خواستم برم، همون سه سال پیش می رفتم. 

- چرا نخواستی؟ 

- من ایمان رو خیلی دوست دارم. ایمان تو یه مقطعی، همه ی کس و کار من بود. دوستم بود، برادرم بود، جای برادری بود که هیچ وقت نداشتم. بعد از فوت مامان هر کاری تونست واسه ی من کرد. من هیچ وقت به عنوان شریک زندگی بهش نگاه نکرده بودم، و زمانی هم که پیشنهاد ازدواج داد، هر چند خیلی داغون و مستاصل بودم، ولی می دونستم من به راحتی با شرایطی که دارم نمی تونم توی اون خانواده ی قدیمی و بزرگ برم، اگه هم بشه، با جنجال و بکش و واکشه، بعد هم ته دلم می دونستم که من ایمان رو مثل یه دوست و برادر دیدم؛ در واقع اگه می رفتم هم، فقط به نوعی واسه ی فرار از مشکلاتم بود، و این حق ایمان نبود، اونم بعد از اون همه محبتی که به من کرده بود. وقتی واسه ی دکتری فاند گرفت، بازم به من اصرار کرد برم، ولی من نتونستم، تنها کاری که کردم این بود که تشویقش کنم به رفتن. 

- می دونی شبی که پدرام با توپ پر اومد دنبال تو، بهم گفت یکی از سه تا مشکلی که تو رو پارسال به اون حال انداخته من بودم، نتونستم از فکر در بیام. من از گوشی تو به پدارم زنگ زدم، خواستم ببینمش، وقتی صبح رفتم سراغ پدرام و گفت ایمان نامی توی زندگیت بوده، اینکه رفته، اینکه دکتر گفته قطع رابطه اش، اونم بی هیچ توضیحی شده یکی از چیزهایی که ناخودآگاه تو رو توی اون دو سال داغون کرده؛ من رو به فکر انداخت. ولی خوب پدرام و پونه ظاهرا خیلی زودتر اقدام کرده بودند. وقتی پدرام گفت ایمان رو کشوندند ایران، من یه لحظه یاد خودم افتادم. نمی دونم، شاید نخواستم تو توی عذابی بمونی که یه زمانی خودم تجربه کرده بودم. نخواستم مانعی باشم واست، خواستم بری ببینیش، و اگه دلت می خواد باهاش بری. بری که یه عمر عذاب نکشی. 

- ایمانم از دست من خسته شده بود. منو ول کرده بود که ازش ناامید بشم؛ که به فکر زندگیم بیفتم. ولی خوب شاید اگه این ها رو بهم توضیح می داد، همه چی واسم بهتر می بود. من پر از بی خبری و سوال های بی جواب بودم؛ دیگه تحمل این یکی واسم سخت بود. جالب بود که بازم می خواست واسه ی من خودش رو از زندگی بندازه. می خواست از نامزدش جدا بشه که من برگردم پیشش، ولی من بهش حالی کردم که من هیچ وقت چنین قصدی ندارم. 

- هستی من تو رو پس نبردم پیش پسر خالت، من فکر کردم دارم تو رو می برم به عشقت می سپرم. 

- لااقل نظر من رو هم می پرسیدی. 

- واقعا تحملش رو نداشتم. من پر از عذاب وجدان بودم. همش با خودم درگیر بودم. شاید اگه یه روز زودتر از وجود ایمان با خبر می شدم، این قدر بهم سخت نمی گذشت. اون شب بعد از رسوندن ثریا، دوباره از همون راه برگشتم. شاید یک ساعتی طول کشید؛ ولی وقتی دیدم پدرام هنوز اونجا منتظر تو ایستاده، حتی نتونستم وایستم با پدارم حرف بزنم، فقط رفتم. 

پدرام گفت که تو نخواستی با ایمان بری؛ ولی هزار جور فکر اومد توی سرم. گفتم شاید منتظر طلاقی؛ یا با شرایط جدیدی که داشتی، زمان لازم داری تا با ایمان راجع بهش حرف بزنی. به نظرم همه چیز تموم بود. از طرفی پدرام گفته بود که منیر خانم از خانواده ی پدریت آدرس پیدا کرده، شاید تنها کاری که فکر کردم می تونم به عنوان آخرین کار واست انجام بدم، به جای دیدنت واسه ی خودم؛ این بود که ترتیب رفتنت رو بدم که بری. بری به خواستت برسی. وقتی بعد از رفتنت پیغام و پسغام اومد واسه ی محبی که نوبت دادگاه بزنه؛ دیگه مطمئن شدم که شاید تصمیم جدیدی واسه ی زندگیت داری. هستی من به خیال خودم از خودگذشتگی کردم واست. خواستم تو به خواستت برسی. 

رضا دیگه نتونست ادامه بده؛ بلند شد رفت کنار پنجره. هستی بلند شد و نشست. 

- می دونی این ها هیچ کدوم تقصیر تو نبود. زندگی من دور از آدمیزاده. همه چیز همیشه گره خورده و تو در توئه. جالبه که یه زمانی چقدر دلم می خواست خانوادم رو پیدا کنم؛ حتی درس خوندن توی سوئد در واقع بهونه ای بود که برم دنبالشون. ولی وقتی رفتم پشیمون شدم، اصلا تنها کاری که نکردم گشتن دنبال اون ها بود؛ حالا هم که پیدا شدند هیچ حسی ندارم. آدرس خانواده ی مادریم رو دارم؛ ولی اصلا میلی واسه ی دیدنشون ندارم. وقتی پدر بزرگ و عمه هام رو دیدم، مطمئن شدم یه زمانی خیلی اشتباه کردم که دیدنشون آرزوم شده بود. من به اندازه ی بیست و هشت سال باهاشون فاصله دارم. هر روز زنگ می زدند که من برم پیششون؛ ولی من حتی دیگه دلم نمی خواست جواب تلفنشون رو بدم. اونا با طرد کردن پدر و مادرم بزرگ ترین بدی رو کردند. بچه ی آدم هر چقدر هم کج بره، بد بره؛ بازم پدر مادر باید بمونن کنارش. تایید نکنند، ولی باشند. اون ها بد کردند. 

- می دونم؛ خیلی شرایط سختیه، ولی از خودت نرونشون. گاهی زمان آدم رو آروم می کنه، یه کم فرصت بده. 

رضا برگشت توی تخت. دلش می خواست سوالی که از سر شب ذهنش رو مشغول کرده رو بپرسه. 

- هستی تو دلت نمی خواد این بچه رو نگه داری؟ 

- راستش نه. 

- چرا؟ 

- می ترسم. 

- از چی؟ 

- از اینکه تنها بمونه. 

- چرا فکر می کنی تنها می مونه؟ 

- هیچ وقت دلم نخواسته بچه داشته باشم. شاید یکی از دلایلی که هیچ وقت به ازدواج فکر نکرده بودم، همین بود. اگه یه اتفاقی واسم بیفته، دلم نمی خواد بچم هم تنهایی بکشه. 

- این چه فکریه؟ مگه قراره اتفاقی برات بیفته؟ تو خیلی بدبین شدی. باید سعی کنی یه کم به زندگی بهتر نگاه کنی! می دونی ... راستش من، من دلم می خواد این بچه بمونه. نمی دونم توی همین چند ساعت چرا یه حس خوبی دارم. هستی واقعا دلم می خواد بمونه. 

هستی حرفی نداشت که بزنه. خودشم گیج بود؛ پر از حسای متناقض. فقط دلش خواست یه جمله به رضا بگه. 

- سرنوشت این بچه رو جلسه ی فردا تعیین می کنه. 

- منظورت چیه؟ تو فکر کردی من نشستم که اون ها بگن بچم بمونه یا نه؟ من اگر روی حرف خانوادم حرف نمی زنم از ترسم نیست؛ از احترامیه که واسشون قایلم. بعدم مطمئن باش اون ها هیچ وقت یه همچین حرفی نخواهند زد. و اگر هم کسی چیزی بگه، من قرار نیست قبول کنم. اون ها الان از خداشونه که این بچه بمونه؛ که تو بمونی. 

- شوخی می کنی؟ شاید پدرت مخالف نباشه، ولی بقیه! 

- همه موافق اند که تو بمونی. توی این دو هفته ای که تو نبودی، مامان خیلی سعی کرد آدرس تو رو پیدا کنه. 

- ولی اون ها از ته دل نمی خوان. فقط نگران تو هستند. تو دلشون می گن کاچی به از هیچی. 

- هستی اشتباه می کنی؛ باور کن اشتباه می کنی. می دونی بابام پارسال از همون اول کار، به من گفت که نباید بذارم تو از دستم بری. باور می کنی گفت اگه لازم باشه جلوی همشون می ایسته. ولی نمی دونست من خودم هم حاضر بودم اگه لازم بشه جلوی همشون بایستم. ولی خوب اون شب، اون اتفاق، اشتباه تو، عصبانیت من، سفرم، اشتباه رز؛ انگار همه چیز جور بود که یک سال اون طور بگذره، دو هفته پیشم که ... 

- رضا من منظورم پدرت نیست، منظورم زن های خونتونه.

- هستی مامانم همون پارسال بعد از رفتنت فهمید که اشتباه دوم رو کرده، باور می کنی؟ اگه مامانم موندن تو رو نمی خواست دیشب این طور دور تو نمی گشت. اگه موندن بچه من رو نمی خواست؛ توی بیمارستان اون طور بال بال نمی زد. 

- نمی دونم. اصلا نمی فهمم چی به چیه! نمی تونم درست فکر کنم. 

- قرارم نیست دیگه الان فکر کنی. اصلا قرار نبود امشب این حرف ها باشه؛ قرار بود تو استراحت کنی. حالا هم سعی کن به هیچی فکر نکنی. چشمات رو ببند؛ سعی کن یه کم بخوابی. 

- آره خوابم میاد. 

- بخواب عزیزم. شب بخیر. 

- شب بخیر؛ گرچه فکر کنم دم صبحه. 

رضا بی هیچ حرف دیگه ای دراز کشید. حرف زیاد بود؛ ولی تا همین جا هم زیاده روی کرده بودند. پتوی هستی رو مرتب کرد تا شاید بتونه ساعتی رو بخوابه؛ ولی مطمئن بود خواب به چشم خودش نمیاد. دلش می خواست همه چیز در آرامش پیش بره. چقدر دلش می خواست بتونن این بچه رو نگه دارن، چقدر دوست داشت می تونست تمام این افکار منفی رو از ذهن هستی بشوره؛ تا هر دو بتونن روی آرامش رو ببینند. 

ساعت هشت بود که رضا متوجه ی صداهایی شد که از پایین می اومد. بلند شد بره پایین، که مامان رو پشت در دید. 

- سلام مامان. 

- صبح بخیر. هستی چطوره؟ دیشب خوابید؟ 

- بد نیست، ولی یه دو ساعته خوابش برده. کیا پایین هستند؟ 

- دخترا اومدند. عمت هم توی راهه. 

- مامان کاش امروز نمی ذاشتی بیان اینجا. تازه دختر خالش هم دیشب نگران بود؛ گفت صبح میاد. از چیزی خبر نداره. دلم نمی خواد این ها با هم رو به رو بشن. 

- رضا یه دقیقه بیا توی اتاق من. 

- بفرمایین. 

- ببین می دونی که دکتر دیروز چی گفت؟ خیلی روی موندن این بچه نمی شه حساب کرد. 

- این ها رو می دونم. 

- هستی چی؟ 

- اون که حتی دلش با این بچه نیست. فکر می کنه شماها دورش رو گرفتین که از نموندن این بچه خیالتون راحت بشه. هی می گه بگو نگران نباشن؛ قرار نیست اتفاقی بیفته. مامان خیلی تحت فشاره؛ من واقعا نمی دونم چکار باید بکنم. 

- رضا به خدا اگه به من بگن الان آرزوت چیه؛ اولین چیزی که می گم موندن این بچست. اونم با سلامتی و تندرستی. تو باید به هستی اطمینان بدی ما این بچه رو می خوایم. الان این همه استرس واسش سمه. 

- نمی دونم مامان. دیشب خیلی باهاش حرف زدم؛ نمی دونم چی می شه. 

- امروز اگه می تونی نرو شرکت. بذار عمه هم بیاد، با بچه ها حرف بزنیم. 

- نه امروز نمی رم. ولی مامان کاش اینجا رو خلوت کنین. می ترسم یهو یکیشون حرفی بزنه. 

- هیچ کس هیچی نمی گه، خیالت راحت. 

- نذارین دختر خالش چیزی بفهمه. 

- اونم باشه. حالا پاشو بریم پایین. 

وقتی رفتند پایین همه جمع بودند. حتی خانوم جون هم اومده بود. همه تقریبا قضیه ی بچه رو فهمیده بودند. هاج و واج بودند، ولی مهین خانم امون نداد کسی اظهار نظر کنه، فوری قضیه رو ختم کرد. 

- خب این آخرین اخبار، حالا هم باید منتظر بمونیم تا ببینیم چی می شه. ایشالا که خدا کمک کنه و این بچه بمونه. یه مهمونی هم می دیم، فامیل بیان هستی رو ببینند، و ... 

رز پرید وسط حرف مامانش. 

- مامان اگه نمونه چی؟ 

- نمونه هم خب، خواست خدا بوده. 

- مامان یعنی این مهمونی رو کی می دیم؟ یعنی اگه نمونه بازم هستی می مونه؟ 

رضا خیلی سعی داشت حرفی به خواهرش نزنه که باعث ناراحتی بشه؛ ولی این حرف آخر رو خوب می فهمید یعنی چی. 

- ببین رز؛ من تصمیم ندارم از هستی جدا بشم، چه این بچه بمونه چه نه. 

- ببین رضا؛ مامان احساساتی شده؛ ولی نباید یادت بره این دختر یه شرایط خاصی داره. تو اگه تصمیم به ازدواج داری، خوب می دونی بچه یه مادر سالم می خواد. 

- منظورت چیه؟ 

- رضا ما از روز اولی که این دختر رو دیدیم ناخوش بوده. چه می دونم، نفس تنگی، یا قلبش، یا حتی روحیه اش. رضا این دختر اصلا شاد نیست؛ تو رنگ لباس هاش رو تا حالا دیدی. 

رضا یه نگاهی به بقیه کرد، نمی دونست چرا فکر می کرد این مسئله فقط مسئله ی رز نیست، فقط بقیه الان ترجیح می دهند سکوت کنند. 

- ببین، تو اگه این ها رو توی هستی می بینی، بهتره چشمات رو باز کنی منم ببینی. من الان سی و شش سالمه، به نظرت من خیلی خواستنی و با حالم مثلا؟ من تا حالا رو حرف مامان بابا حرف نزدم، اصلا هم پشیمون نیستم؛ جز توی یه مورد. ولی این دفعه و در این مورد خاص من باید تصمیم بگیرم که گرفتم، نظر شما هم محترم، فقط باید به من بگین چه موضعی دارین، با نظر من موافق باشین که خب هیچ؛ ولی اگر تصمیم من شما رو اذیت می کنه، من همین الان هستی رو می برم. 

- مادر جون خواهرت نظرش رو گفت چرا عصبانی می شی؟ ما هم دلمون می خواد تو سر و سامون بگیری، اگه تو واقعا و همه جوره هستی رو می خوای؛ کسی حرفی نداره. 

- خانم جون من اصراری ندارم شماها برخلاف میلتون هستی رو بپذیرین، ولی اگه قبول کردین من انتظار دارم حرکتی پیش نیاد که آرامش همه بهم بخوره. 

مهین خانم از جا بلند شد. 

- رضا پا شو برو بالا مادر. خیالت راحت باشه، مشکلی نیست. 

***

رضا بالای سر هستی نشسته بود، منتظر بود که بیدار بشه. امیدوار بود پونه به سحر خیزی بقیه نبوده باشه. حوالی ده صبح بود که پونه رسید. رضا هنوز توی اتاق بود که پونه همراه مامان مهین اومدن توی اتاق. 

- سلام، بفرمایین. 

- سلام آقای فرهادی. هستی هنوز خوابه؟ 

- بله، نزدیکی های صبح خوابش برد. 

- من مطمئن بودم یه چیزیشه. همش دلم شور می زد. 

- نه نگران نباشین خوبه. خوابش نمیومد خب، وگرنه ...

- متاسفانه دروغگوی خوبی نیستین. بذارین بیدارش کنم. 

مامان مهین رو به پونه گفت:

- باور کنین خوبه؛ دیشب کمی کسالت داشت. الانم باور کنین بخوابه بهتره. 

- خانم فرهادی من دارم دیوانه می شم؛ باید باهاش حرف بزنم. 

دیگه کسی حرفی نزد و پونه رفت سمت هستی. آروم دست کرد توی موهاش. 

- هستی جونم، پا نمی شی؟ ظهره ها. پاشو منیر جون صبح تا حالا چشم به راه تلفنته. 

هستی زمزمه ها رو می شنید، ولی انگار انرژی نداشت حرف بزنه. به زور چشم هاش رو باز کرد. یه چند دقیقه ای طول کشید تا بتونه هوشیار بشه. خواست از جاش بلند بشه که مهین خانم دیگه تعارف رو گذاشت کنار. فوری نشست لبه ی تخت و مانع بلند شدن هستی شد. 

- عزیزم یه کم بشین بعد بلند شو.

پونه نفهمید این ها دقیقا یعنی چی. 

- هستی چته؟ 

- چیزی نیست، دیروز یه دو تا پله رو خوردم زمین. 

- کجا؟ 

- توی خونه. 

- چرا زنگ نزدی به من؟

- کم به شما زحمت نداده پونه خانم؛ دیگه یه کم هم به شوهرش می رسه. به خصوص شما هم که به سلامتی رفتین سر خونه زندگیتون. نخواسته به شما زحمت بده. بعدم رضا بوده پیشش. 

پونه مطمئن بود جلوی این مادر و پسر نمی تونه سر از ماجرا در بیاره. 

یک ساعتی از رفتن پونه می گذشت. هستی با منیر هم صحبت کرده بود؛ ولی نتونسته بود موضوع رو از اون پنهون کنه. منیر هم قول داده بود توی اولین فرصت بیاد ایران، هم در مورد شرایط موجود با هستی حرف بزنه؛ هم هستی رو از اون خونه ببره بیرون. یا ببره خونه ی رضا یا خونه ی خود هستی. چون می دونست که ممکنه توی اون خونه موندن هستی، خیلی هم واسش راحت نباشه. 

هستی توی تخت نشسته بود، درد استخوان لگنش کمی اذیتش می کرد؛ ولی توی ناحیه ی شکمی دیگه ناراحتی حس نمی کرد. دوست داشت به خیلی چیزها فکر کنه، ولی تمرکز نداشت. خانواده مادری از طریق جهانگیری بزرگ پیگیر نوه شون شده بودند و می خواستند هستی رو ببینند. هستی هر چی فکر می کرد حکمت این همه اتفاق پشت سر هم رو نمی فهمید. یاد روزهایی افتاد که چقدر تنها بود، ولی حالا کافی بود بخواد، تقریبا هر روز یه برنامه ای می تونست داشته باشه. فقط امیدوار بود توی این اوضاع؛ فامیل پدری و مادری خیلی پیله نکنند به دیدنش؛ که اصلا حس و حالی نداشت. 

مطمئن بود الان مسائلی مهم تر از دیدن فامیل هاش داره. یادش افتاد به پریروز صبح، که به محض گرفتن جواب آزمایش؛ از سر استیصال راه بهشت زهرا رو پیش گرفته بود و بعدم که اون اتفاقات و بیمارستان و ... . بلند شد و از پنجره یه نگاهی به حیاط انداخت، بارون می اومد، بارون. توی شیشه قدی پنحره یه نگاهی به خودش انداخت، به شکمش نگاه کرد، چیزی که واسش مهم تر از همه بود، وجود این بچه بود. که نمی دونست واقعا در موردش چی می خواد؛ می خواد واقعا بمونه؟ می خواد مادر بشه یا نه؟ یاد حرف های شب گذشته رضا، رضا حرف هایی زده بود که دل هستی لرزیده بود؛ ولی وقتی درست فکر می کرد، می تونست به خودش اعتراف کنه که این حرف ها چقدر دلگرمش کرده بود. شاید اگه خیلی رو راست می بود، این بچه رو می خواست، ولی شک داشت نکنه این بچه نیست که هستی می خواد؛ شاید برای داشتن رضاست که این بچه رو می خواد. هنوز فراموش نکرده بود که توی یک سال گذشته چرا هر شب موقع خواب، لااقل اون شب هایی که به خاطر خوردن آرام بخش توی هپروت نبود؛ هر وقت چشم روی هم می گذاشت، احساس می کرد رضا هست. حس می کرد سرش توی آغوش رضاست و خوب یاد داشت صبح ها رو، که پا می شد و وقتی می دید رضا کنارش نیست، چقدر از روز قبل بدتر می شد. و چقدر این حس قوی تر شده بود توی این چند هفته ی اخیر. بعد از اون شب، بعد از اون حرف ها، بعد از اون گرما، و شاید بعد از دیشب.

صدای در هستی رو از فکر در آورد. برگشت سمت در، رضا بود. رفته بود خونه ی هستی تا کمی واسش لباس بیاره. 

- سلام، چرا وایستادی کنار پنجره؟ حوصلت سر رفته؟ 

- دلم واست تنگ شده بود. 

رضا نفهمید دقیقا چی شنیده، ولی خیلی هم مهم نبود. اگه اشتباهم شنیده باشه، اصلا دلش نمی خواست از هستی بخواد جملش رو تکرار کنه. می ترسید این همه خوشی یه دفعه تموم بشه. سریع رفت به سمت هستی. هستی هم یه قدم برداشت سمت رضا. این بار خودش داوطلبانه سرش رو رسوند به سینه رضا، جایی که گرمی و آرامش رو با هم به هستی می داد. رضا هم هستی رو محکم بغل گرفته بود. سرش رو کنار گوش هستی گذاشت. 

- منم؛ واسه ی همین زود اومدم. 

- رضا اون یک سال واسه ی من زود نگذشت، حتی اون دو هفته هم زود نگذشت. 

رضا هرچی دلش می خواست بشنوه توی همین دو تا جمله شنیده بود. کمی دستش رو شل کرد تا بتونه صورت خیس از اشک هستی رو ببینه. حرف زیاد داشت، ولی مطمئن نبود بعدش بتونه خودش رو کنترل کنه. هستی رو برد سمت کاناپه؛ نشست و هستی رو توی بغلش نشوند. سر هستی رو به سر شونه ی خودش گرفته بود، و تنها ناپرهیزی که می دونست مشکلی ایجاد نمی کنه، بوسه های نرم و آرومی بود که از نرمی گونه های هستی می گرفت. 

- رضا اگه تو این بچه رو بخوای، من نگهش می دارم.

بعدم دوباره بغض کرد:

- البته اگه خدا هم بخواد. 

- مطمئن باش اگه تو بخوای خدا دل ما رو نمی شکنه، می دونه چقدر وجود این بچه همه چیز رو واسه ی ما تغییر داده. البته اگه هم مصلحت توی نموندنش باشه، همین عمر کوتاه چند روزش یه هدیه بوده واسه ی ما.

هستی من بابت شوکه شدن دیروزم معذرت می خوام. من واقعا شوک بودم، اصلا نمی دونم چرا اون حرف ها رو زدم. 

- می فهمم؛ من خودم پریروز بعد از این که از آزمایشگاه اومدم بیرون، هفت ساعت توی بهشت زهرا نشسته بودم. اصلا نمی تونستم حرف بزنم، لال شده بودم. 

رضا دوباره هستی رو توی بغل گرفت، تنگ تر از قبل. 

- از اون لیست عذرخواهی ها چند تای دیگه مونده, می خوام همین الان هر چی دلخوری هست تموم بشه. 

هستی خنده ی آرومی کرد، ولی جوابی نداد. لبخندی که روی لب رضا بود واسه ی هستی تازگی داشت. همون طور که انگار رضا واسه ی بار اول بود که خنده ی هستی رو می دید. 

صدای تقه ای که به در خورد باعث شد هستی به سرعت از جاش بلند بشه، که با صدای آخ گفتنش همراه شد. رضا بین پا شدن و نشستن درگیر بود که مهین خانم بدون اینکه منتظر تعارفی واسه ی وارد شدن بشه، اومد تو. با یه نگاه به صورت گل انداخته و مژه های اشکی هستی، لیوان آب میوه رو گذاشت روی میز و رفت سمت هستی؛ دست گذاشت پشت هستی و بردش سمت تخت. رو کرد به رضا. 

- دیشب که تا صبح حرف زدی و نذاشتی این دختر بخوابه؛ اینم از حالا. فکر کنم تو از فردا بری سر کار بهتره. شبم می ری اتاق آخری، لازم نیست اینجا بمونی. یا خودم میام پیشش، یا خانوم جون. انگار حرف های دکتر رو یادت رفته. 

- من که از فردا باید برم سر کار. زن و بچه خرج دارن بالاخره، البته قراره هستی هم توی شرکت استخدام کنم. 

چقدر مهین خانم از شنیدن طنز صدای رضا لذت برده بود. 

- شما بی جا می کنی. زن های فامیل ما کار نمی کنن، هستی جون هم همین طور. شما می ری مثل بابات کار می کنی، ما هم زحمت خرج کردنش رو می کشیم. حالا هم بیا پایین با جناب گوهرچی حرف زدم، باید بری پیشش؛ قراره چند تا نمونه کار بفرسته خونه، اگه هستی خوشش اومد از توش انتخاب کنه. 

رضا بلند شد رفت پایین. مهین خانم هم نشست کنار هستی. 

- می دونم دایم خوابیدن سخته، ولی یه دو سه هفته ای تحمل کن. ایشالا اگه خدا بخواد و شرایط نرمال باشه، بعدش دیگه زیاد لازم نیست بی تحرک بمونی.

بعد هم بی مقدمه دولا شد و صورت هستی رو بوسید. هستی خیلی جا خورده بود. 

- هستی جون به خدا حاضر بودم هر چی دارم بدم تا رضا دوباره با زندگی آشتی کنه. حالا رضا داره دوباره بر می گرده. من مدیون تو هستم. تو رو خدا اگه رنجشی بوده بذار کنار. چه این بچه بمونه چه نه، رضا تو رو می خواد. حرف آخرش رو زده، منم پشتشم. پدرش هم که همیشه خواستش خواست بچه ها بوده. اگه کس دیگه ای هم خامی کرد، اگه از توی دوست و آشنا کنایه ای اومد؛ من از تو می خوام نشنیده بگیری. هر چی بود، هر چی شد، پای رضا ننویس. به من بگو، من خودم همشون رو حریفم. ما فامیل بزرگی داریم، بالاخره می رن، میان، ممکنه حرف و حدیثی بشه؛ ولی خواستم بدونی که حرف مردم ارزشش این قدر نیست که آدم خوشبختی خودش رو از بین ببره. 

اصلا امونی نداد که هستی حرف بزنه. 

- می دونم حلقه باید با سلیقه ی خودت باشه؛ باید برین بگردین، کیف خرید کردن و ببرین؛ ولی حالا تا وضعیتت استیبل نشده، نباید راه بری. گفتم یه چند نمونه بیارن، اگه خوشت اومد انتخاب کن؛ اگه نه هم، حدودا بگو چه مدلی دوست داری، سفارش بدیم بیارن واست. 

- مهین خانم الان لازم نیست. 

- چرا لازمه. می دونی که اینجا روی حرف من حرف نمی زنن، پس روی حرف مادر شوهرت حرف نزن.

رضا با حلقه ها رسید، مهین خانم نگذاشت کسی بیاد بالا و نظری بده. خود هستی با نظر رضا حلقه رو پسندید. 

- رضا این خوبه فکر کنم. 

- آره منم از این بیشتر خوشم اومد. مامان همین خوبه. 

- خوب مبارکه. رضا خودت چی؟ 

- مامان من که مدل دار نمی خوام. یکی از همین ساده ها رو بر می دارم. 

- هر جور خودت دوست داری. 

حلقه ها انتخاب شدند. مامان مهین موند تا بچه ها حلقه ها رو دست هم کنند. بعد هم آقای فرهادی، عمه خانم، خانوم جون و دخترا اومدند بالا. هر کس هدیه ی خودش رو داد؛ غیر دخترا که گفتند باید یه بار همراه شوهراشون مفصل بیان واسه ی تبریک. موقع رفتن همه واسه ی رضا و هستی آرزوی خوشبختی کردند. آزی موقع خداحافظی هستی رو بوسید و کنار گوشش زمزمه ای کرد و خندید و رفت. 

- من از اولم دلم روشن بود که تو هستی رضای ما می شی. یادته گفتم؟ 

هستی در جواب فقط لبخندی زد. 

همه رفتند. ساعت از یازده گذشته بود، ثریا خانم واسه ی خانوم جون تشک آورده، انداخته بود. رضا هم قرار بود شب بره اتاق آخری بمونه. قبل از اومدن خانوم جون، رضا نشسته بود لبه ی تخت. فکر کرد هیچ وقت توی عمرش به اندازه امروز پر حرفی نکرده، ولی بازم حرف داشت. 

- خوب من برم تا خانوم جون نیومده بیرونم کنه. 

- خانوم جون دل رحمه، فکر کنم بتونی باهاش مذاکره کنی. 

خانم جون توی دهنه ی در اتاق بود؛ زد زیر خنده. 

- رضا من می رم بیرون؛ ولی دست از پا خطا کنی فردا صبح باید خودت جواب مامانت رو بدی. شبم بی زحمت پایین می خوابی؛ روشنه که؟ 

کسی جوابی نداد. خانوم جون هم راه اومده رو برگشت و در رو بست. 

بخش دوم 

هستی چند دقیقه ای بود که رو پله های ورودی خونه فرهادی نشسته بود. یه نگاهی به ثریا انداخت، به چمدونی که توی دست ثریا بود و به زور از پله ها پایین می آورد. به بالای پله ها نگاه کرد؛ منیر جون از خونه اومد بیرون، پشت سرش آقای فرهادی و مهین خانم، همه مغموم و سر به زیر. گفتنی ها گفته شده بود. منیر پایین پله ها که رسید، دست انداخت و کمک کرد هستی از جاش بلند بشه و بره توی ماشین. کسی دیگه حرفی نزد، حرفی نبود واسه ی گفتن. هستی واسه ی آخرین بار نگاهی به خونه و آدم هایی که توی درگاه ایستاده بودند انداخت. یاد سال قبل افتاد، امسال هم کسی پشت سرش آب نریخت، قرار نبود که بریزه. 

هستی چشماش رو بست و فرخ به سرعت هستی رو از اون محله دور کرد. هستی نمی دونست دارن کجا می رن؛ ولی جاده ی لواسون رو شناخت، یاد خانواده ی حکیمی افتاد، یاد پدر بزرگ، مادر بزرگی که بالاخره با اصرار و التماس اومده بودند خونه ی فرهادی ها، واسه ی دیدن هستی. سه هفته پیش بود؛ ولی به نظر هستی دورتر می اومد. اون روزم روزی بود واسه ی خودش. از صبح جهانگیری بزرگ زنگ زده بود، عمه ها، همگی چقدر از شنیدن اینکه هستی داره بچه دار می شه ابراز خوشحالی کرده بودند. گفته بودند که حتما میان ایران، سر می زنند، جهانگیری بالاخره دل هستی رو نرم کرده بود که فامیل مادری رو ببینه. رضا خواسته بود و هستی دیگه روی حرف اون حرفی نزده بود. همگی اومده بودند، چقدر مادر بزرگ پدر بزرگش داغون به نظر می رسیدند. چقدر گریه، چقدر خنده، ولی هر چی بود تموم شد، هستی اون ها رو هم خیلی نتونسته بود باور کنه، ته دلش دلگیر بود، از طرف پدر مادرش از همه ی اون ها دلگیر بود، ولی حرفی نزد که دلخورشون کنه. دیگه داشت عوض می شد، دلش نمی خواست بچش کینه رو یاد بگیره. از فردای اون روز، هر روز تلفن مادر بزرگ رو جواب داده بود، خودش به جهانگیری زنگ زده بود؛ با عمه هاش حرف می زد، دو بار خاله هاش رو دیده بود و همه می دیدند که وجود این بچه چقدر داره همه چیز رو عوض می کنه. 

و حالا هستی داشت می رفت سمت باغ حکیمی، اونجا رو ندیده بود؛ ولی پدر بزرگش چند بار از هستی و خانواده ی فرهادی دعوت کرده بود واسه ی رفتن؛ که پیش نیومده بود تا امروز.

توی ماشین کسی حرفی نمی زد، حرف زیادی نبود واسه ی گفتن. هستی امیدوار بود اونجا کسی نباشه، تا بتونه کمی آرامش پیدا کنه. تا واسه ی صدمین بار توی این هفته ی نحس، ببینه چی به سرش اومده. به سر اون و این بچه ای که با هزار امید و آرزو توی این چهار ماه نگه داشته. دستش رو گذاشت روی شکمش، ناخودآگاه آهی کشید:

- بخشش عزیزم، قرار نبود، قرار نبود سرنوشت تو هم مثل من بشه، ولی شد.

بی اختیار زد زیر گریه. فرخ ماشین رو نگه داشت، منیر هم دیگه واقعا نمی دونست چطور این دختر رو تسلی بده. از ماشین پیاده شد و رفت صندلی عقب.

- بمیرم واست، آخه چرا با خودت این جوری می کنی؟ به فکر خودت و این بچه باش، این همه اذیت شدی واسه ی نگه داشتنش، می خوای همه چی به باد بره؟

- واسه ی بچم گریه می کنم، اگه من تو ی بیست سالگی فهمیدم بدبختم، بچم دنیا نیومده ... 

منیر سر هستی رو بغل گرفت:

- عزیزم، به خدا اشتباه می کنی، هیچ کار خدا بی حکمت نیست. 

- منیر جون، اگه من بمیرم بچم چی می شه؟ 

منیر عصبانی شد:

- هستی به خدا اگه یه بار دیگه از این حرف ها بزنی، من و فرخ ول می کنیم می ریم. 

هستی دیگه حرفی نزد، سعی داشت گریش رو کنترل کنه، حس می کرد نفسش تنگه. با دست به منیر اشاره کرد تا کمک کنه پیاد بشه. از ماشین که پیاده شد، کمی حالش جا اومد. یاد چند باری افتاد که رضا موقع نفس تنگی توی بغل گرفته بودش و پشتش رو ماساژ داده بود. دوباره با یاد رضا اشک هاش رون شد. وقتی چشم باز کرد، توی یه اتاق ناآشنا بود. نیاز نبود به دستش نگاه کنه؛ سوزش دستش نشون می داد که سرم داره. باز چشماش رو بست تا شاید بتونه به جای واقعیت؛ خاطرات شیرینش رو به یاد بیاره. رضا رو و روزای خوشی که توی این چند ماه کوتاه با هم داشتند. ولی دوباره با یاد رضا اشک هاش روون شد. 

سه ماه و نیم از روزی که متوجه ی بارداریش شده بود می گذشت. توی این مدت چقدر توی بیم و امید بود؛ تا سه هفته ی قبل که بالاخره دکتر بهشون اطمینان داده بود که می تونن امیدوار باشن. چقدر اون مدت سخت گذشته بود، همش استراحت. نهایت ناپرهیزی، غروب هایی بود که رضا به رغم نه آوردن همه؛ هستی رو با ماشین می برد بیرون. از قدم زدن دو نفره خبری نبود، ولی همون با هم بودنش خوب بود. همین که تا می رسید سر کار زنگ می زد، همین که توی طول روز هر ساعت به هستی زنگ می زد، اینکه کارش رو کم کرده بود. سینما نمی رفتند، ولی هر شب با هم فیلم می دیدند. با هم شام می خوردند. و اون روزی که برف اومده بود، اولین برف با هم بودن رضا و هستی و این کوچولو، مهین خانم نگذاشته بود رضا هستی رو ببره توی حیاط؛ ولی رضا هستی رو به بهونه ی بیرون رفتن برده بود دم پارک. هستی نتونسته بود برف بازی کنه، ولی رضا حسابی به هستی برف زده بود. چقدر خندیده بودند از این کار قاچاقی، و شبش از عطسه های هستی چقدر هر دو تا ترسیده بودند. سوپ و شلغمی که ثریا یواشکی واسشون بار گذاشته بود، همه خاطره شده بود، خاطره. 

منیر اومد تو، آقای حکیمی و مادربزرگ هم، ولی هستی تکونی نخورد؛ فقط سلام آرومی کرد. کسی حرفی نزد، هستی هم. 

بعد از تموم شدن سرم، هستی نیم خیز نشست. 

- دخترم ما تا حدی متوجه ی موضوع شدیم؛ کسی نمی دونه اینجایی، ما هم به کسی نگفتیم و نمی گیم، تا دورت کمی خلوت باشه. ولی خوب ما همگی فکر می کنیم کمی باید صبور باشی، هم واسه ی این بچه، هم خودت، هم زندگیت. بذار رضا برگرده، بعد تصمیم بگیر. به نظر ما رضا معقول تر از اون می رسید که تو رو توی این وضعیت ول کنه بره. شاید اشتباهی شده؟ 

بغض بدی توی گلوی هستی نشست. 

- مادر جون رضا باید بره دنبال عشقش، عشق اولش. از اولم من نباید به خودم وعده و وعید می دادم. حالا هم ناراحتی من واسه یرفتن رضا نیست، واسه ی بچمه. من نباید نگهش می داشتم. 

- این چه حرفیه؟ خداست که واسه ی موندن و رفتن تصمیم می گیره. فقط از خدا بخواه؛ هر چی صلاحه واسه ی تو و بچت مقدر کنه! 

هستی تقریبا داشت داد می زد:

- خداست که نمی خواد من روی خوشی ببینم. نمی بینین داره باهام چکار می کنه؟ 

- کفر نگو مادر، خدا از همه ی عالم مهربون تره، فقط بهش توکل کن، ما هم پشتتیم، هم پشت تو، هم بچت.

هستی زیر لب زمزمه کرد:

- کاش پشت پدر مادرم بودین، تا سرنوشت هممون یه جور دیگه رقم می خورد. 

دو روزی از رفتن هستی می گذشت که رضا برگشت. قبل از رفتن به هستی گفته بود نمی تونه تلفن کنه، ولی گفته بود هر روز میل می زنه، دو روز اول هستی بلافاصله جواب میل رو داده بود؛ ولی بعدش فقط یه میل زده بود که منیر جون اومده ایران و هستی قراره برگرده خونه ی خودش؛ پیش منیر و فرخ بمونه تا برگشت رضا. رضا هم که خیالش راحت شده بود، فقط میل زده بود به فرهادی بزرگ، که بگه به منیر جون سفارش های لازم رو بکنه؛ بعد هم که دیگه با خیال راحت به کارش رسیده بود. و حالا که بعد از نه روز برمی گشت، می دید که چطور همه چی به هم ریخته. هستی نیست؛ نه خونه ی خودش و نه خونه ی آقای فرهادی، و هیچ کس تصمیم نداره حرفی بزنه. 

- مامان جواب من رو بدین. 

- جواب چیو؟ 

- مامان هستی کجاست؟ 

- رضا سر من داد نزن. 

- مامان من چه جوری بپرسم که شما جواب من رو بدین؟ زن و بچه ی من کجا رفتن؟ 

- منم جواب دادم، زنت رفت. 

- مامان کجا رفته؟ می خواین من رو دیوونه کنین؟ 

- کجا رفتنش رو نمی دونم؛ ولی چراش رو تو بگو. پا شدی رفتی ارمنستان چکار؟ چرا به ما راستش رو نگفتی؟ 

- مامان به شما سپردمش. بار دومه که شما توی امانت من خیانت کردین. به خدا اگه بلایی سرشون بیاد دیگه من رو نمی بینین. 

- رضا، پسرم این بار اشتباه از خودت بود. بعد هم یا درست تعریف کن واسه ی چی رفتی و چرا؛ یا از این خونه برو. من اجازه نمی دم توی خونه ی من با زنم بلند حرف بزنی. 

رضا فکر نمی کرد کسی از ارمنستان رفتنش باخبر شده باشه. شاهرودی گفته بود پدرش یه سر به شرکت زده؛ ولی حرفی از سوال جواب ها نزده بود. نشست رو مبل و سرش رو به دست گرفت. نمی دونست از کجا شروع کنه به حرف زدن، که آزی بی طاقت تر از همه شروع کرد با داد و جیغ جیغ حرف زدن. 

- رضا تو ما رو سر شکسته کردی. اگه هنوز چشمت دنبال مارینا بود، بی خود کردی این دختر رو بدبخت کردی. 

- آزی حواست به حرف زدنت باشه. 

- من حواسم هست، تو بگو چت شده. نمی دونی این دختر چه حالی بود، با چه حالی رفت. غرورش رو له کردی، خدا به دادت برسه. 

- شما هیچی از اصل ماجرا نمی دونین، صبر کن منم حرف بزنم. 

- نیاز به حرف های تو نیست، هم ما فهمیدیم و دیدیم چی شده، هم هستی فهمید. آخرشم وسایلش رو جمع کرد و رفت. به ما هم گفت سخت نگیریم، درکت می کنه، رفتی دنبال عشق اولت، واست آرزوی خوشبختی کرد. فقط التماس می کرد دست از سر بچش برداری؛ هم تو، هم ماها. بیا اینم نامه ی آخرش.

و نامه رو پرت کرد روی میز. رضا جرات خوندن نامه رو نداشت؛ فقط برش داشت و برگشت رو به آزی:

- آزی اجازه بده منم حرف بزنم. 

خانم جون وارد بحث شد. 

- رضا مادر خودت حرف بزن ببینیم چی شده؟ ما توی این چند روز مردیم و زنده شدیم، تلفنت هم که خاموش بود. 

- خانوم جون من اول باید هستی رو پیدا کنم، بعد مطمئن باشین می گم چی شده. اصلا ماجرا اون طوری نیست که شما فکر می کنین. 

- رضا به خدا اگه اون چیزی که ما شنیدیم و بابا اینا دیدن راست باشه، دیگه برادری به اسم رضا ندارم.

و زد زیر گریه.

- شما چی دیدین؟ 

آقای فرهادی جواب داد، 

- هستی خیلی دلشوره داشت؛ روز اول بعد از رفتنت. تو به ما گفتی می ری اکراین، ولی به هستی همون رو هم نگفته بودی.

- من گفتم می رم سفر کاری، خودش نپرسید کجا می ری.

- بعدم که گفته بودی نمی تونی زنگ بزنی، بدتر می گفت کجاست که می تونه میل بزنه ولی زنگ نه. تا اینکه یهو گفت برم پیش منیر خانم، هر چی گفتیم بگو اون بیاد؛ قبول نکرد. گفت با شوهرشه و خونه ی اون راحت ترند؛ ما هم گفتیم بره، بلکه این چند روز بهش سخت نگذره تا تو برگردی. تو گفتی می خوای شرکتو سه روز آخر هفته تعطیل کنی، منم به هستی گفتم که از طریق شرکت نمی تونم ازت خبری بگیرم. هستی که رفت، من گفتم یه سری بزنم، شاید آقا مرتضی واسه ی گرفتن فکس و نامه ها صبحا بیاد؛ که اومدم دیدم هم آقا مرتضی هست و هم شاهرودی. وقتی پرسیدم که کی برمی گردی گفتند که دو روزه رفتی ارمنستان و صبح هم برگشتی، منم رفتم خبر خوش رو دادم به هستی، ولی وقتی تلفنت خاموش بود، هستی نگران شد. التماس کرد بیایم شرکت؛ داشتیم از پارکینگ می اومدیم بالا، که تو و مارینا رو با یه بچه دیدیم که دارین با عجله می رین سمت خروجی شرکت. من حرفی نزدم، صلاح نبود بگم اون کیه، ولی هستی انگار نگفته فهمید. من مجبور شدم هستی رو برگردونم اینجا، از بعدشم که نگم بهتره، یه چهار روزی این دختر ناخوش بود، تو هم که یه سر نزدی خونه، اینجا هم که دیگه خودت حدس بزن. یه چند باری اومدم شرکت، ولی بالا نرفتم. دیدم ماشینت نیست برگشتم، تا روز آخر که اومدم در خونت. از صبح زود دیدم ماشینت نیست، رفتم نزدیک سه برگشتم، که دیدم مارینا و دخترش از خونه ی تو دارن میان بیرون. اومدم خونه به مامانت گفتم بیاد توی سالن که باهاش حرف بزنم، نمی دونستم منیر خانم و آزی توی آشپزخونه هستند. بالاخره اونچه نباید هستی می فهمید، از گریه زاری خانما فهمید. بعد هم که دیگه ما روی نگه داشتنش رو نداشتیم. گفت برم، ما هم نتونستیم نگهش داریم.

رضا دیگه داشت تقریبا داد می زد:

- اگه هستی بر نگرده دیگه من رو هم نمی بینین. من رفتم ارمنستان، من مارینا و بچش رو آوردم ایران، ولی نه تنها؛ با شوهر دومش! با پسر خالش که یه زمانی دوست نزدیکم بود. آرتین مریض بود، نیاز به پیوند کلیه داشت. به من زنگ زدند، التماس کردند که یه کاری بکنم. آرتین دوستم بود، نمی تونستم بشینم مردنش رو تماشا کنم. بعد از اینکه شوهر مارینا اونو با بچش ول می کنه بر می گرده ایران، آرتین می ره اونجا؛ باهاش ازدواج می کنه و سرپرست اون و بچش می شه. وقتی خواهر آرتین زنگ زد و گفت چی شده، گفت پدر مارینا پارسال مرده، و برادرش هم رفته آمریکا، و اینکه خود سونیا هم بارداره و نمی تونه کمکی بکنه؛ از من خواست برم اون ها رو برگردونم ایران واسه ی عمل. چند روزی دنبال کلیه می گشتم، بعد هم که مجبور بودم برم بیارمشون ایران. من خطایی نکردم؛ فقط هستی توی شرایطی نبود که من این چیزها رو واسش توضیح بدم. اگه خواستم تا درگیر کارهای آرتین هستم نیام خونه؛ واسه ی این بود که مجبور نشم دروغ بگم. هفته ی آخرم سعی داشتم شب ها دیرتر بیام، که خیلی با هستی برخورد نداشته باشم، چون نمی تونستم بهش بگم واسه ی چی دارم بدو بدو می کنم و نگرانم. 

- رضا ناامیدم کردی مادر، تو زن خودت رو ول کردی به داد بقیه برسی؟ ما وکیل داریم. خدا عمر به پدرت بده، سایه ی اون بالای سرمونه. می تونستی بگی یکی دیگه ترتیب این قضایا رو بده. ما با هزار نذر و نیاز از خدا سلامتی بچت رو خواستیم، ولی خدا می دونه این دختر توی این چند روز چی کشید. هنوزم داره می کشه.

- مامان، من نمی دونم چی بگم. از دست خودم عصبانی باشم، یا از شماها که توی این کار تجسس کردین. در هر حال، بابت این نه روز از همه معذرت می خوام.

بلند شد و نامه رو برداشت و رفت بالا. یه بار دیگه به اتاق نگاه کرد؛ می دونست مقصره، ولی بقیه هم کار رو خراب تر کرده بودند. یه نگاهی به نامه انداخت. 

- امیدوارم خوشبخت باشی، فقط به احترام این مدت، به احترام با هم بودنمون؛ قسمت می دم که دنبال این بچه نیای. اگه بمونه یا بره، بذار مال من باشه. تو می تونی این حس رو با کس دیگه ای تجربه کنی، ولی من نه.

رضا یه نگاه به دست خط نامرتب هستی انداخت و یه نگاه به سطل کنار تخت، تا نصفه پر بود از کاغذ مچاله و پاره پاره. هر کدوم رو که باز می کرد یه نثری می دید؛ بعضی نوشته ها پر از ضجر و گلایه؛ بعضی پر از غرور. ولی ظاهرا در آخر این متن رو واسه ی خداحافظی انتخاب کرده بود. 

رضا یه بار دیگه برگشت پایین، هنوز همه نشسته بودند. ظاهرا کسی حرفی نداشت، فقط مهین خانم یه بار دیگه به رضا گوشزد کرد که سراغ هستی رو از خاله نازی و پونه نگیره، نذاره اون ها هم نگران بشن و آبروریزی بشه. به رضا اطمینان داد که هستی نه اونجا می ره و نه دلش می خواد که اون ها از این آبروریزی خبر دار بشن. 

- مامان پس من از کی بپرسم؟ به منیر خانم هم هر چی اس ام اس می دم جواب نمی ده. 

- صبر کن بابا، شاید به تلفن من جواب بده. 

آقای فرهادی ده دقیقه ای می شد که داشت با منیر خانم حرف می زد. قرار شده بود که منیر خانم بلند شه بیاد اونجا. 

رضا کلافه از این ور به اون ور راه می رفت. آزی هم بلند شد بره خونه، تحمل این جو رو نداشت. اما خانم جون منتطر نشسته بود. بالاخره منیر و فرخ اومدند. 

- سلام.

- سلام رضا جان، خوبی مادر؟ 

- ممنون، هستی خوبه؟ 

- والا خوب نیست، ولی بهتره.

- کجاست؟ 

- صبر داشته باش پسرم، می گم. 

- چرا فرخ خان نیومدند داخل؟

- راستش فرخ هنوز یه کم عصبانیه، نیاد بهتره. 

منیر رفت داخل منزل و بعد از سلام و احوال پرسی شروع کرد به حرف زدن:

- راستش رضا جان، بابا همه چیز رو پشت تلفن گفتند. بالاخره سوتفاهم پیش میاد؛ ولی راستش این قضیه از ظرفیت این دختر خارج بود، واقعا ضربه خورده. اصلا نمی دونم باید چکار کنم. می خوام برم پیش یه مشاور، یه راهی پیش پام بذاره. موندم، از دیروز صبح با هیچ کس حرف نمی زنه، فقط نگاه می کنه. یا می ره توی باغ می شینه روی تاب و زل می زنه به درخت ها. 

رضا برآشفته بلند شد. 

- من باید همین امروز ببینمش. 

- عجله نکن عزیزم، بذار من یه مشورتی با یه دکتر بکنم. 

- منیر خانم هر چی زودتر هستی قضیه رو بفهمه بهتره. 

- می دونم، ولی به خدا تحمل دیدن عکس العملاش رو ندارم. بچم له شده، توی خواب تو رو صدا می زنه، توی بیداری لال شده. 

رضا نمی دونست چکار کنه، فقط راه می رفت. بقیه هم از ناراحتی نمی دونستند چی بگن. 

- خب سرکار خانم، منم با نظر شما موافقم. ولی هر کاری قراره بشه، زودتر بهتره. اگه روانشناسی می شناسین، بلند شین بریم؛ اگه نه هم بذارین من پرس و جو کنم، هر چی زودتر یه اقدامی بکنیم بهتره. 

منیر جون به آقای فرهادی یه نگاهی انداخت، با سر اشاره ای داد و بلند شد. مهین خانم هم از جا بلند شد. 

- خانم شما کجا؟ 

- دلم طاقت نمیاره، منم میام. 

***

یه نیم ساعتی از بار دومی که رضا رفته بود لواسون می گذشت. دکتر گفته بود که الان رویارویی بهترین حالته؛ البته قبلش خواسته بود که منیر جون یه زمزمه هایی بکنه، تا هستی آماده بشه. ولی هر دو باری که رضا رفته بود باغ حکیمی، هستی با گریه از دیدنش امتناع کرده بود. فقط در چشماش رو گرفته بود که رضا رو نبینه، رضا هم کلافه و ناامید برگشته بود. ولی لااقل حالا دیگه هستی ماجرا رو می دونست؛ فقط مونده بود که واسه ی بخشیدن رضا با خودش کنار بیاد. 

رضا نشسته بود پشت فرمون و به اتفاقات این چند وقته فکر می کرد، نمی دونست چرا این اتفاقات افتاده. یاد خنده های هستی، یا آرامشی که این اواخر توی رفتارش بود. رضا نمی دونست چرا چنین اشتباهی رو مرتکب شده، چرا نتونسته نسبت به زندگی آرتین بی تفاوت باشه، چرا می خواست از سلامتیش مطمئن باشه، آیا به خاطر نقشی بود که آرتین در مورد آشنایی اون و مارینا بازی کرده بود؟ به خاطر اینکه نسبت به سرنوشت مارینا بی تفاوت نبوده و اون رو رها نکرده بود و باهاش ازدواج کرده بود؟ یا اینکه بعد از عمل قلب آقای فرهادی، توی اون شرایط بحرانی خون داده بود و ناجی فرهادی توی اتاق عمل شده بود. یا شایدم به خاطر التماس های سونیا بود، که روی اون حساب کرده بود. رفت سمت بیمارستان تا یه سری به آرتین بزنه، تا دو روز دیگه آرتین مرخص می شد. شاید برای اون ها زندگی به جریان اولیه بر می گشت، ولی برای هستی و رضا چی؟ 

توی بیمارستان سونیا رو همراه مارینا دید، سونیا کلید خونه ی رضا رو پس داد و تشکر کرد. ظاهرا مادر شوهرش از سفر برگشته بود و الان همگی رفته بودند منزل اون، سونیا تصمیم داشت آرتین رو ببره اصفهان منزل خودش؛ ولی حالا که مادر شوهرش از سفر برگشته بود دیگه نیازی نبود. نه به اصفهان رفتن، نه موندن توی خونه رضا.

رضا پیش خودش فکر می کرد آیا هستی باور می کنه که رضا توی این مدت با دیدن مارینا دچار هیچ حسی نبوده؛ جز یه احساس مسئولیت در قبال همسر دوست بیمارش؟!

رضا یه زنگ به محبی زد تا مشورتی باهاش بکنه، بعد هم دوباره روونه ی لواسون شد، ولی با یه برگه. قبل از رسیدن به باغ حکیمی، تلفنی کرد و راهش رو ادامه داد. 

هستی توی تنها اتاق طبقه ی همکف اقامت داشت. منیر و فرخ نیم ساعتی بود که رفته بودند یه سری به خواهر فرخ بزنند و گفته بودند که شب رو برنمی گردند. بدتر از همه اینکه، تا پونزده روز دیگه منیر باید برمی گشت سوئد. چون قرار بود برادر بزرگ فرخ، ماه آینده یه سفر یک ماهه به سوئد داشته باشه. هنوز نرفته، هستی دلتنگشون بود. هستی توی تختش نشسته بود و به اتفاقات چند ساعت گذشته فکر می کرد. به منیر و حرف هاش اطمینان داشت؛ ولی داستانی که بابت سفر رضا گفته شده بود رو باور نمی کردو قابل باور نبود که باور کنه. توی همین احوال بود که دوباره صدای زنگ در بلند شد. 

- رضا جان پسرم اذیتش نکن، بذار یه کم بگذره، آروم تر بشه، بعد بیا. آخه هی این همه راه رو می کوبی میای اینجا که چی؟ هر وقت ما دیدیم آمادگیش رو داره، خودمون بهت زنگ می زنیم. 

هستی حس می کرد ضربان قلبش داره می ره بالا، استرس گرفته بود. لازم نبود بره نزدیک در تا صداها رو بشنوه، به اندازه کافی بلند بودند؛ ولی رفت سمت در و در رو قفل کرد. صدای چرخش کلید توجه رضا رو جلب کرد. رفت سمت دستگیره و چند بار تکونش داد؛ ولی مطمئن شد که قفله. 

- هستی در رو باز کن، فقط می خوام حرف بزنیم. خواهش می کنم، بذار بهت بگم واقعیت ماجرا چیه.

شنیدن صدای رضا واسه ی جاری شدن اشک های هستی کافی بود، ولی صدایی از گلوی هستی در نمیومد که جواب بده. که بگه نمی تونه رضا رو ببخشه، که نمی تونه هر لحظه با ترس از دست دادن رضا و برگشتنش پیش مارینا سر کنه، که فکر می کنه سفر پارسالش هم به ارمنستان بوده که این قدر طول کشیده. 

رضا هر چند دقیقه یک بار می اومد پشت در و خواهش و التماس می کرد که هستی لااقل در رو باز کنه؛ ولی سکوت تنها جوابی بود که می شنید. 

هستی همچنان اشک می ریخت و فقط شنونده بود؛ ولی دفعه ی آخر لحن رضا خیلی عوض شد. 

- جناب حکیمی من اصلا مایل نبودم کار به اینجا بکشه؛ ولی اگه هستی تا ده دقیقه ی دیگه از اتاق بیرون نیاد؛ می رم کلانتری ناحیه و با مامور میام. اینم شکایتم از شماست که زن من رو زندانی کردین توی اتاق، زنم و بچم رو. 

- رضا جان خودت که می بینی، این دختر خودش مایل نیست تو رو ببینه. چه ربطی به ما داره؟

رضا یه قدم به در نزدیک شد:

- شنیدی خانم، فقط کافیه برم حکم رو ببرم، تا مامور بدن بهم. اون موقع تو باید بیای التماس کنی تا پدربزرگت از بازداشت در بیاد. 

هستی شوکه شده بود، این دیگه چه بازی بود؟ به حکیمی چه ربطی داشت؟ 

رضا همین طور حرف می زد و تهدید می کرد؛ ولی پیرمرد دیگه صداش در نمیومد. 

- خوب هستی خانم ده دقیقه تموم شد، حالا تو باید بیای خواهش کنی که من رو ببینی تا واسه ی پدربزرگت رضایت بدم. 

رضا هنوز در ورودی رو نبسته بود، که صدای چرخش کلید در اتاق اومد. حکیمی و همسرش نشسته بودند روی راحتی سالن و نظاره گر ماجرا بودند. 

رضا هستی رو دید که لباس هاش رو نامرتب تنش کرده، داره دسته ی چمدون رو می کشه که بیاره بیرون. سریع رفت سمتش، با یه دست چمدون رو گرفت و دست دیگش رو انداخت زیر بازوری هستی و به سمت در بردش. قبل از رفتن خانم حکیمی بلند شد اومد سمت هستی، بغلش کرد و زیر گوشش چیزی رو زمزمه کرد. بعد هم پدربزرگ اومد و هستی رو بوسید؛ و هستی بی کلام اون ها رو ترک کرد. 

رضا به سمت شهر می رفت و هستی همچنان در سکوت؛ در حالی که سر به شیشه تکیه داده بود، با ناباوری به همه ی اتفاقات این چند وقته فکر می کرد. به رضا، به کارهایی که خواسته یا ناخواسته کرده بود و این همه هستی رو آزرده بود، و بدتر از همه، این رفتار آخر. تهدید حکیمی، چیزی که اصلا در مخیله ی هستی نمی گنجید. یه آن فکر کرد نگه داشتن این ازدواج بدترین اشتباه زندگیش بوده. چه راحت آدم ها چهره عوض می کنند. رضا حرفی نمی زد و هستی فکر کرد، مگر حرفی هم هست؟

نزدیکی ورودی شهر بودند که رضا توقف کرد تا تلفنش رو جواب بده:

- سلام مامان.

- ...

- داریم می ریم خونه.

- ...

- نه مامان، ما باید یه کم با هم صحبت کنیم.

- ...

- نه مامان، با من که حرف نزده، ولی فکر کنم خوبه.

- ...

- نه، سلام برسونین. فقط فردا ثریا خانم رو بفرست کمی خونه رو مرتب کنه.

- ...

- باشه، خیالتون راحت. خداحافظ.

رضا رو کرد به هستی:

- مامان نگرانته، حالت خوبه؟ 

و هستی چقدر دلخور از این سوال، بدون جواب به سمت پنجره برگشت. 

***

چند دقیقه ای می شد که رسیده بودند خونه؛ ولی هستی مثل مهمون نشسته بود توی سالن و انگار قصدی برای بالا رفتن یا عوض کردن لباس نداشت. رضا بعد از عوض کردن لباس برگشت پایین و رو به روی هستی نشست. 

- هستی تو دلت واسه ی من تنگ نشده بود، نه؟ 

ولی هستی انگار سوال رضا رو نشنید. 

- رضا! مارینا و دخترش رو آورده بودی اینجا، توی خونه ی خودت؟ آره؟ بابا درست دیده بود، نه؟ 

- هستی این از ته ماجراست. تو باید از اول گوش بدی تا برسیم به این قسمتش. 

- من همه چیز رو از سر و تهش شنیدم، دیگه نمی خوام تکرار بشه. بسمه هر چی توی این مدت دیدم و شنیدم. تحملش رو ندارم. من می خوام برم، فقط برم. من نه حاضرم توی این خونه زندگی کنم؛ نه جایی باشم که جای کس دیگه ایه؟ برو پی زندگیت. دوستت از سر غیرت رفته دختر خالش رو گرفته که سر پرستیش کنه؛ عیب نداره، حالا هم اگه تو بخوای، به راحتی با این همه خدمتی که بهش کردی، طلاقش می ده که بیاد زیر سایه ی تو. منم بی صدا می رم. می بینی چقدر راحته؟ تو فقط داری من و خودت و اونو اذیت می کنی. تو نمی تونی فراموشش کنی، اگه می تونستی توی این شرایط منو ول نمی کردی، بری اونو نجات بدی. منو توی برزخ نگه داری، که اونو برسونی دم در بهشت. می بینی، قضیه ی دو دو تاست، فقط تو ریاضیت ضعیفه. فقط یه سوال دیگه دارم که بی جوابه، اونم جواب بدی تمومه! پارسالم رفته بودی پیش مارینا؟ او چهل روز رو؟ 

رضا هر چی سعی می کرد با خونسردی به حرف های هستی گوش بده، و با آرامش قضیه رو هدایت کنه، نتونست. 

- هستی من دارم گوش می دم تا حرف هات رو برنی، تا خالی بشی، تا یکی یکی بهت جواب بدم؛ ولی تو داری بار گناه نکرده ی من رو سنگین تر می کنی! حرف زدی، حالا هم می شینی تا آخرش گوش می دی!

من رفتم آرتین و زن و بچش رو آوردم. می فهمی؟ آرتین و زن و بچش رو! نه مارینا رو! مارینا وقتی من رو ول کرد و راه ساده رو انتخاب کرد؛ نشون داد من اون قدرها هم واسش خواستنی نبودم. مثل تو، که تا یه مشکلی پیش میاد می ذاری می ری! این لعنتی که من و تو شروع کردیم اسمش زندگی مشترکه؟ اصلا می فهمی یعنی چی؟ خاله بازی نیست، زندگیه! ما داریم بچه دار می شیم. انگار همه چیز از ذهنت پاک شده. 

- من یادمه، هر صبح و شب یادمه. تو یادت رفت! تو حق نداشتی من رو ول کنی بری. 

- من ول نکردم. بهت گفتم می رم؛ گفتم تلفن نمی زنم؛ گفتم کی بر می گردم. 

- ولی نگفتی کجا می ری. 

- تو نپرسیدی! 

- من از شنیدن رفتنت ناراحت بودم. مهم نبود کجا می ری؛ مهم این بود که می ری. 

- منم نخواستم دروغ بگم، لااقل به تو دروغ بگم. 

- ولی کاری که کردی بدتر از دروغ بود. باید به من می گفتی! 

- هستی من چطور می تونستم توی اون شرایط به تو بگم دارم کجا می رم؟

- گفتنش واسه ی من بدتر از اونچه من دیدم نبود. رضا تو شخصیت منو له کردی. 

- من متاسفم. ولی قرار نبود شما مثل کارآگاه ها راه بیفتین این ور اون ور. من از گناه خانوادم توی این مورد نمی گذرم. من باید به یه دوست کمک می کردم. همه دور و بر تو بودند، ولی آرتین توی اون شرایط، با یه بچه و یه زن حامله، اگه می مرد؟ اگه می رفت توی کما؟ 

حرف آخر رضا از حاملگی مارینا، به هستی شوک داد. نمی دونست از اینکه مارینا حامله است خوشحال باشه، یا از اینکه توی شرایط مشابه، رضا نجات زندگی خانواده ی اون رو به زندگی خودش ترجیح داده، ناراحت؟ نتونست حرفی بزنه، فقط توی چشم های رضا نگاه می کرد و سعی داشت جلوی ریزش اشکاش رو بگیره. 

- عزیزم چرا گریه می کنی؟ می خوام بدونی چه شرایطی بوده. بدونی من به آرتین سر عمل بابا مدیونم. آرتین از معدود دوستای واقعی که من داشتم. شاید کمک مالی به من نکرده؛ ولی از نظر روحی خیلی به من کمک کرد؛ که سر پا بشم. من بهش مدیون بودم. زنش هر کسی می بود، مهم نبود. من در درجه ی اول واسه ی خودش این قدم رو برداشتم. 

نمی دونست آیا هستی اجازه می ده یا نه؛ ولی رفت سمت هستی و بغلش کرد. 

هستی حرف نمی زد، ولی همچنان اشک می ریخت. 

- می دونم که من همش دارم تو رو اذیت می کنم؛ ولی بازم معذرت می خوام. هزار بار. باشه؟ قول می دم بار آخر باشه! قبوله؟ 

ولی این حرف ها فقط گریه ی هستی رو شدت می داد. رضا هستی رو مجبور کرد بشینه. 

- حالا این بابایی بیچاره رو می بخشی؟ قول می دم دیگه هیچ جا تنهایی نرم. 

هستی همچنان اشک می ریخت. رضا نمی دونست چکار کنه تا هستی رو آروم کنه. 

- هستی جونم، نمی خوای تمومش کنی؟ این بابای بی تجربه رو نمی بخشی؟ اصلا می خوام ببرمت بیمارستان عیادت آرتین. میای؟ 

هستی سرش رو بلند کرد. 

- رضا یه زنگ به آقای حکیمی بزن، بابت رفتارت عذرخواهی کن. کارت بد بود. 

رضا خنده ای کرد. 

- مشکل فقط اینه؟ 

دست کرد از توی جیبش یه کاغذ A4 تا خورده در آورد و به هستی نشون داد. یه پرینت ساده از یک سری مطالب بی ربط. 

- این چیه؟ 

- حکم بازداشت پدربزرگ. 

- یعنی چی؟ 

- یعنی من و خانم و آقای حکیمی، توطئه کردیم تا بنده بتونم خانمم رو مجبور کنم تشریف بیارن منزل، و به حرف های من گوش بدن. چون ایشون خیلی کله شق و لجبازن. 

- منیر و فرخ هم واسه ی همین یهو رفتند، آره؟ 

- آره دیگه. منیر جون گفت هستی هی شب ها توی خواب رضا، رضا می کنه، باید بره پیش رضا. منم گفتم با کمال میل. 

هستی هر چی می خواست بفهمه، تقریبا فهمیده بود. می دونست همیشه این ترس همراهش می مونه، ولی فعلا مجبور بود افکار منفی رو کنار بذاره، و کمی افکار مثبت به خودش القا کنه. 

- خوب حالا این پدر سوخته ی بابا چطوره؟ دلش واسه ی باباش تنگ شده یا نه؟ 

هستی دستی به شکمش کشید. 

- رضا من فردا باید برم دکتر. 

- چرا؟ 

- دو روزه خیلی خوب نیستم. 

- یعنی چی؟ 

- یه کم درد دارم گاهی. ظهرم یه کم لکه خونی بود و ...

رضا از جاش پرید. 

- چرا همون موقع نگفتی بهشون؟

هستی بغض کرده بود. 

- دیگه واسم مهم نبود. بچه ای که مطمئن نبودم پدرش رو دارم، می خواستم چکار؟ یه عمر بدبختی بهش پیشکی کنم که چی؟ به خود خدا واگذار کردم. 

رضا نمی دونست چی بگه. 

- همین الان می ریم. 

***

- دکتر از اتاق اومد بیرون. مشغول توضیح وضعیت برای رضا بود، که منیر هم رسید. 

- خب الان، یعنی ...

- بله، متاسفم؛ ولی بهتره به خاطر وضعیت مادر، سریع تر اقدام بشه. 

- رضا جان مادر، همه چیز دست خداست، غصه نخور، شما هر دو جوونین. 

- منیر خانم، همش تقصیر خانواده ی منه. یعنی من این قدر آدم غیر قابل اعتمادی بودم؟ نتونستند چند روز صبر کنن؟ باید این کار رو می کردند؟ من چطور توی صورت هستی نگاه کنم؟ 

- فعلا وقت این حرف ها نیست. برو دنبال کارا، منم می رم پیشش.

رضا بعد از انجام کارهای اداری و امضاها؛ برگشت بالا تا بتونه قبل از عمل، هستی رو ببینه. 

هستی بدون هیچ کلامی دراز کشیده بود و دست های منیر رو توی دستش فشار می داد. با ورود رضا، منیر دستش رو از دست هستی بیرون کشید، صورتش رو بوسید و به سمت در رفت. 

- عزیزم، کارا انجام شده. دکتر گفت تا ده دقیقه ی دیگه باید بری اتاق عمل. 

هستی حرفی نمی زد؛ فقط قطره قطره اشک از چشماش سرازیر می شد. رضا سعی داشت با سر انگشت قطره های اشک رو از چشم های هستی جمع کنه، ولی نمی تونست. 

- همش تقصیر منه، تقصیر من لعنتیه! تو رو خدا گریه نکن. 

- رضا نگهش داریم، به دکتر بگو نه. 

- هستی، چند ساعت از سقط می گذره، هر ساعتش واسه ی تو خطرناکه.

- عیبی نداره، شاید زنده بشه.

- هستی! اصلا می فهمی چی می گی؟ 

- رضا، تو رو خدا. امشب بریم خونه، فردا می برمی گردیم. امشب هر سه با هم باشیم. تنها، توی خونه ی خودمون. 

- هستی خواهش می کنم این قدر خودت و منو اذیت نکن. می دونی اگه خونریزی پیدا کنی چی می شه؟ اگه فشارت بیفته؟ 

با ورود پرستار به اتاق، هستی دیگه فرصتی نداشت تا رضا رو راضی به رفتن کنه. رضا به پرستار کمک کرد تا هستی رو برای رفتن آماده کنه. تنها کاری که از دستش بر می اومد، روحیه دادن به هستی بود، ولی اثری به روحیه ی خراب هستی نداشت.

***

سه روزی از مرخص شدن هستی و کلی ماجراهای دیگه گذشته بود. رضا چهار ساعتی قبل از ظهر می رفت سر کار؛ و توی ساعات نبودش هم خانم حکیمی می اومد پیش هستی. 

منیر و فرخ هم علي رغم میلشون، روز گذشته مجبور به ترک هستی و بازگشت شده بودند. ولی اتفاقات این سه روزه این قدر فکر هستی رو اشغال کرده بود، که هنوز فرصت نکرده بود غصه ی رفتن منیر و فرخ رو بخوره. 

رفتن منیر واسه ی خانم حکیمی غنیمتی بود که بتونه خودش رو به هستی نزدیک کنه. هنوز کسی جز پونه و خاله نازی به عیادت هستی نیومده بود؛ البته به جز کسایی که تلفنی احوال پرسی کرده بودند. از هلیا و هدی گرفته، تا عمه و خاله و آقای جهانگیری و بقیه. 

بعد از اون همه درد و غصه، بدترین اتفاق این چند روز، وقتی بود که خانواده ی فرهادی بعد از باخبر شدن از اوضاع هستی، سراسیمه خودشون رو رسونده بودند بیمارستان. اما رضا حرکتی کرده بود که هیچ کس انتظارش رو نداشت. رضا به هیچ کدوم اجازه ی عیادت هستی رو نداده بود و با کمال آرامش و متانت، عذر همه ی اعضای خانواده رو خواسته بود؛ و بهشون اعلام کرده بود که دیگه خودش رو عضو اون خانواده نمی دونه و اون ها هم بهتره رضا رو فراموش کنند. جوری که منیر تعریف کرده بود، اشک های مهین خانوم و حتی دادهای رز و سر خمیده آقای فرهادی هم، دل رضا رو به رحم نیاورده بود. 

هستی هنوز نه خودش توی شرایط روحی مناسبی بود، و نه رضا رو تو شرایطی می دید که بتونه باهاش حرف بزنه. 

- مادر، چرا توی فکری، چرا نمی خوری؟ 

- ممنون، میل ندارم. نمی دونم چرا رضا این طور کرده. حالا خانوادش فکر می کنن من دارم رضا رو دور می کنم

- نترس مادر، کسی از چشم تو نمی بینه. همه درک می کنن چقدر هر دو ناراحت بودین. تو هم یواش یواش رضا رو آروم کن. 

- من می ترسم با رضا راجع به این ماجرا حرف بزنم. این قضیه تقصیر منم بوده، رضا چیزی نمی گه، ولی می فهمم ناراحته. ملاحظه ی شرایطتم رو می کنه. 

- رضا پسر عاقلیه، تو نگران نباش. 

***

هشت ماهی از اون اتفاقات می گذشت. زندگی باز به جریان افتاده بود، همه چیز عالی بود. زندگی، رضا، کارکردن، خنده، گردش، تنها چیزی که نمی گذاشت این شیرینی به هستی بچسبه؛ سرسختی و یک کلامی رضا در مورد خانوادش بود. دو سه باری که هستی، بعد از تلفن های مهین خانم و گریه زاری دخترها، سعی کرده بود رضا رو نرم کنه، نتیجه ای عایدش نشده بود جز سکوت چند روزه ی رضا، که خارج از تحمل هستی بود. رضا ترتیب یه کار پاره وقت رو برای هستی داده بود؛ اونم توی دفتر خودش. و هستی رو مجاب کرده بود که قید کار تمام وقت رو بزنه. هستی هم ناراضی نبود. 

- هستی تو از چیزی ناراحتی؟ 

- نه.

- ولی به نظرم چند روزه یه کم کلافه ای، زود از کوره در می ری،. دیروز رفتارت با آقا مرتضی اصلا درست نبود.

- تقصیر من نبود. رضا من چند بار بهش گفتم به لیوان های من دست نزنه، گوش نمی ده. 

- ولی خیلی بد باهاش حرف زدی. تو همیشه با ملاحظه بودی. 

هستی از جاش بلند شد. 

- رضا خب دستش بو می ده. 

- خیلی خب حق با توئه، می گم دیگه دست نزنه، خوبه؟ 

هستی بی توجه به رضا رفت سمت کیفش.

- رضا من برم خونه.

- چرا این قدر زود؟

- نمی دونم، برم برای شب یه غذایی بپزم.

- هستی جان ما یه قراری داشتیم، یادت رفت؟ شام فقط سالاد. 

- رضا من با سالاد سیر نمی شم. 

- هستی تو خودت گفتی پنج کیلو اضافه داری، وگرنه ... 

- رضا من شب ها توی خواب گشنم می شه.

- حالا چرا بغض کردی؟ باشه من اصلا کاری به این کارا ندارم، تو خودت گفتی. 

- دیگه نمی خوام لاغر بشم. 

- والا منم که از اول بهت گفتم، به اعصابت فشار میاد. 

هستی داشت از در می رفت بیرون که دوباره رضا به حرف اومد. 

- جناب عالی از دیروز صبح که دیر تشریف آوردین یه چیزیتون هست. تا امشب که بیام، وقت داری فکرات رو بکنی و بگی چی شده.

هستی جوابی نداشت که بده، فقط قبل از بستن در، دستش رو به علامت خداحافظی تکون داد و رفت. دلش شور می زد، نمی دونست کاری که می خواد بکنه درسته یا نه. به محض رسیدن به خونه شروع کرد به تلفن کردن، وقتی از بابت تلفن ها خیالش راحت شد، آروم رفت بالا تا یه فکری به حال لباسش بکنه. نمی دونست چی می شه، ولی عزمش رو جزم کرده بود که اتفاق خوبی بیفته. رضا یکی دوبار زنگ زده بود تا مطمئن بشه که هستی حالش خوبه.

ساعت هفت بود؛ هستی بالاخره تونسته بود یه لباس تقریبا مناسب پیدا کنه. یه پیراهن یشمی تا زیر زانو؛ با ساپورت دودی. همراه با صندل های یشمی که ست خود لباس بود. فرصت آرایشگاه رفتن رو نداشت، ولی خودش می تونست موهاش رو بالای سر ببره. حلقه رو توی دستش صاف کرد و گوشواره و گردنبند زمردی رو، که هدیه ی رضا بعد از اون اتفاقات نحس و برای آشتی مجدد هستی با اون و زندگی دوبارشون بود، انداخت. امیدوار بود رضا هوس نکنه زودتر بیاد خونه. یه سر به آشپزخونه زد تا خیالش از اتمام کارهای صدیق خانم راحت بشه. همه چیز به ظاهر مرتب بود، ولی دلشوره ی هستی هر دقیقه بیشتر می شد. صدای زنگ که بلند شد، هستی تازه متوجه شد که کاری که کرده، ممکنه که چه تبعاتی داشته باشه، ولی امیدوار بود همه چیز به خیر بگذره. مهمون ها یکی یکی اومدند. مامان مهین و آقای فرهادی با لب های خندون، ولی چشمایی که می شد توش نگرانی رو دید. آزی، رز، عمه خانم، خانم بزرگ، همگی در ظاهر آروم؛ ولی هستی می تونست درک کنه که چه حالی دارند، چون خود هستی هم هر لحظه که به اومدن رضا نزدیک تر می شد، بیشتر دچار اضطراب می شد. طوری که وقتی صدای در پارکینگ اومد، ناخودآگاه نشست. 

مامان مهین خواست صدیق خانم رو صدا بزنه، تا یه لیوان آب دست هستی بده؛ ولی هستی می دونست که الان فرصتی واسه ی این کارا نیست. آروم بلند شد تا بره پیشواز رضا. رسیدنش به ورودی خونه، همزمان شد با باز شدن در. 

- رضا هنوز نگاهی به کفش های ورودی و چراغونی سالن ننداخته بود، ولی با رنگ پریده ی هستی و لباسایی که به تن داشت، کافی بود تا بفهمه به جای سوال کافیه یه قدم وارد خونه بشه، این طوری زودتر جواب می گیره. 

رضا هستی رو بی هیچ حرفی کنار زد. چند لحظه ای ماتش برد؛ از دیدن اون هایی که به صف ایستاده بودند. هیچ صدایی نبود به جز زمزمه ی هستی، که همین طور که دست رضا رو فشار می داد، التماس می کرد به کسی بی احترامی نکنه. 

هیچ کس حرفی نمی زد. رضا به خودش اومد، دستش رو از دست هستی بیرون کشید، سلام نسبتا آرومی کرد و راهی طبقه بالا شد. هستی شرمنده رفت سمت مهمون ها:

- بفرمایین، تو رو خدا ببخشید، رضا الان میاد. تو رو خدا جایی نرین، من الان بر می گردم، با رضا بر می گردم. خانم جون بشینین، سر پا نایستین.

هستی اصلا حواسش نبود که داره اشک می ریزه. آقای فرهادی رفت سمت هستی، دستش رو گرفت و سعی کرد کمکش کنه بشینه.

- هستی جان بابا، چرا این قدر بی قراری؟ چیزی نشده! ما نمی ریم تا رضا بیاد. 

مهین خانم هم که تازه به خودش اومده بود، رفت سمت آشپزخونه تا یه لیوان آب بیاره. بقیه هم تقریبا با نا امیدی نشسته بودند و سعی داشتند با حرف هاشون وانمود کنند که ناراحت نیستند، تا هستی هم کمی آروم بشه. چند دقیقه ای طول کشید تا هستی آروم بشه، خواست بلند شه که مامان مهین دستش رو گرفت:

- کجا می ری؟ 

- برم رضا رو بیارم. 

- نمی خواد بری. رضا خودش میاد، یه کم صبر کن. 

- نباید دیر بیاد، باید به احترام شما زود بیاد. می رم بیارمش. 

هستی آروم از پله ها بالا می رفت، نمی خواست زود برسه. دلش نمی خواست رضا به سرسختیش ادامه بده. 

وقتی وارد اتاق شد، رضا رو دیدید که نشسته روی صندلی رو به تراس. چند بار صداش زد، ولی انگار رضا مثل هر بار، به جای داد و بیداد، حرف نزدن رو واسه ی مجازات هستی انتخاب کرده بود. 

- رضا، تو رو خدا بیا بریم. رضا اون ها به احترام تو اومدند، کوچیکشون نکن. 

ولی رضا همچنان جوابی نمی داد. 

- رضا تو عزیز تک تکشونی، یه عمر عاشقت بودن، نذار ناامید بشن. اصلا به پدرت فکر کردی؟ به مامانت؟ مگه می دونی چند سال فرصت داری واسه ی داشتنشون؟ خدا اون روز رو نیاره، ولی فرصت ها خیلی زود از دست می ره. خانم جون رو چی؟ با این احوالش اومده، روت می شه پیرزن با غصه برگرده؟ رضا مرگ من بلند شو! پا نشی منم باهاشون می رم.

وقتی دید رضا تکون نمی خوره، با عصبانیت رفت به سمت کمد تا لباس هاش رو در بیاره؛ ولی رضا فرصت نداد هستی دست به چوب لباسی بزنه؛ از پشت بغلش کرد. 

- من اگه از اون ها بریدم به خاطر ضربه ای بود که به تو زده شد. نخواستم هر بار با دیدنشون داغ دل تو رو تازه کنم. 

- رضا ولی من بارها از تو خواستم که این داستان رو تموم کنی. 

- اون ها رو باور نکردم از ته دلت باشه، ولی قصه ی امشب فرق می کنه، اگه تو بخوای منم می خوام. 

- مرسی رضا.

رضا هستی رو بوسید، و اجازه نداد ازش جدا بشه، آهسته زیر گوشش زمزمه کرد:

- هیچ کدوم از این حرف ها و اتفاق ها باعث نمی شه یادم بره، کاری رو که منعت کرده بودم، انجام دادی، همراه با پنهان کاری! منتظر یک هفته سکوت من باش.

هستی کمی وا رفت، ولی سعی کرد خیلی جدی نگیره.

- باشه رضا، فقط اگه زودتر با من حرف زدی، من یه سال مرخصی همراه با حقوق تمام وقت گیرم میاد. باشه؟ 

- باشه. 

- بریم دیگه. می خوای تنها بری؟ بری بغل مامان جونت یکم گریه کنی من نبینم؟ زشته!

رضا بی هیچ حرفی دست هستی رو کشید سمت در. 

سکوت بدی توی سالن بود. ولی صدای پاهایی که از بالا به پایین می اومدند، باعث شد سر همه به سمت پله ها بچرخه. هستی روی پله آخر ایستاد. ترجیح داد بذاره رضا خودش حرف بزنه. 

- همگی خوش اومدین؛ ببخشید منتظر موندین.

این حرف رضا، آب روی آتیش بود. رضا اول رفت سمت پدر و مادرش. اون ها رو بوسید، و بعد هم سمت خانوم جون و بقیه. شاید بیشتر از بیست دقیقه طول کشید تا همگی کمی آروم گرفتنتد. تو این حین هم هستی رفته بود توی آشپزخونه تا هم کمی بشینه، هم مطمئن بشه کارهای شام خوب پیش می ره. همه چیز عالی بود، رضا همون رضای قبل بود. خانم جون مچ رضا رو باز کرده بود و گفته بود که رضا هر هفته به خانم جون سر می زده. بعد هم مهین خانم گفت که شنبه ها صبح یه مزاحم تلفنی زنگ می زده خونشون و سکوت می کرده، ولی آقای فرهادی حاضر به اعتراف نبود و فقط گفت، توی جلسه ی ماهیانه ی برج شرکت، رضا رو می دیده. فقط راه گلایه برای خواهرا و عمه خانم باز موند، که بقیه نگذاشتند زیاد ادامه پیدا کنه. 

موقع رفتن همه شاد و خندون می رفتند. خیلی از هستی ممنون بودند بابت این شب، اصرار داشتند که فردا شب هستی و رضا برن به منزل پدری؛ ولی رضا بعد از نگاهی به هستی، دعوت اون ها رو رد و موکول کرد به هفته ی بعد. همه متعجب بودند و فقط هستی علتش رو می دونست. موقع بوسیدن و خداحافظی، هستی به مامان مهین گفته بود که فردا شب منتظرشون باشند، چون هستی رضا رو میاره. 

بعد از رفتن مهمون ها، چقدر هستی دلش می خواست بشینن با رضا راجع به همه ی اون اتفاقا حرف بزنن؛ ولی رضا انگار دوباره همون رضایی شده بود که از قبل قولش رو داده بود. هستی می دونست با خواهش و التماس های عادی نمی تونه دهن رضا رو باز کنه؛ واسه ی همین بی خیال حرف زدن شد و رفت سراغ صدیق خانوم، تا ازش بخواد بقیهی کارها رو فردا سر و سامون بده. وقتی رفت بالا، فکر می کرد رضا خوابیده باشه، ولی دیدکه توی تاریکی روی صندلی نشسته و زل زده به بیرون. هستی لباسش رو عوض کرد و رفت سمت رضا.

- عزیزم! می دونم که الان خیلی دلت می خواد با من حرف بزنی! عیبی نداره، اون مجازات کوفتی رو از فردا شروع کن. در ضمن به مامان مهین هم گفتم که ما فردا شب می ریم پیششون. 

رضا با اخم برگشت سمت هستی، ولی می دونست که تا یک هفته با هستی حرفی نمی زنه، واسه ی همین هم بی خیال، دوباره سرش رو برگردوند. 

ولی هستی انگار ول کن نبود. یه نیرویی می گفت رضا امشب مغلوبه. دستاش رو از پشت دور گردن رضا حلقه کرد و سر رضا رو بوسید. 

- رضا جونم. نمی شه بیخیال بشی؟ از فردا! آخه امشب یه چیزی هست که باید راجع بهش باهات حرف بزنم. 

رضا حلقه ی دست هستی رو آروم باز کرد و بلند شد رفت سمت حمام. هستی فکر می کرد حالا که آشتی کردند، دیگه این حرف نزدن کاره بی ربطیه. نشست روی صندلی تا رضا از حمام برگرده. ساعت از یک گذشته بود، هستی دیگه نای بیدار موندن نداشت؛ ولی با خودش شرط کرده بود همین امشب رضا رو مغلوب کنه. رضا از حمام اومد بیرون؛ به خیال اینکه هستی خوابیده، رفت اتاق کناری سشوار بکشه؛ ولی وقتی رفت توی تخت و چراغ خواب رو روشن کرد، دید که هستی توی تخت نیست. بلند شد بره پایین، که صدای قژقژ صندلی، رضا رو متوجه ی هستی کرد. رفت سمت صندلی جلوی تراس، هستی از سرما گوله شد بود توی خودش. رضا سعی کرد بلندش کنه، که هستی بیدار شد. دستش رو انداخت دور گردن رضا. 

- می شه من رو تا توی تخت کول بفرمایین؟ 

- رضا حلقه دست هستی رو باز کرد و بی جواب به سمت تخت رفت. سعی داشت نذاره این کلک های زنونه باعث شکستن حرفش و خنده های هستی بشه. توی دلش به سادگی هستی خندید. مطمئن بود که هستی این ها رو دفعات قبل تجربه کرده و باید یادش باشه که جواب نمی ده. ولی هستی هم دست بردار نبود. رفت سمت کمد تا لحاف و بالش برداره و بره پایین بخوابه. رضا بازم توی دلش خندید؛ به اینکه هستی حیله های تکراری رو داره امتحان می کنه، که قبلا جواب نداده. ولی این بار یک کمی قضیه فرق داشت. هستی از دم در برگشت سمت رضا، و با صدایی که معلوم نبود از بغض می لرزه و یا خنده ای که داره به زور کنترل می شه؛ شروع به صحبت کرد. 

- آقا رضا من می رم پایین، احتمالا هم تا صبح روی زمین خوابم نمی بره؛ حتی ممکنه سرما بخورم. تو هم اینجا راحت بخواب و با من حرف نزن، ولی اگه هشت ماه و دو روزه دیگه توی اون بیمارستان لعنتی، من سر زا رفتم؛ یه عمر باید غصه بخوری که چرا امشب با من این کار رو کردی! حتما خاطره ی امشب رو بنویس و واسه ی بچمون هم تعریف کن.

بعد هم بدون اینکه اجازه بده رضا حرف هاش رو تجزیه و تحلیل کنه، رفت سمت در اتاق. رضا نیم خیز توی شوک حرف های هستی بود، که صدای باز شدن در به خود آوردش. سریع رفت سمت در و چراغ رو روشن کرد. هنوز حرفی نزده بود، ولی چیزهایی که شنیده بود رو دوباره باید می شنید. هستی هنوز پا روی اولین پله نگذاشته بود که رضا از پشت بغلش کرد. 

- ولم کن، من دیگه حرفی ندارم. 

- نه دیگه، یه حرفی زدی، باید یه بار دیگه هم بگی تا من مطمئن بشم که اشتباه نشنیدم. 

- هورا، حرف زدی!

- هستی فقط دلم می خواد شوخی کرده باشی، یه هفته می شه یک ماه. 

- نچ.

- یعنی چی؟ 

- یعنی راسته، و تو هم جرات داری با من حرف نزن، تا منم پا شم برم خونه مامان مهینت. 

ساعت از سه می گذشت که بالاخره رضا بعد از کلی حرف زدن، رضایت داد هستی بخوابه و ...

پایان: بهمن 91

انتشار: آبان 92

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com